Cliff Richard - Private Collection (1988)
Alternatieve titel: 1979-1988
mijn stem
7 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: EMI
-
Some People (3:51)
-
Wired for Sound (3:41)
-
All I Ask for You (4:12)
met Sarah Brightman
-
Carrie (3:41)
-
True Love Ways (3:16)
-
Dreamin' (3:39)
-
She Means Nothing to Me (3:27)
met Phil Everly
-
A Little in Love (3:24)
-
Daddy's Home (2:59)
-
We Don't Talk Any More (4:14)
-
Never Say Die (3:38)
-
The Only Way Out (3:19)
-
Suddenly (4:01)
-
Please Don't Fall in Love (3:15)
-
Little Town (4:04)
-
My Pretty One (3:57)
-
Ocean Deep (5:16)
-
She's So Beautiful (4:12)
met Stevie Wonder
-
Mistletoe and Wine (4:03)
0
geplaatst: 30 oktober 2010, 19:20 uur
Deze verzamelaar van Cliff had ik jarenlang onderweg regelmatig op staan. De nummers 3, 5 en 19 skipte ik altijd.
Later ben ik overgestapt op die box met al die singles en heb daar mijn eigen selectie uit gemaakt.
Cliff's muziek was in de loop van de jaren 70 een beetje in de vergetelheid aan het raken. Power To All Our Friends was nog wel een grote knaller.
Ineens had hij weer een grote Amerikaanse hit te pakken met Devil Woman. In 1979 kwam hij weer sterk terug met uitstekend werk en o.a. dankzij de samenwerking met Alan Tarney. We Don't Talk Anymore werd een megahit. Daarna blijft zijn werk constant en staat hij regelmatig met sterke songs in de hitlijsten.
Na 1987 vind ik zijn muziek minder worden. Ik heb de meeste albums nog wel gekocht, want die waren voor een grijpstuiver uit de salesbakken te vissen. Laatst hoorde ik een aantal van zijn latere 'mindere' songs, maar dan door Cliff gezongen in een live-versie. Die versies vond ik dus veel beter dan die vlakke studioversies.
Mijn favo Cliff-jaren blijven ca. 1965 t/m 1987.
Later ben ik overgestapt op die box met al die singles en heb daar mijn eigen selectie uit gemaakt.
Cliff's muziek was in de loop van de jaren 70 een beetje in de vergetelheid aan het raken. Power To All Our Friends was nog wel een grote knaller.
Ineens had hij weer een grote Amerikaanse hit te pakken met Devil Woman. In 1979 kwam hij weer sterk terug met uitstekend werk en o.a. dankzij de samenwerking met Alan Tarney. We Don't Talk Anymore werd een megahit. Daarna blijft zijn werk constant en staat hij regelmatig met sterke songs in de hitlijsten.
Na 1987 vind ik zijn muziek minder worden. Ik heb de meeste albums nog wel gekocht, want die waren voor een grijpstuiver uit de salesbakken te vissen. Laatst hoorde ik een aantal van zijn latere 'mindere' songs, maar dan door Cliff gezongen in een live-versie. Die versies vond ik dus veel beter dan die vlakke studioversies.
Mijn favo Cliff-jaren blijven ca. 1965 t/m 1987.
0
geplaatst: 14 december 2011, 11:34 uur
Ik ben enkel een cliff-fan van de periode die deze cd bestrijkt.Enkel het uit '74 komende nummer 'devil's woman' vind ik zeer sterk.Na '87 heeft de brave man in mijn ogen niks deftig meer uitgebracht.
Voor mij is dit dus zijn beste verzamelaar met favorieten:'carrie','we don't talk anymore','wired for sound', 'the only way out' en 'some people'.
Voor mij is dit dus zijn beste verzamelaar met favorieten:'carrie','we don't talk anymore','wired for sound', 'the only way out' en 'some people'.
0
geplaatst: 29 december 2011, 22:26 uur
Ik ga ermee akkoord dat Cliff Richard na 1987 niets meer deftigs heeft uitgebracht maar zijn beginperiode met The Shadows (1959-1963) vind ik nog iets beter. Ook akkoord dat hij live beter uit de verf komt dan in de studio.
0
geplaatst: 29 december 2011, 22:28 uur
Bij deze titel moet ik eerder denken aan nummertjes van boven de 18 jaar.
* denotes required fields.
* denotes required fields.