Robert Palmer - Secrets (1979)

Tot voor kort zei de naam Robert Palmer me niet veel. Tot ik op een mooie dag ik de auto op radio 2 (niet mijn zender overigens, ik ben van 3fm. Mijn vader luistert naar radio 2 dus dat stond ook op. Gelukkig maar) want daar hoorde ik dus dat nummer, 'best of both worlds'. Wat een heerlijk subtiel, funky nummer is dat! En wat een stem!!
Wat een soul!!
Op het album 'Secrets' staat niet dat fantastische nummer 'Best of both worlds' maar wel een heleboel andere geweldige songs die allemaal die magische combinatie hebben van verschillende muziekstijlen als Funk, Soul, Reggae, Rock en pop. En dat dan met die fantastische stem erbij.
Ik ben verkocht. Waarschijnlijk komt er een Robert Palmer in mijn top 10. Misschien wel deze.

Ruudf: Als je Robert Palmer zo te gek vindt; dan moet je beslist ook een keer naar 1 van de drie Vinegar Joe albums luisteren, waarin Palmer samen met Elkie ("Pearls a Singer") Brooks de zang voor zijn rekening nam.

Gaat me snel vervelen deze plaat. Toch wel een 3 waard, vooral het eerste nummer vind ik stiekem érrug lekker.

Bad Case of Loving You is een dijk van een opener, maar ook Too Good to be True, Can we Still Be Friends, Under Suspicion en het reggae-achtige What's it take zijn mooie uitschieters op een verder iets meer middelmatiger plaat van deze blanke soulman met wondermooie aparte stem.

***1/2

Niet zijn beste album, het is een ietsje wisselvallig, maar toch zeer genietbaar van Robert Palmer die op gepaste wijze rock met soul weet te vermengen.
De eerste 3 nummers en "What's it Take" vind ik de beste songs hierop.

ja, sterke plaat van bertje , de cover van todd rundgren 's ' can we still be friends ' is zelfs beter dan de meester zelf

Na enig aarzelen toch 4,5**** voor deze prima plaat.

Instinctief hou ik vaak een aarzeling (bijna) het ultieme aantal sterren te geven, als de gehele muziekpers in de wereld het niet met mij eens is en alle encyclopedieën (en wat dies meer zij) het houden op een 'middelmatige' plaat.

Zou ik gek zijn, niet objectief genoeg, zou er iets aan mijn smaak mankeren of ben ik gewoon eigenwijs?

Robert Palmer was een prima rockartiest die zich vele stijlen toeëigende, niet in de laatste plaats, denk ik vaak, omdat hij ook een goede luisteraar was, geïnteresseerd in ontwikkelingen en ook zichzelf in commerciële zin niet vergat. En dat is wat mij betreft prima.

En zo kon Robert Palmer in een jaar tijd overstappen van het geweldige Double fun, andere stijlen toevoegen/ontwikkelen (wave, electronica) en met Secrets op de proppen komen. Eigenlijk is Secrets nog een soort van tussenfase. De plaat die het meest wave-gekleurd is, was uiteindelijk opvolger Clues.

Maar Robert Palmer is natuurlijk geen wave-artiest, gewoon een allround rocker met een goede smaak.

Waar je over kunt twisten bij Secrets is of het wel een mooi, smaakvol samengestelde cd is, een plaat die net zo'n eenheid is als Double fun. Gezien alle bonte stijlen die zijn vertegenwoordigd.

Het is, duidelijk, inderdaad wat minder op dat vlak. Maar het is verre van storend. Voorop staat Palmer's vakmanschap, prima vocalen en enthousiasme. En dat is op Secrets ruimschoots aanwezig.

De meeste lof voor Too good to be true, Woman you're wonderful en Remember to remember.

Erg mooie plaat, een van zijn beste drie

Stukken minder dan de voorgaande plaat, Double Fun. Maar op dit album toch 2 fantastische songs zoals Bad Case of Loving You en Can We Still Be Friends (cover van Todd Rundgren).
En ja, ben het met beaster1256 eens; deze versie van Robert is zoveel keer beter dan het origineel!

2,5*

Ik ben altijd dol geweest op "What's it take". Vooral dat intro, net alsof het helemaal mislukt, te vroeg wordt ingezet of zoiets. En dan ineens valt alles goed in elkaar en swingt het nummer de groeven uit. Toch heeft de muziek te weinig impact voor mij. Zowel muzikaal als tekstueel blijft het wat aan de oppervlakte. Gewoon een prettige popplaat, niet meer, niet minder.

Lekkere plaat van de veel te vroeg gestorven zanger Robert Palmer die in de jaren 70 en 80 toch tot de vaste waarden behoorde.
De man beheerst veel stijlen en dat hoor je op deze gevarieerde plaat terug.
Rockers als Bad Case of Lovin'You (Top 40 in augustus 1979), Under Suspicion en Jealous.
Een soortement reggaenummertje als What's It Take (erg lekker).
De cover van Can We Still Be Friends van Todd Rundgren (haalde ook nog de Top 40 in najaar 1979).
Woman You're Winderful en Remember To Remember zijn ook goede songs. Ik vind alleen
Mean Old World en Love Stop.
3,5 ster voor dit toch wel zomerse plaatje.

Deze plaat al jaren niet meer gehoord, misschien al 20 jaar niet meer, zal zomaar kunnen. En toch kan ik me iedere noot voor de geest halen en ieder nummer nog zo in mijn hoofd afdraaien. En het gevoel, ik werd altijd er opgewekt en blij van Secrets. Wel bijzonder, zo'n ogenschijnlijk simpele plaat die voor altijd in mijn ziel een plek heeft verworven.

En hoe ogenschijnlijk simpel is ogenschijnlijk simpel?

Palmer brengt in de jaren '70 mooie warme muziek die heerlijk ligt en aanspreekt. Na Secrets verandert dat een beetje met Clues, Pride en Riptide door de verandering van instrumentatie en productie. Palmer voelde de nieuwe jaren '80 ook haarfijn aan. Maar ook allemaal smaakvolle albums van een, naar mijn gevoel, artiest die er te weinig waardering voor heeft gekregen.

Van A tot Z helemaal met je eens.

Zelfde klasse als Ferry. Ik heb hem nog live gezien met Vinegar Joe. Samen met Elkie Brooks. Daarna soko met aanvankelijk de Feat-clan erachter. Funky New Orleans. Erg fijn. Dit album vind ik zijn laatste echt samenhangend werkstuk. Er zit een soort groove in. Live in de Doelen klonk het album ook strak als de neten, Daarna verloor ik hem een beetje uit het oor. Tot hij met zijn helaas laatste album weer magistraal terugkeerde naar de blues.

En wat een gentleman bovendien.

Als je hem echt uit het oog bent verloren in de zin dat je na Secrets eigenlijk geen albums meer van hem hebt gehoord, gekocht, is het misschien toch een idee te proberen daar nog eens aan te komen.

Alleen Ridin' high, een album met alleen crooners, laat ik eigenlijk links liggen. De rest komt met enige regelmaat toch wel voorbij.

Zojuist vond ik nog Pride (met het prachtige The Silver Gun) in een verhuisdoos. De rest zal ik weer eens gaan beluisteren met twintig jaar oudere oren. Misschien ontdek ik er nu wat moois tussen wat ik toen niet hoorde.

Pride is ook één van mijn favoriete albums van Palmer. Zeer homogeen en boeiend, ook grandioze stijl.

Simpele toegankelijk deuntjes die snel in het gehoor blijven hangen. Dat lijkt simpel maar is het natuurlijk niet, en de uitvoeringen en dan vooral de stem van Palmer trekken het geheel nog verder de lucht in. Blanke soul op top niveau.

Psies ! Het lijkt simpel maar het zit allemaal geraffineerd en vooral al ontzettend smaakvol in elkaar.

Palmer is nou echt zo'n artiest die ik nog voornamelijk op vinyl heb omdat geen van z'n albums er echt bovenuit springt, maar de kwaliteit in de breedte is helemaal niks op aan te merken. Met Clues liep ik een beetje vast op de man, maar Pride vind ik dan weer wel helemaal goed. Daarna ben ik 'm uit het oor verloren .......

Mooi album.
Toch ook even melden dat origineel van "Bad Case of loving you" van Moon Martin is. Deze jongen dreigt in de vergetelheid te geraken en dat is niet terecht.

Moon Martin's platen zijn wel erg simplisties en ik vind eigenlijk alle covers van zijn nummers beter dan de ozzinelen.

En er zijn tenminste nog mensen die zijn naam kennen Dat kan van zijn oude band-maat Jim Pulte niet gezegd worden. 1x geweldig gekofferd ( eeuwige roem voor degene die weet welk nummer en door wie ), 2 aardige LPs begin jaren 70 en daarna nooit meer wat van gehoord......

"Junior saw it happen" door Steve Miller?
Als ik de eeuwige roem-hoofdprijs heb gewonnen, wil ik graag de helft in contanten; de andere helft mag naar Wikipedia.

En we hebben een winnaar en jammergenoeg alleen een smiley met 2 duimen, dus de helft daarvan zal je zelf moeten doorsturen naar de Wiki .........

Ik heb zelf ook even zitten goegelen en Pulte blijkt in 2007 nog een plaat uitgegeven te hebben.

Wat een vreemde hoes toch, dat geldt eigenlijk wel voor meerdere schijven van de beste man. Some People, Clues en Sneakin hebben ook al van die aparte covers, hoewel een link met vrouwelijk schoon altijd wel op de loer lag bij deze womanizer. Dan het plaatje, voorganger Double Fun is een tikkeltje beter, want wat uitgebalanceerder, meer solide songs en wat minder vrijblijvend. Dat wil niet zeggen dat dit plaatje veel minder sterk is. Het materiaal klinkt redelijk en wordt bijna uiteraard nergens slecht maar nummers als What's It Take, Mean Ol' World, In Walks Love Again en Too Good To Be True klinken niet urgent en dringen zich niet aan je op. Hoewel het plaatje wel degelijk enkele pareltjes telt; Can We Still Be Friens, Love Stop, Under Suspicion zijn toppers. Kortom, de man heeft betere plaatjes uitgebracht maar dit album vormt zeker een mooie aanvulling op zijn oeuvre.

Blijft een mooi album.
Weer op vinyl, gekocht op een plaatselijk platenmarktje op deze koningsdag in nog alleszins goede staat. Een platenmarktje is voor mij voldoende. Wegens vrij onbekend gebleven, een aangenaam gering aantal bezoekers en veel best nog aardige LP's in de categorie 3 voor 5 euro.
Waar zou je naar zoeken, in een overvol Vondelpark?

De vorige had ik ooit verkocht. Een cd is dan in de basis ook wel prima. Maar het warme geluid van het Island label zorgt dat ook het vinyl lekker blijft klinken. En allemaal sterke songs van Palmer.

Een bijzonder artiste.
Een keer gezien live optreden in Engeland.
Grande ouvre [catalogus] muziek. Zin keuzes van muziek liet zien wat een eclectische smaak hij had. (Bijzonder gast)
Wat mijn betreft de beste 'Sneakin Sally Through The Alley' - een souful, ruwe klank met o.a. The Meters and Little Feat als gast muzikanten. Geweldig.
Ruudf - luister naar Sneakin' Sally Through the Alley.