Six Organs of Admittance - School of the Flower (2005)

Ben Chasny en Chris Corsano spelen de sterren van de hemel op dit zeer mooie door folk voorziene album. Hoor hier gitaar folk, drones, raga ritmes en de hele mooie stem van Ben Chasny.
Breekbare liedjes met een scherpe rand.
Nu al mijn favoriet van 2005, als er nog mooiere albums gaan komen dan wordt dit een pracht jaar voor de muziek.

dikke 5 dus

Mag ik dan op mijn beurt de loftrompet steken voor dit album dat toch wel lichtjes fantastisch klinkt ?

Gevoelige folky songs ? *check* Noisy gitaren ? *check* Jazzy drummers die totaal uit hun plaat gaan ? *check* Dikke vette raga's met een snufje electronica? *dubbel check*

Wat wilt een menswezen zoals ondergetekende die enigszins in schone, mystieke muziekklanken is geïnteresseerd, nog eigenlijk meer van deze wereld ?

Oftewel: het stokje wierook staat lichtjes in zijn houder te smeulen op tafel, het onderstel is gevouwd in een knellende lotushouding en mijn mond begint reeds de eerste "Oooooooooohhhhhhhhmmmmmmm" klanken te vormen.

Zowaar een hypnotiserend album vol sfeervolle folkrockmuziek. Tot nader orde 4,5*

Uit het forum cd's die aandacht verdienen....Voorlopig 3 sterren, het album luistert een beetje moeilijk, maar ik heb een sterk vermoeden dat dit album wat luisterbeurten nodig heeft, en dan zeker de lift in gaat. Er zit in ieder geval heel veel variatie in.

Ik raad inderdaad ook aan om het gewoon nog ff wat vaker te luisteren. Kan in het begin inderdaad wat moeilijk klinken, maar na een paar keer luisteren wordt gewoon duidelijk dat dit een topper is.

Zou kunnen....maar zou ook niet kunnen Sietse, niet is zo wisselend als smaak Maar de cd komt vandaag vast nog een keer voorbij!

... een paar aangepaste kleurige sokken die bij deze muziek passen. Kwestie van in volledig homogeen ornaat de wereld tegemoet te treden



Ik ben niet zo vertrouwd met Oosterse zithoudingen ("Zitten is een werkwoord", zei Gerrit Rietveld toch?) ... daarom hou ik het op de stijve burgermanszit waarin ik me nu bevind ... desalniettemin toch een bam! boem! in de oren, al ware het maar voor het kameleonistische titelnummer ... wat krijgen we daar? Geen technisch gefröbel, maar gemusiceer rechtstreeks vanuit de hart- en buikstreek



Folk copuleert eindelijk eens met andere muziekpartners

Muziek voor privé-séances of avonden met vrienden rond de waterpijp.
Six organs of admittance zou geweigerd worden om te mogen spelen op Woodstock wegens te psychedelisch.

School of the Flower was een plaat die ik hoorde en die me meteen wel pakte. 'Goh, dat klinkt erg mooi', dacht ik, tot dan toe onbekend met Chasney's geniale project. Geïntrigeerd schafte ik het album aan en draaide het zo af en toe, nog altijd onder de indruk. Ik hield een plekje vrij in m'n jaarlijst, maar om de één of andere reden verloor ik School wat uit het oog en haalde 'ie nog net m'n top 10 (of net niet meer). Een mooie plaat vond ik het wel degelijk, maar ik bewonderde hem nauwelijks actief. Jammer genoeg.

Begin dit jaar kwam ik een keer van m'n vriendin vandaan en tijdens die nachtelijke rit stopte ik dit plaatje nog eens in de CD-speler. En toen viel het kwartje. Wát mooi. Godverdomme wat mooi. Ik reed om, en nog maar een stukje om, totaal in de ban van deze plaat. Vanaf toen werd me duidelijk dat ik de schoonheid wat laat had ingezien, maar gelukkig had ik het wel degelijk ontdekt. Sindsdien draait dit album nogal wat rondjes. En ik mag nog graag een nachtelijk ritje maken, zo nu en dan, enkel met School of the Flower als compagnon. Prachtig dus, en stiekem gewoon een top 3 plaat van 2005.

Fraai verslag, Sven! Als je gaat omrijden omdat de muziek zo goed is, dan weet je hoe laat het is. Ik ken het gevoel
Ik ga meteen op zoek...

Zeker doen!

Na enkele lovende berichten dit album aangeschaft. De plaat in de cd speler, en de betoverende werking van de schitterede muziek doet de rest. Wat een geweldig luister genot. Alles klinkt zo mooi in elkaar verweven en je kan dan ook niet anders dan in een soort trance raken. En dan die geweldig mooie stem.....Door platen als deze weet je weer waarom je zo van muziek houd!

Normaal ligt dit soort muziek mij niet echt of verafschuw ik het. Maar wat is het bij Ben Chasny wat ervoor zorgt dat ik het juist ongelooflijk briljant vind? De grote portie aan folk muziek, denk ik, die hier op prachtige wijze met af en toe een flinke bak aan geluid wordt gemengd. Daarnaast is er op School of the Flower ook een mooie balans tussen rust en gekte. Voor dit soort muziek zou ik wel eens een keertje wat middelen willen opsteken, hoewel zonder al m'n hartslag al heel flink stijgt, m'n maag begint te draaien en ook flink zin heb om dingen kapot te maken. Favorieten zijn Eighth Cognition, Saint Cloud en natuurlijk het titelnummer. Briljante muziek nogmaals.

Wat is dit heerlijk. Al 2 keer beluisterd maar ik ga nog verder met het beluisteren van deze trip

Prachtig, ik kom er wel weer bij uit dat het niet helemaal mijn ding is en dat ik hem nu weer even aan de kant moet leggen. Maar over een week ofzo zit hij er weer een keer in.
Ik geef hem een kleine 4**** , want pracht heeft het zeker.

Prachtige muziek van Ben Chasny en medemuzikanten. Mijn zaterdagochtend begint weer vol spirituele hoogstandjes.

Het is al heel lang een struikelblok in huize jkbb: welke van de twee is nou beter? Dark Noontide of School of the Flower? De eerste kenmerkt zich door een grote mysterieuze, zwaar psychedelische trip, maar kent ergens in het midden ook een lichte inzakking. Met name doordat dit deel wat te eentonig en landradig is. De tweede kenmerkt zich door een combinatie van rust, en geheimzinigheid en gekte. En net daarom verkies ik dit album toch net voor Dark Noontide.

Het eerste nummer is al een mooi voorbeeld van de combinatie ''normaal'' en psychedelisch. In het eerste deel, Eight Cognition, slaat een of andere percussionist zonder enige lijn op zijn drums, zo lijkt, en komt in All You've Left het rustige met een vleugje mysterie in de blender om de hoek kijken. Vanaf hier kan het al niet meer stuk. En dan volgt nog een klein wonder in de vorm van Words for Two. Slechts 1:40 min. lang, en toch zo'n diepe indruk achter weten te laten. Hier schieten de spreekwoordelijke woorden me gewoon tekort.
Dan is het even gedaan met een nuchtere Chasny en zijn achterhoede en worden de waterpijpen en wie weet wat God heeft verboden uit de kast gehaald. Saint Cloud is een lange adrenaline rush, die alsmaar heviger naarmate de ''oehs'' ''aah''s en manisch gitaarwerk steeds prominenter worden. Procession of Cherry Blossom Spirits blijft lekker dit pad volgen, waarna het hoogtepunt op deze plaat de ronde doet, Home. Wat een nummer. De elktrische gitaar symboliseert haast de schreeuw van een buitenaards of onbekend wezen in een groot ongrept, bergachtig landschap. De rillingen lopen over m'n rug, wat een pracht en sfeer.
Het middelpunt is er in de vorm van het titelnummer. Eén riff doorkruist deze 13 minuten durende trip, waarna deze langzaam maar zeker niet meer te horen valt. Achter Chasny begint eerst die ene percussionist aan een hobbelachtige reis, waarna allerlei andere instrumenten een alsmaar groter wordende brei van pure gestoordheid weten te vormen. Als je nog niet gek van wordt (zij het in positieve zin), dan weet ik het ook niet meer.
En het is weer gedaan met de verboden middelen en sluiten we rustig af. Thicker Than a Smokey kenmerkt zich weer door het mysterieuze dat de gehele plaat met zich meedraagt, als subtiele ''oehs'' (daar heb je ze toch weer) over de lege, desolate vlaktes klinkt.
De eer van aflsuiten is voor een prachtig nummertje, Lisboa. Als het ware een grote ode aan de ''American Primitive'' in het klein.

En wat blijkt dan aan het einde van dit album? Dat deze voor de volle speelduur boeit en er geen minpunten te bespeuren vallen. Dan is er dus maar één mogelijkheid...

Dat titelnummer

Toch een tikkeltje beter dan Dark Noontide vind ik. Hemelse, naar Nick Drake neigende stukjes gitaarspel als in Saint Cloud en Procession of cherry blossom spirits (heerlijke titel toch?), afgewisseld met de eclectische manie van dat titelnummer, en de bevreemdende melodie van Thicker than a Smokey. En dan is er nog die troostende afsluiter..

Nuances, versiering en subtiliteit liggen op dit album bedolven onder een (mooie) hoop van herhalende stukjes gitaarspel, waardoor dit op de oppervlakte allemaal zeer eentonig lijkt. Maar met elke beluistering onthult deze parel steeds meer van haar pracht, en blijkt dat variatie troef is. Desalniettemin voelt elke luisterbeurt weer aan als een 40-minuten durende waas, die zo voorbij is. Het is alsof Chasny er keer op keer in slaagt de luisteraar volledig te hypnotiseren en voor even uit de 'flow of time' (nu ja, 'flow') te plukken.

Maar laat ik het daar maar bij houden, want voor je't weet schrijf ik de man het God-zijn van parallelle universa toe. 4* voor een dijk van een plaat.

Gisteravond voor het eerst beluisterd, en met de koptelefoon op en wat is dit mooi zeg!
Dit gaat vrijwel zeker een top 10 notering worden.
Ook eens snel de rest van zijn discografie opzoeken.

Is er nog meer muziek wat een beetje lijkt op dit?

Je zou de volgende artiesten kunnen checken:
Jakob Olausson
Ilyas Ahmed
Sir Richard Bishop
Steve Gunn
Guanaco
Ben Nash
Barn Owl
Wooden Sppon
James Blackshaw (in mindere mate)
Cam Deas (in mindere mate)
Tom Carter (in mindere mate)

enz.

Bedankt voor de tips, ik zal ze eens opzoeken