Forbidden - Ωmega Wave (2010)

En weer een metalband terug van weggeweest!

Voorproefje.

Over de hoes moeten we het maar niet hebben. Maar Adapt Or Die blaastt alvast ouderwets de roos uit je heren.

Edit: En Forsaken At The Gates ook.

Weg met dat gekke Green geluid. Terug naar de Forbidden Evil en Twisted Into Form dagen. Dat moet het motto geweest zijn.

Forbidden heb recent ik nog regelmatig gezien op festivals, maar zonder nieuw album. Dat is er nu toch gekomen. De hoes heeft een link met het debuut, maar muzikaal haalt deze CD dat niveau niet. Dat is geen schande, maar na zoveel jaar had ik op een beter album gehoopt.

Goed, hard, strak!

Na de nieuwe Death Angel, Nevermore, Exodus, bevalt deze plaat me ook prima....

Terug naar de formule van Forbidden Evil en Twisted into Form...
En wat Russ Andersen toch een waanzinnig goed zanger...

Extra icing op de cake is dat Steve Smyth (Nevermore) meespeelt... en da's te horen...

Dat is alvast een goed teken.

Heb de cd nu weer eens op staan, blijft gaaf!

Zeg heren van Metallica, luisteren jullie mee ? Zo hoort een bay area plaat te klinken !

Inderdaad een mix van forbidden evil en twisted into form. Persoonlijke hoogtepunten: Overthrow, het slepende Dragging my casket en behind the mask.

Mooie 4 sterren van mij.

Beste comeback ooit.

Die nieuwe van Death Angel en Exodus zijn ook niet onaardig. Maar de mix van agressie en melodie van deze Forbidden is weergaloos!!!!

Blijft een ijzersterke plaat met lange houdbaarheid. Al duurt de plaat erg lang, verveling slaat niet toe.
Dat komt door de gave solo's en het uitstekende drumwerk, waardoor de songs continu van tempo wisselen en spannende en dreigende ritmes, riffs en melodieen tentoonspreiden.

Erg goed gedaan van deze heren en binnenkort hopelijk weer een nieuwe Forbidden....

Hmm, een nogal matige come back wat mij betreft. Het knalt er nog aardig in met de openingstrack, maar daarna is het hoempa hoempa power metal gehalte behoorlijk hoog en wordt dit voornamelijk afgewisseld met tenenkrommende samenzang en niet lopende refreintjes. Ook productietechnisch is het niet aan mij besteed, er zit nauwelijks dynamiek in de muziek.

Serieus?

Ik vind de zang één van de beste binnen de (moderne) thrash, en de tempo's en dynamiek wisselen elkaar juist heerlijk af.
Snel, langzaam, supersnel, midtempo.

Verder ben ik wel benieuwd wat hoempa powermetal precies is...

Eindelijk dit album eens half geluisterd (daarom geef ik nu geen sterren) in de platenzaak een keer, dit soort van comaback-album die gelukkig inderdaad doet herinneren aan hun goede oude dagen. Het geluid klinkt op oorlogssterkte, vooral de waanzinnige drums! Toch pakken de nummers die retestrak en technisch zijn mij niet onmiddelijk, en verlang ik om altijd maar weer de eerste "Forbidden Evil" op te zetten. Omdat de nummers op deze schijf uit 2010 mij niet één, twee, drie naar binnen glijden in mijn starre oude thrash zieltje zou 't zo maar eens kunnen dat het naar tig luisterbeurten gaat openbaren als een meesterlijk album. Tóch ben ik bang dat het beslist niet aan de techniek of strakheid ligt, maar gewoon juist aan memorabele nummers die we over 20 jaar ook nog kennen....ik hoop hiermee eigenlijk de spijker op z'n kop te slaan betreffende dit album.

De instrumentale opener bouwt langzaam op en houdt de spanning goed vast. Dat deze mannen meer kunnen dan alleen rauwe snelle thrash metal maken en daarmee de in 2010 al verwende fans van dat genre snel en gemakkelijk voor zich te winnen wordt al snel duidelijk. Kom je dus voor easy pleasure en hard beuken alleen dan kun je beter verder zoeken in de overvloedige releases van dat jaar. Vind je het prettig dat er technische hoogstandjes worden vertoond, dat de zanger ook kan zingen zonder te schreeuwen en dat het tempo vaak wat tandjes wordt terug geschroefd dan is dit toch uitert genietbaar.
Specialeattentie voor de halford like gilletjes in het refrein van Adept or Die en de stem vervorming bij het fel uitgesproken Overthrow. Bij Immortal Wounds lijkt de zanger expres wat nasaler te zingen (beetje ozzy-like). Deze afwiseling in zangstijlen is erg verfrissend in een tijd waarin thrash metal bands elkaar de loef afsteken wie het bruutste album kan maken. De vele intermezzo's zorgen er daarnaast ook voor dat de soms simpel opgezette riffs en niet bijster originele soloos niet snel gaan vervelen. Het verboden uurtje vliegt dan ook om voordat je het in de gaten hebt. Mede ook door de prima productie.

Bekende metal artiesten zoals Flynn , Bosthap en Hoglan waren ooit gezeteld in de Forbidden line-up. Maar een vaste voet in het thrash front heeft deze band niet gekregen. Nu met voormalig Nevermore gitarist Smyth wordt deze Comeback plaat gemaakt maar het blijkt alweer het laatste wapenfeit te zijn van het vergeten gezelschap.

Veertien jaar geleden schreef ik voor Metalfan.nl de review van deze cd en de score die ik gaf, zou overeenkomen met 4* hier. Ik was heel blij met de reünie van Forbidden, zag ze twee keer in 2008 en uiteindelijk ook wel in mijn nopjes met Omega Wave, maar uiteindelijk is dat album me tegen gaan staan. Ik luisterde heel veel thrash metal in die dagen. Nou doe ik dat nog steeds wel graag, maar mijn smaak is breder geworden, maar ben ik ook veel meer bands gaan waarderen. Vandaar dat die marathons ook zo leuk zijn om te doen, want soms kies ik er bewust voor om even lekker te duiken in parels als Forbidden Evil.

Terug naar Omega Wave. Dat Russ niet meer als vanouds zou gillen, was mij wel duidelijk na de reünietour van 2008. Qua sound had ik wel gedacht dat het redelijk eighties zou klinken. Met de kennis van nu (zeker nu ik Distortion en Green beter door heb), verbaas ik me eigenlijk wel dat Omega Wave het dichtst bij Distortion zit. Het heeft vooral een aggressieve benadering. De riffs zijn net zo eenvoudig als het zojuist genoemde album, maar er zit ook wat duisternis in van Green. Zoals gezegd zingt Russ niet meer als voorheen. Af en toe gilt hij weer, maar de hoofdmoot is laag gebrul. Soms werkt dat wel, zoals in Forsaken at the Gates. Een fijne opener waarin alles goed afgestemd lijkt te zijn en goed richting een climax toewerkt. Van de rest word ik eigenlijk warm noch koud. Na tijdje snak ik vooral weer naar het ijzersterke Forbidden Evil.

Overigens ben ik wel benieuwd naar wat Forbidden nu gaat doen. Zondag sprak ik de nieuwe zanger Norman Skinner nog even en vroeg naar wat ze gaan doen nu het festivalseizoen ten einde is. Verder werken aan het nieuwe album was het antwoord.


Eindstand:
1. Forbidden Evil
2. Twisted Into Form
3. Omega Wave
3. Distortion
4. Green