Roger McGuinn - Back from Rio (1991)

Ik ook. Hierboven staat de afbeelding van de Amerikaanse hoes.

En niet te vergeten Chris Hillman, Timothy B. Schmitt en Mike Campbell & Benmont Tench (Heartbreakers).



Ik herinner me dat dit album destijds met veel bombarie werd gepresenteerd als het comeback album van McGuinn, juist na de release van een Byrds verzamelbox. In het AD verscheen een interview met Roger en Camilla die alleen over de nieuwe plaat wilden praten en dus niet over het verleden. De journalist beschreef toen maar zijn eigen herinneringen aan The Byrds in het algemeen en Mr. Tambourine man in het bijzonder; dat hij na het horen van dit nummer een daad stelde, waarna zijn leven nooit meer hetzelfde was. Een prachtig verhaal. Ik heb dat artikel jarenlang bewaard, maar ben het helaas kwijt geraakt.

Na het lezen van dat verhaal vond ik dat ik ook maar eens moest kennismaken met meneer McGuinn en kocht dit album. Ik moest toch nog een verplichte bestelling doen bij Boek en Plaat (of was het ECI?). De aanschaf werd echter een teleurstelling. Ik vond er geen zak aan. Een saaie plaat met kitsch muziek. De CD verdween dan ook snel onder het stof en later heb ik 'm weggedaan.

Intussen zijn we bijna 20 jaar verder en heb ik inmiddels kennis gemaakt met het oeuvre van The Byrds en alle daaraan gelieerde partijen en navolgers. Pas heb ik Back from Rio teruggekocht. Voor een prikkie, dat wel. En warempel, nu vind ik 'm leuk.

Back from Rio staat vol met verwijzingen naar het Byrdstijdperk. Alleen al die uit duizenden herkenbare sound van McGuinn's 12-string Rickenbacker. Overduidelijk is geprobeerd de sfeer van 5th Dimension/Younger than Yesterday terug te halen. Met hulp van collega Byrds Crosby en Hillman en aanbidders Petty en Costello, is dat nog aardig gelukt ook. De laatste twee hebben een stevige bijdrage aan het songmateriaal geleverd, waardoor de plaat eigentijds klinkt. Daarbij combineert Costello's background vocal op You bowed down prachtig bij de zeurstem van McGuinn. Het nummer is daarmee een van de hoogtepunten van de plaat. Andere highlights zijn m.i. het openings- en het slotnummer en het King of the Hill van Tom Petty. De titel Back from Rio verwijst overigens naar Jim McGuinn die volgens overleveringen op een gegeven moment zou zijn vertrokken naar Rio.

Al met al bij hernieuwde kennismaking een leuk plaatje dat past in de Byrds-traditie, maar ook aansluit bij Travelling Wilburys en aanverwanten, waarvan het werk in dezelfde periode als Back from Rio verscheen.

Een puntje van kritiek nog: het album was compleet geweest als er ook nog een Dylan cover op had gestaan.

Lekker plaatje,geen meesterwerk of zo maar het luistert allemaal wel erg lekker weg.De hier nog steeds prima stem van Roger McGuinn gekoppeld aan zijn karakteristieke gitaargeluid blijft toch wel erg mooi.
Daarnaast hebben natuurlijk niet de minste aan Back from Rio meegewerkt en vooral Tom Petty heeft toch wel duidelijk hoorbaar een grote invloed op dit album gehad.The Trees Are All Gone en King of the hill behoren dan ook tot de betere songs maar ook de bijdrage van Stan Ridgway mag er wezen.
Wel verschilt het allemaal niet veel van het typische 'Byrds' geluid maar goed Roger McGuinn was tenslotte de zanger daarvan.
Hoe dan ook 'warm' plaatje en misschien wel (Peace on you is ook best sterk) zijn beste solo (!) album.

Ga ik doen, leuk! Ik ben ook een groot Byrds fan , had the Notorious Byrd Brothers lange tijd in mijn top 10 en vind dat gitaar geluid ook heel mooi, ik geloof zeker dat dat lastig onder de knie te krijgen is. Maar mijn kritiek spitst zich echt toe op het songmateriaal hier. Tegenvallend vind ik, hoe goed de sound , de muzikant, en zijn verleden ook.