Engineers - In Praise of More (2010)
mijn stem
21 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: KScope
-
What It's Worth (3:49)
-
Subtober (4:25)
-
Las Vega (4:10)
-
Press Rewind (4:06)
-
There Will Be Time (2:38)
-
To an Evergreen (5:17)
-
Twenty Paces (6:09)
-
In Praise of More (3:36)
-
Nach Hause (3:49)
-
What It's Worth [Instrumental] * (3:49)
-
Subtober [Instrumental] * (4:26)
-
Las Vega [Instrumental] * (4:09)
-
Press Rewind [Instrumental] * (4:06)
-
There Will Be Time [Instrumental] * (2:37)
-
To an Evergreen [Instrumental] * (5:17)
-
Twenty Paces [Instrumental] * (6:09)
-
In Praise of More [Instrumental] * (3:36)
-
Nach Hause [Instrumental] * (3:49)
toon 9 bonustracks
totale tijdsduur:
37:59
(1:15:57)
0
geplaatst: 27 september 2010, 23:02 uur
Zijn ze terug? Krijg ik het gevoel van het debuut weer? Dat was op momenten torenhoog kippenvel en dat krijg ik nog steeds als ik enkele nummers daarvan terug beluister.
Three Fact Fader was toch wel ietwat een teleurstelling. Een aardige shoegaze plaat maar ik miste de betovering.
In Praise of More moet het dus gaan waarmaken wil ik niet gaan afhaken en gelukkig is het begin al ijzersterk. What It's Worth zit namelijk weer goed in elkaar en weet me gelijk al te pakken. Het is die heerlijk dromerige sound met een bite en als Engineers er dan gelijk Subtober achteraan gooien met een soort Massive Attack saus ten tijde van Mezzanine dan gloort er hoop. Hoop op een album dat het beter gaat doen dan de voorganger, die overigens nog niet eens zo lang geleden uitkwam. Wat dat aan gaat hebben de heren er deze keer geen tijd overheen laten gaan.
Ik kan gelukkig zijn want In Praise of More doet mij bijna de heer prijzen voor een sterk album waar ik volop van geniet. Terug is die heerlijk wegdroom sound met hier en daar een wat gruizig Mezzanine-achtig laagje er overheen om het kruidig te houden en soms zelfs een poppy geluid om voor afwisseling te zorgen (Twenty Paces).
Als er dan ook nog eens uptempo op het menu staat (de titeltrack In Praise of More) dan mogen we stellen dat Engineers er in geslaagd zijn om een afwisselend album te maken, waar de herkenbare sound niet verloren is gegaan, maar waar ze ook net even iets meer durven toe te voegen. Dat kan slecht uitpakken maar voor mij doet het dat niet.
Deze nieuwe cd is een complete verrassing geworden. Een album dat leuker is dan ik verwacht had en daarmee zijn ze weer helemaal terug in mijn zichtsveld (of beter gehoorsveld). Dit gaat zeker vaak gedraaid worden en het gekke is dat ik er deze keer niet melancholisch van word maar dat deze klanken iets krachtigs, iets positiefs uitstralen. Het heeft niet de impact van het debuut, maar misschien ook mede de niet al te lange speelduur weet het effectief te zijn en dat is mooi.
Laat ik maar stoppen eer de 'Praise the Lord Hallelujahs' de kast uit worden getrokken.
Three Fact Fader was toch wel ietwat een teleurstelling. Een aardige shoegaze plaat maar ik miste de betovering.
In Praise of More moet het dus gaan waarmaken wil ik niet gaan afhaken en gelukkig is het begin al ijzersterk. What It's Worth zit namelijk weer goed in elkaar en weet me gelijk al te pakken. Het is die heerlijk dromerige sound met een bite en als Engineers er dan gelijk Subtober achteraan gooien met een soort Massive Attack saus ten tijde van Mezzanine dan gloort er hoop. Hoop op een album dat het beter gaat doen dan de voorganger, die overigens nog niet eens zo lang geleden uitkwam. Wat dat aan gaat hebben de heren er deze keer geen tijd overheen laten gaan.
Ik kan gelukkig zijn want In Praise of More doet mij bijna de heer prijzen voor een sterk album waar ik volop van geniet. Terug is die heerlijk wegdroom sound met hier en daar een wat gruizig Mezzanine-achtig laagje er overheen om het kruidig te houden en soms zelfs een poppy geluid om voor afwisseling te zorgen (Twenty Paces).
Als er dan ook nog eens uptempo op het menu staat (de titeltrack In Praise of More) dan mogen we stellen dat Engineers er in geslaagd zijn om een afwisselend album te maken, waar de herkenbare sound niet verloren is gegaan, maar waar ze ook net even iets meer durven toe te voegen. Dat kan slecht uitpakken maar voor mij doet het dat niet.
Deze nieuwe cd is een complete verrassing geworden. Een album dat leuker is dan ik verwacht had en daarmee zijn ze weer helemaal terug in mijn zichtsveld (of beter gehoorsveld). Dit gaat zeker vaak gedraaid worden en het gekke is dat ik er deze keer niet melancholisch van word maar dat deze klanken iets krachtigs, iets positiefs uitstralen. Het heeft niet de impact van het debuut, maar misschien ook mede de niet al te lange speelduur weet het effectief te zijn en dat is mooi.
Laat ik maar stoppen eer de 'Praise the Lord Hallelujahs' de kast uit worden getrokken.
* denotes required fields.
* denotes required fields.