Julia Stone - The Memory Machine (2010)

Ja, inderdaad, de zus van.

Na het grote succes met haar broer Angus dacht men dat het wel slim zou zijn om dit album, opgenomen in 2008, uit te brengen. Tot nu toe alleen in Australië moet ik erbij zeggen.

Zelf zegt ze hierover: "None of the tracks, I don't think, would be a far cry from being on a record that Angus and I made together. But it's just more... Maybe a little bit darker. There's some kind of horror movie themes going on in there."

Alleen al het artwork (met duidelijke film-invloed) maakt nieuwsgierig naar dit album.
Gelukkig is de inhoud ook zeer goed te pruimen. Liefhebbers van de nummers waarop Julia het voortouw neemt zullen verrukt zijn met dit album, tegenstanders zullen het mee vinden vallen. Het lijkt of haar stem hier iets minder snerpend klinkt (maar het kan ook mijn gewenning zijn na al die luisterbeurten van Down the Way).
Dit is een zeer goed verzorgd en mooi folk-album. Het zal geen potten breken, het is niets nieuws onder de zon maar dat is de samenwerking met haar broer ook niet en zie hoe het aanslaat overal!
Dat zou met dit album ook moeten kunnen: tien heerlijke pareltjes waar het heerlijk op wegdromen is. Dat is toch heerlijk op z'n tijd?!
Dit is alvast heel prettig de herfst ingaan op deze manier.

Voer voor liefhebbers van: Angus and Julia Stone, Isobel Campbell, Beth Gibbons

Ik denk wel dat dit een typische groeiplaat is.
Aanvankelijk vond ik deze plaat niet zo, maar de afgelopen maanden heb ik m nog een aantal keer beluisterd en hij wordt steeds beter.
Ik ontdek steeds meer mooie dingetjes aan dit album.
Mooie teksten. Mooier dan met Angus & Julia Stone, vind ik.
Ook merk ik hier hoe goed Julia eigenlijk is met melodielijnen.
En dan haar typische stem. Ik houd er van.

"He's a dog, but he's dressed up like a sheep"

Favoriete nummers zijn Winter On The Weekend, Catastrophe, Horse With No Wings
en Where Does The Love Go en, tja... Eigenlijk heeft elk nummer wel zijn eigen charme!