Bram Vermeulen - Rode Wijn (1988)

Nederlandstalige albums lijden een ietwat zielig bestaan in mijn cd-kast. Die paar die ik in bezit heb zijn onderdeel van een kleine familie, zeker als je het gaat vergelijken met de grote Amerikaanse of Engelse broeders en zusters.
Maar soms dan leeft het weer even op en komen dat soort albums weer uit de schaduw tevoorschijn om even flink van het Nederlandse zonnetje te genieten. Dat moet snel gebeuren, want voor je het weet sta je weer in de grauwe schaduw. Het weer in de lage landen blijft immers grillig.
Boudewijn de Groot profiteert momenteel het meest van die zon. En zeg je Boudewijn dan zie je C-Moon al staan.
Per pm liet hij me weten content te zijn met mijn uibreiding van de discografie van Boudewijn de Groot.
Maar aangezien ik daar inmiddels alles van in bezit heb werd het tijd voor een nieuwe naam en Bram Vermeulen sprong me gelijk te binnen, want daar kende ik wel wat van, maar nog geen volledige albums.
C-Moon noemde wat titels waarvan Rode Wijn er eentje was. Ik keek naar mijn rode wijntje die me vergezelde bij het schrijven van stukjes voor deze site en dacht: 'die smaakt me meer dan goed, Rode Wijn van Bram moet de eerste gaan worden'.
En smaakt het goed die rode wijn van Bram Vermeulen?
Absoluut: mooie, warme nummers met ijzersterke teksten. Wat me voorlopig weerhoudt me aan te sluiten bij alle gulle gevers van 4,5* en 5* bij dit album is toch de stem van Vermeulen. Waar ik geniet van het warme geluid van die van de Groot, daar heb ik dat minder met het rasperige van Vermeulen (zie ook mijn vergelijking tussen de Doe Maar vedetten Ernst Jansz en Henny Vrienten).
Maar de tip is in elk geval aangekomen (en ik heb er Dans Met Mij gelijk ook bij gekocht). Daarvoor mijn dank.
Laten we hopen dat dat zonnetje boven mijn platenkast nog even blijft schijnen want voor je het weet sta ik weer Engelstalige nummers mee te zingen in huize aERo.