Forbidden - Ωmega Wave (2010)

De instrumentale opener bouwt langzaam op en houdt de spanning goed vast. Dat deze mannen meer kunnen dan alleen rauwe snelle thrash metal maken en daarmee de in 2010 al verwende fans van dat genre snel en gemakkelijk voor zich te winnen wordt al snel duidelijk. Kom je dus voor easy pleasure en hard beuken alleen dan kun je beter verder zoeken in de overvloedige releases van dat jaar. Vind je het prettig dat er technische hoogstandjes worden vertoond, dat de zanger ook kan zingen zonder te schreeuwen en dat het tempo vaak wat tandjes wordt terug geschroefd dan is dit toch uitert genietbaar.
Specialeattentie voor de halford like gilletjes in het refrein van Adept or Die en de stem vervorming bij het fel uitgesproken Overthrow. Bij Immortal Wounds lijkt de zanger expres wat nasaler te zingen (beetje ozzy-like). Deze afwiseling in zangstijlen is erg verfrissend in een tijd waarin thrash metal bands elkaar de loef afsteken wie het bruutste album kan maken. De vele intermezzo's zorgen er daarnaast ook voor dat de soms simpel opgezette riffs en niet bijster originele soloos niet snel gaan vervelen. Het verboden uurtje vliegt dan ook om voordat je het in de gaten hebt. Mede ook door de prima productie.

Veertien jaar geleden schreef ik voor Metalfan.nl de review van deze cd en de score die ik gaf, zou overeenkomen met 4* hier. Ik was heel blij met de reünie van Forbidden, zag ze twee keer in 2008 en uiteindelijk ook wel in mijn nopjes met Omega Wave, maar uiteindelijk is dat album me tegen gaan staan. Ik luisterde heel veel thrash metal in die dagen. Nou doe ik dat nog steeds wel graag, maar mijn smaak is breder geworden, maar ben ik ook veel meer bands gaan waarderen. Vandaar dat die marathons ook zo leuk zijn om te doen, want soms kies ik er bewust voor om even lekker te duiken in parels als Forbidden Evil.

Terug naar Omega Wave. Dat Russ niet meer als vanouds zou gillen, was mij wel duidelijk na de reünietour van 2008. Qua sound had ik wel gedacht dat het redelijk eighties zou klinken. Met de kennis van nu (zeker nu ik Distortion en Green beter door heb), verbaas ik me eigenlijk wel dat Omega Wave het dichtst bij Distortion zit. Het heeft vooral een aggressieve benadering. De riffs zijn net zo eenvoudig als het zojuist genoemde album, maar er zit ook wat duisternis in van Green. Zoals gezegd zingt Russ niet meer als voorheen. Af en toe gilt hij weer, maar de hoofdmoot is laag gebrul. Soms werkt dat wel, zoals in Forsaken at the Gates. Een fijne opener waarin alles goed afgestemd lijkt te zijn en goed richting een climax toewerkt. Van de rest word ik eigenlijk warm noch koud. Na tijdje snak ik vooral weer naar het ijzersterke Forbidden Evil.

Overigens ben ik wel benieuwd naar wat Forbidden nu gaat doen. Zondag sprak ik de nieuwe zanger Norman Skinner nog even en vroeg naar wat ze gaan doen nu het festivalseizoen ten einde is. Verder werken aan het nieuwe album was het antwoord.


Eindstand:
1. Forbidden Evil
2. Twisted Into Form
3. Omega Wave
3. Distortion
4. Green