Ramesses - Take the Curse (2010)

Na het lezen van de introductie van dit album in Het Metal Album van de Week had ik aanvankelijk schrik want het trage en het logge zijn niet echt mijn ding, het snelle en het dartele daarentegen…
Na zovele maanden prettig vertoeven in de topic denk je anders, je laat het op je afkomen en ik was blij om nog eens een album uit het Verenigd Koninkrijk op mijn bord te krijgen, het is tenslotte de bakermat van de metal. Een album als dit laat horen hoe men van de doom van Black Sabbath is geëvolueerd.
Je hebt een grunt, het is meer een zware keelonsteking of het gevolg van te veel te smoren, en je hebt een cleane zang met hier en effecten op. Gisteren luisterde ik voor de vierde maal naar dit album, de eerste helft voor mijn dagelijkse wandeling, de tweede helft na mijn dagelijkse wandeling (met een dorstig bezoek aan mijn stamcafé). Mijn perceptie van dit album was anders, met een aantal pinten op kon ik dit beter smaken dan voor mijn mini-braspartij. Ik ga weer uitgelachen worden, maar kan dit iets te maken met het hypnotiserend effect van doom?
Veel variatie hoor ik niet tussen de nummers onderling, behalve dan de gesproken filmstukjes verspreid over dit album en het snellere stukje in Black Hash Mass of het snelle begin van Hand of Glory. Ik kan absoluut niet zeggen dat het niets is, ik kan enkel maar zeggen dat het nog altijd weinig tot mijn verbeelding spreekt.
Volgende nummers spreken mij meer aan: Terrasaw, Take the Curse, welke ik het beste nummer vindt, en Baptism of the Walking Dead, juist omdat ik iets meer variatie ontwaar. Khali Mist bevat een lekkere gitaarsolo. Doom metal zal altijd een specialleke blijven ten Huize Spamalot. Het gaat mij vooralsnog iets te traag voor mijn smaak.