The Mothers of Invention - Cruising with Ruben & the Jets (1968)

Ik heb deze midden jaren 70 gekocht met een klaphoes (moooi) en de hoes was ook heel stevig.
Het lijkt mij dat die op marktplaats geen klaphoes (gate fold), zijn er meer varianten?

IINK
Discogs

Thanks Stalin
Duidelijk, ik weet om dat ik overbuurman was van Guus Veldhuis (vaak organisator Zappa dagen in de Effenaar) dat er allerlij verschillende hoezen circuleren.

20:40 en dan al dronken.

Sinds gisteravond weer een platenspeler.
Dikke dure NAD van paar honderd euro, gratis gekregen van mijn stiefvader.
Hij deed er eigenlijk niets mee en dus mocht ik hem wel hebben.

Een van de eerste platen die gister op de draaitafel kwam, was Cruising with Ruben and The Jets.
Wat blijft dit toch een onvoorstelbaar fijn album.
Die achtergrondkoortjes en geluid van de drums zijn echt te geniaal voor woorden.

Voor de liefhebbers, er staat weer een vinyl-exemplaar op Marktplaats.

Blijft 'n briljant album. Telkens weer genieten. Cheap thrills, How could I be such a fool en You didn't try to call me zijn niet minder dan geniaal

Nu te koop op vinyl op Marktplaats voor 5 euro !
Sta-link

Hierbij nog een exemplaar...
Sta-link 2
Zelfde persoon heeft ook Duitse persing van WOIIFTM in de verkoop.

"You Didn't Try to Call Me", ik blijf me verbazen over de geweldige opbouw en gelaagdheid van dit nummer!

De controverse rondom dit album is uiteraard dat De Snor in de jaren 80 de bas en drum voor dit album opnieuw zou opnemen.

Als we drummer Arthur Tripp moeten geloven, dan is dat in de jaren 60 al gebeurd.
Drummer Billy Mundi verliet The Mothers en zijn drumstel stond nog in de studio.
Vlak daarna kwam Arthur Tripp, via connectie met Dick Kunc, in de band.
Volgens Arthur heeft hij vlak daarna de drumpartijen van Mundi opnieuw gedaan, omdat De Snor daar niet tevreden over was.

Geschiedvervalsing begon al veel eerder dus...

Het wordt pas geschiedvervalsing na de release van een album.

Eigenlijk was Frank Zappa op zoek naar een soort drummachine, maar zo iets bestond toen nog niet.
Wel Art Tripp III. Niet een drummer die op gevoel de swing of rock zocht, maar een klapvaste slagwerker die zuiver en strak maat na maat elk voorgeschreven ritme kon tikken. Je kunt het horen op deze plaat, waar Art voor zijn doen mechanisch en nogal zielloos op de vellen slaat met een soort jaren '50 studio-echo erachter. Zijn eerste klus, zullen we maar zeggen. Alleen dat roffeltje in Jelly Roll Gum Drop! Zes jaar conservatorium heb je daar voor nodig, om tevens aan de slag te kunnen gaan bij een symfonieorkest.
Dat heeft Art een tijdje gedaan, in een tamelijk prestigieus orkest met wereldtournee langs concertzalen. Maar toen hij door Frank Zappa werd gevraagd, leek hem in een rockband spelen en touren veel leuker. Spannender, minder formeel en substantieel Meer Meisjes.
Waren daar Buzz Gardner, Jimmy Carl Black, Motorhead Sherwood en andere prachtige namen, we kwamen niet meer bij toen we van Art Tripp III vernamen. Maar wat een aardige, goed en gezond uitziende Mother was hij! En een fantastische begeleider van de drummer in dienst (Zappa had een voorkeur voor uitgebreide ritmesecties en speelde in zijn begintijd met twee drummers, totdat hij Aynsley Dunbar leerde kennen die het wel voor twee en meer kon, waarna een rits drumgoden volgen) . Arts samenspel met Ruth Underwood werd iconisch met soms onnavolgbaar percussiewerk. Op Burnt Weeny Sandwich, en wel op Holiday in Berlin, levert hij die befaamde achterklap en werd, voor mij tenminste, onsterfelijk...
Het laatst wat ik over hem las: Art Tripp III doet het wat rustiger aan, hij helpt u bij rugklachten en beklopt alleen uw ruggengraat. Zeer ritmisch.

Mooi stukkie van willemmusic, maar moet 'm als fanboy toch op klein puntje tot de orde roepen.

Zappa heeft ook NA Aynsley Dunbar nog met 2 drummers gewerkt.
Op 9 mei 1970 een optreden (staat op YouTube) met zowel Aynsley als Billy Mundi.

Daarnaast niet te vergeten de dubbele drums van Ralph Humphrey en Chester Thompson eind '73 tijdens de befaamde Roxy-optredens.

En Vinnie Colaiuta was zo onnavolgbaar, die telde ook voor minstens 2 drummers

Dank voor de aanvulling, Stalin.
Ik moet bekennen dat wanneer ik iets van Zappa draai, ik steeds vaker teruggrijp naar zijn beginperiode. Grofweg de eerste tien lp's. A little nostalgia for the old folks, precies. Daarna heb ik het niet helemaal meer op een rijtje, vandaar mijn lacune. Verder luister ik nog graag naar de 'serieuze' Zappa, met Kent Nagano, Pierre Boulez en bovenal Ensemble Modern. De rest van het rijtje vinyl komt nauwelijks meer uit de kast. Schande! Inderdaad.
Als het aan het scherpe kunstenaarsoog van Cal Schenkel had gelegen, was Frank Zappa als "De Neus" door het leven gegaan, zie hoes hierboven. Dat heeft echter nooit doorgezet, gelukkig maar, Holleeder is jou als username bespaard gebleven.

Het enige album van Ruben Sano en zijn begeleidingsband The Jets. Sindsdien nooit meer iets van gehoord...
Prachtige hommage aan jeugd, vervlogen dagen, liefdesverdriet en opwindende danspartijen. Who knew dat Zappa zo openlijk sentimenteel kon zijn?

Tussenstand:
1. Freak Out!
2. Absolutely Free
3. We're only in it for the money
4. Cruising with Ruben & The Jets
5. Lumpy Gravy

In 1972 produceerde Zappa nog het album For Real! van Ruben And The Jets. Ook speelde Frank gitaar op Dedicated To The One I Love. Klik hier voor meer achtergrond over de totstandkoming van dit album.