James Vincent McMorrow - Early in the Morning (2010)

Supervette cd! Deze kerel heeft zich een paar maanden opgesloten in een huis aan de kust ergens in Ierland met als resultaat deze cd. Hij heeft een onwaarschijnlijke falsetto, alla Bon Iver, in huis en gebruikt verschillende instrumenten om een mooi folk-achtig geluid neer te zetten. Niet in nederland te koop voor zover ik weet, maar voor weinig te bestellen op zijn website.. Aanrader!

wat een ontdekking dit zeg, geweldige schorre stem. doet me denken aan joshua james "build me this" en ik hoor patrick watson
en ja hoor weer Ierland!

verrassing van 't jaar, genieten maarrrrrrrrrrr...

Prachtig, prachtig, prachtig!

Hulde aan muziekobsessie, wiens verwijzing ik las bij het nieuwe album van Ray LaMontagne..

AOVV is extreem dankbaar dat hij deze artiest nu kent!

oi oi oi, schitterend. Schitterende plaat van deze Ier, ontdekt door user muziekobsessie. Een kruising tussen Bon Iver, Fleet Foxes en Ray Lamontagne. Wat wil een liefhebber van moderne folkmuziek nog meer?

Inderdaad, Thomzic. Die namen waaraan je dit linkt, kwamen bij mij ook op

Wat heerlijk om weer eens een nieuw album te ontdekken. En dan zo'n album!

leuk dat iedereen net zo enthiousast is als ik.
en hup gelijk weer de volgende tip, nu is uit frankrijk:
Cocoon - Where the Oceans End (2010)

Ik zag je aanbeveling bij Ray laMontagne and the Pariah Dogs en had dit gepindakaast; prima album. Ook Cocoon ga ik nu pindakazen. Dankje muziekobsessie. Meerdere tips zijn welkom.

Ow, dit komt goed door. Zag wat namen genoemd worden die me over de streep trokken.....en nu blijkt het op Patrick Watson te lijken Wat ook geen straf is. Revere, Cocoon, Broken Records en dit. Er komen gewoon teveel goede platen uit de laatste tijd.

Mooi hoor! This Old Dark Machine heeft trouwens wel heel veel weg van Mykonos van Fleet Foxes.

Bedankt voor de verwijzing muziekobsessie!
Nog maar één keer beluisterd, maar nu al heel erg veelbelovend. Ik heb zo'n gevoel dat deze in mijn top 10 van dit jaar gaat belanden.

graag gedaan,
Ik zag dat hij solo als inval bij london calling paradiso speelde en nog als support bij ben harpers fistfull of mercy. Daar wil ik wel bij zijn!!
nog een tip voor de luistervinken, ingetogen singersongwriter met prachtige contrabas en clarinet(dat hoor je toch niet vaak)
David Ross Macdonald - Thorns to Sleep (2010)

Bon Iver en Patrick Watson, dat zijn de twee namen die me te binnen schieten als ik deze plaat opzet. En als ik eerdere reacties lees dan ben ik niet de enige.
Is het een rip-off? Neen, geenszins.
Op zichzelf staat de plaat stevig genoeg. Zo nu en dan een gouden melodie, mooie sfeer, prettige instrumentatie.
Deze zal tijdens het optuigen van de kerstboom ook niet uit de pas lopen met de stemming in huize Xel.
Mooie tip van muziekobsessie. Dank hiervoor, ook van mij.

Mooie plaat zo op de valreep van het jaar.

Ik hoor vooral veel Joshua James. Is geen schande hoor. Een veelbelovend debuut!

Oja, bedankt nog muziekobsessie

Mooie plaat van James Vincent McMorrow, een mij tot enkele maanden geleden totaal onbekende Ier. Verschillende mooie namen kan je hierbij plaatsen, maar die zijn hier al genoemd. De plaat gaat van start met ‘If I Had A Boat’, en McMorrow laat meteen horen dat hij een geweldige zanger is. Niet het beste nummer op deze plaat, vind ik, maar toch leuk. Het nummer mag nog half openbarsten op het einde.

‘Hear The Noise That Moves So Soft And Low’ is een fraaie folksong. Compleet met samenzang en al. de vrouwenstem past trouwens ook mooi bij de stem van McMorrow. Dan gaan we over naar ‘Sparrow & The Wolf’, dat gelijk een pak vinniger is. Deze song doet mij het meest van al aan Fleet Foxes denken, vermengd met wat Mumford & Sons. Wat niet wegneemt dat het een erg sterk nummer is. Vooral het refrein vind ik geweldig. De man werkt trouwens graag met verschillende refreinen blijkbaar, daar het de tweede keer wat afwijkt van de eerste keer. Zoals ook al op het vorige nummer. Dat vind ik wel mooi gevonden, al is het hem zeker al voorgedaan. Maar het getuigt toch al zeker niet van gemakzucht à la “wat zullen we nu weer eens doen? Ah ja, nog maar eens hetzelfde refrein zeker!”.

‘Breaking Hearts’ kent een lekker bluesy begin, maar laat je niet vangen. Na de eerste strofe loopt het nummer een beetje los, maar het blijft wel vrij zwaarmoedig (vooral tegenover het vorige nummer). Hij heeft niet echt een bluesstem, maar dit klinkt toch erg goed (vooral het refrein toch weer, de man is erg goed in refreintjes!). “See I’ve been breaking hearts, for far too long; loving you, for far too long; making plans now, for far too long”. Wat ook opvalt, is dat de piano hier ook wat meer op de voorgrond treedt. Tekstueel is het ook vrij grimmig bij vlagen (“But when it comes to dying, I’ll do it on my own; I’ve never been too clever, I’ve always just hung on”).

Monotone drums en piano; ‘We Don’t Eat’ zet in. Een nummer dat door velen waarschijnlijk als beste nummer wordt aangestipt (al zijn er tot nu toe 20 stemmen uitgebracht, de mijne meegeteld), omdat het eigenlijk alles heeft wat een goeie song moet hebben. Sterke tekst, geduldige opbouw naar het refrein, de strijkers op de achtergrond die een haast sacrale sfeer neerzetten. En dat refrein, dat is toch weer zo verdomd sterk, je zou haast geloven dat de man een zintuig heeft, speciaal gericht op het bedenken van sterke refreinen. Al is het niet mijn favoriet nummer op deze plaat, daarvoor klinkt het me net iets te bedacht..

‘This Old Dark Machine’ begint ook weer zo bluesy, terwijl het refrein toch weer een tikkeltje anders klinkt. Een koortje komt er ook in voor, en dat is zeker niet voor het eerst; dit is zo’n plaat die daar wel bol van staat, om even te overdrijven. Ook de bridge van dit nummer is fraai zeg; knap gevonden!

‘Follow You Down To The Red Oak Tree’ is een erg fraaie titel. Tekstueel is het een pareltje, en ook muzikaal zit dit erg goed; een rustig nummer, niet teveel gedoe, en dat heb ik misschien nog wel het liefst van al bij dit soort muziek. Maar om nog even op de tekst terug te komen; pure poëzie vind ik dit! Ik schrijf ook wel eens iets als ik daar zin in heb, maar ik kom bijlange na niet aan dit niveau (wat wel normaal is zeker, daarom is hij degene die bekend is, en ik niet )

‘Down The Burning Ropes’ duurt bijna vijf minuten, en kent een goeie spanningsopbouw. Het lijkt of de drums en gitaar steeds een minuscuul tikje sneller en harder gaat spelen, tot het gebroken wordt bij “My love, she’s overboard”. Daarna komt de song weer op gang, net als voor het breekpunt, eigenlijk. Voor het overige is het niet m’n favoriete song, maar kan ik alweer niet ontkennen dat het meer dan goed in mekaar zit.

Het volgende nummer is ‘From The Woods!!’, en daar staan niet voor niets enkele uitroeptekens achter. De aanvang van het nummer is wel rustig, de eerste strofe is kalm. Mooi taalgebruik trouwens. Idem dito voor de tweede strofe. De laatste minuut van de song is wel een stuk harder, McMorrow probeert zijn longen uit zijn lijf te zingen, maar dat zal ‘m nooit lukken, met z’n engelenstem. Al doet hij hier wel een bewonderenswaardige poging, en klinkt het nog altijd erg mooi. Handgeklap is dan ook zijn deel, daarmee eindigt de song.

‘And If My Heart Should Somehow Stop’ is toch weer wat anders dan wat we al eerder hebben gehoord op deze plaat, wat het toch tot een vrij gevarieerd album maakt. Dromerige gitaarklanken, ingehouden akoestische gitaar. Ik weet niet hoe ik deze song precies moet omschrijven, maar hij wijkt toch af van al het voorgaande. Op die manier trekt de song me natuurlijk wel erg aan. De zang doet me hier ook bij vlagen erg veel aan Ray LaMontagne denken, vooral de uithalen. De song klinkt misschien wel als eentje die niet had misstaan op ‘God Willin’ & The Creek Don’t Rise’ van diezelfde Ray LaMontagne.

Afsluiter ‘Early In The Morning’ is een simpele afsluiter, mooi, maar niet geweldig. Vrij minimaal en ingetogen, een beetje een onopvallende afsluiter van een fraai debuut van langere adem. Het doet me ook weer aan Fleet Foxes denken. Ik ben er nog altijd niet uit of ik dit beter vind dan Fleet Foxes. Die laatste ken ik natuurlijk al iets langer, het is afwachten of dit ook zo lang blijft hangen.

4 sterren

Lekkere plaat.
De muziek doet me op de een of andere manier aan Jeff Buckley (Grace) denken.
Maar dat geen schande, toch ?
Deze James gaan we in de gaten houden, dat is zeker

Jeff Buckley had ik er nog niet in gehoord, eigenlijk. Maar goed, leuk dat je dat even meegeeft, het zou wel eens kunnen kloppen.

Kende de goede man niet. Ben erg onder de indruk van zijn debuut. Intrigerende gitaarliedjes met een meeslepend karakter. Zag de live-registratie van hem op London Calling op de site van 3voor12, en dat maakte nog meer indruk. Heb het album daarna direct besteld.

komt op motel mozaique!! samen met josh ritter...

And if my heart somehow stops heeft wel wat weg van Lover you should' ve come over en live doet de man ook aan Buckley denken.

Drie kwartier kippenvel. Heerlijk! 5*

Wat is dit ongelooflijk mooi. Het geheel doet me ook denken aan Scott Matthew. Wat heb ik die veel gedraaid. Dat gaat hier ook zeker mee gebeuren.

Leuk dat ik dit pas na bijna een jaar ontdek
Wat een prachtige plaat, jammer dat ik hem niet in de herfst heb gehoord

Ik heb de plaat nu drie keer gehoord, en inderdaad: een plaat voor de herfst. Je hebt soms van die schitterende nazomerdagen waar je niet meer op gerekend had, en daar moet je dan ook met volle teugen van genieten, want het kán voor het laatst zijn. En dan deze cd op de achtergrond... hmm heerlijk.

Eindelijk weer eens een artiest die echt melodieën kan schrijven. Dat mis ik toch vaak in de muziek van tegenwoordig: gewoon mooie, goed doorwrochte composities. Veel oude mannen, waaronder ik zelf, verzuchten vaak als ze 60-er jaren liedjes horen: "Zo worden ze toch niet meer gemaakt tegenwoordig..." Maar dat is niet helemaal waar: deze plaat bewijst dat er nog hoop is.

Ik hoor er trouwens geen Jeff Buckley in, meer John Martyn en Colin Blunstone. Maar vooral klinkt James heel erg als zichzelf. Inmiddels heb ik "de plaat grijsgedraaid", of hoe noem je dat met mp3-tjes? Echt prachtig en origineel. In het singer-songwriter genre zijn er maar weinig artiesten die mij kunnen overtuigen, maar James heeft een gevoelige snaar geraakt.
"Follow you down to the Red Oak Tree" is het nummer dat ik het meest beluister. Pure schoonheid.
Vijf sterren zijn in mijn beperkte denkraam alleen weggelegd voor Tim Buckley, Beatles en Kevin Coyne, maar deze cd verdient zeker 4,5. Het zal mij benieuwen of de opvolger net zo'n indruk gaat maken.

Prachtige muziek, vandaag heb ik de man mogen aanschouwen op de Affaire -- in één woord: WAUW.

En ik was er ook! Ik heb het hele concert gefilmd. Wat een fantastische zanger (en wat een vreselijk luidruchtig publiek).

Ja het publiek was echt but, gelukkig zie ik hem over een paar weken weer - en dan in een rustiger setting (Haldern Pop).

Live klinkt het ook prachtig, helemaal stripped tot de naakte essentie

From the Woods live in Utrecht

James Vincent McMorrow werkte vijf maanden onafgebroken in een afgelegen huis aan het strand aan zijn debuut album. De elf liedjes die hij in die tijd schreef zijn samengebracht op "Early In The Morning". Elke noot en elk instrument is gespeeld door McMorrow zelf. In de studio is alleen nog wat extra mix werk, mastering en productie gedaan door Mike Cave.
De foto in het boekje toont een kamer volgepakt met instrumenten en stapels cd's en een microfoon. Het is het decor van de opname omgeving van het album. De Ier McMorrow heeft een hoge stem die ons doet denken aan Fleet Foxes, Patrick Watson, Bonnie Prince Billy en Antony and the Johnsons in zijn manier van zingen.
Op het album klinken de liedjes rijker en verder ingevuld dan de eerste kennismaking tijdens het EuroSonic festival in Groningen. Daar begeleide hij zichzelf uitsluitend op gitaar en wist daarmee het gehoor in het koffiecafé te betoveren en muisstil te laten luisteren naar zijn liedjes. Zijn voordracht laat een diepe emotie horen en muziek die zo uit zijn ziel lijkt te komen. McMorrow zingt of het hem van pijn lijkt te bevrijden.
Om liedjes te benoemen die als vlaggeschip zouden moeten dienen van dit album is uitermate moeilijk. De elf liedjes zullen bij beluistering allemaal even dierbaar zijn of worden. De titels zijn soms lang zoals "Hear The Noise That Move So Soft And Low" en "Follow You Down To The Red Oak Tree".
"Sparrow & The Wolf" viel al op tijdens het voornoemde minioptreden en is nog steeds een mooi dierbaar liedje. Dat McMorrow heeft in zijn vaderland en inmiddels ook daarbuiten veel lof oogst is heel begrijpelijk. Het album "Early In The Morning" zal iedere liefhebber van singer-songwiriter muziek snel inpakken. Als de hoge stem van deze man je ligt dan zal een eerste beluistering alleen maar smaken naar meer. Maar na het beluisteren van het album kan ik alleen maar zeggen: ga hem ook live zien!

Op mijn Joost Festen's Muziek Blog ook een filmpje van het optreden in Groningen.