Dio - At Donington UK: Live 1983 & 1987 (2010)

Ben benieuwd, eindelijk een een album met live materiaal uit de jaren '80! Ik kijk eigenlijk het meest uit naar het materiaal met Craig Goldy (Mijn favoriete Dio gitarist). Daar staan ook nog es nummers bij die later minder vaak voorbij kwamen bij Dio concerten...

Ik heb die Donington opnames uit 1987 als bootleg en die zijn zo al erg goed. En inderdaad is het erg leuk dat nummers als Naked in The Rain of Dream Evil werden gespeeld. Hier ben ik dus ook erg blij mee. Laat maar komen - ik vermoed dat het bij Dio niet anders zal zijn als bij bvb Deep Purple - er ligt vast nog hopen degelijk live materiaal ergens op een plank te verstoffen. Ik hoop heel erg dat er vroeg of laat eens wat degelijk live materiaal uit de 'Lock up the Wolves' en 'Strange Highways' periode wordt uitgebracht (als dat bestaat dan).

Overigens zouden ook de Super Rock opnames uit '85 terug worden uitgebracht (stond al op de planning voor Dio zijn dood).

Ik ben ook benieuwd naar deze release. Ziet er wel een interessante release uit.

En dan ook nog op DVD/Blu-Ray??

Makkelijk het beste live album dat Dio heeft uitgebracht - een wereld van verschil met het magere Inferno Last in Live en het matige Holy Diver Live. Hier klinkt Dio op zijn best - met een uitstekende live band (en twee gitaristen die wel erin slagen om de songs goed te vertolken in tegenstelling tot Tracii G), prima bij stem en vol speelvreugde. Ik vind het concert uit 83 een stukje beter dan die uit 87, maar ook die opnames mogen zeker gehoord worden (en bevat bovendien een paar songs die later zelden gespeeld zouden worden). Zeker de moeite om aan te schaffen.

In de toekomst zou buiten de Super Rock opnames trouwens ook nog een live box verschijnen met zeldzame opnames (en bootlegs). Ben benieuwd!

Ronnie James Dio wilde in de jaren '80 een (vinyl) live dubbelaar op de fans loslaten, maar dat werd uiteindelijk een EP genaamd "Intermission".
"Dio At Donington UK" uit die tijd laat horen hoe goed het live allemaal ging, en met veel liefde gebracht.
Ik heb een lichte voorkeur voor de tweede disc (maar de eerste is zeker ook niet mis), namelijk met o.a. "Dream Evil" materiaal supervet gebracht. En gitarist Craig Goldy vind ik zeer goed, helaas stond ie toen flink in de schaduw van z'n voorganger Vivian Cambell, er waren zelfs bandleden niet overtuigd of Goldy de juiste keuze was voor Dio... Zeer onterecht lijkt me zo.

Ik kan iedereen dit live album aanraden!

Ben nu de eerste schijf aan het beluisteren. Klinkt uitstekend. De nummers van Holy Diver klinken hier veel vetter dan op het album zelf. Het gitaarwerk klinkt lang zo vlak niet, en Vivian Campbell gooit er hier en daar nog wat extras tegenaan. Ben benieuwd naar het tweede schijfje.

Als die net zo goed is als cd1, dan moet ik binnenkort mijn lokale platenzaak maar weer eens met een bezoekje vereren.

Mooi live materiaal van Ronnie James Dio en zijn band. Helaas is de opnamekwaliteit niet altijd even goed, waardoor het toch ook wel een beetje aanvoelt als een laatste reden om nog geld uit deze man te halen.

Dio maakt er een groot feest van. Met medleys van Dio nummers en zowel Rainbow als Black Sabbath krakers, is wordt het publiek professioneel getrakteerd. Hierdoor worden sommige nummers te snel afgeraffeld in korte fragmenten en dat is jammer. Qua sfeer zit het wel goed op deze CD's, het zijn immers echte festival optredens, maar dat betekent dat de inhoud soms op het tweede plan komt. De geluidskwaliteit had ook beter gekund.

Met name de geluidskwaliteit van de 2e cd doet me het meest denken aan die van een bootleg. De drum staat erg op de voorgrond waardoor de gitaar een beetje wordt weggedrukt. Dan was zelfs de bootleg van Dio's concert op Wâldrock 2005 dat ik vorige week luisterde, nog beter.

Los daarvan is het concert wel erg goed, en klinkt de band veel harder en vooral gedrevener dan op hun studiowerk.

Dag op dag is het drie jaar geleden dat één van mijn favoriete zangers naar de eeuwige jachtvelden vertrok. Ik heb het ergens al gezegd: ik mis hem, dat meen ik. Ik mis zijn persoonlijkheid, zijn relativeringsvermogen, zijn professionaliteit, zijn uitstraling maar het meest van al die fantastische warme stem. Een orkaan van een stem dat zo doordrongen was van pure kracht en melodie, hij wist heel goed wat hij wel kon en wat hij niet kon, en kon puur op zijn talent menige aspirant-zanger gevoelens van radeloosheid bezorgen. Ze moesten godverdomme van ver komen om hem te overtreffen. Inderdaad, dezelfde Ronnie James Dio die ooit nog het lied “Butterfly Ball” van Roger Glover heeft ingezongen met de animatievideo. Hoe veel mensen weten dat?

Natuurlijk waren niet alle songs even sterk, welke groep kan daar mee pochen? Kijk dan eens naar zijn loopbaan met onder andere Rainbow en Black Sabbath, bij beide groepen was hij medeverantwoordelijk voor über-klassiekers. Met plezier kan ik blijven luisteren naar de nummers die hij ook op dit livealbum presenteert en waarom niet? Het blijven schitterende nummers die op dat kleine lijf van hem gegoten waren. Zelden was hij slecht bij stem hoewel later de jaren natuurlijk vat op hem kregen maar bijna nooit diende hij optredens af te zeggen: zo doordrongen was hij van professionaliteit!

Beiden optredens zijn afkomstig van het roemrijke Donnington Festival. Schijf 1 bevat een optreden van 20 augustus 1983 met de line-up Whitesnake, Meatloaf, ZZ Top, Twisted Sister, Dio en Diamond Head. Schijf 2 bevat een optreden van 22 augustus 1987 met de line-up Bon Jovi, Dio, Metallica, Anthrax, Wasp en Cinderella. Hij was geen headliner, vandaar de relatief korte sets. Bootlegs van Dio als headliner zullen wel soelaas brengen. Deze dubbelaar vind ik een belangrijk tijdsdocument.

Ja ja, dat gedoe met “You’re a man” in Man on the Silver Mountain is oud nieuws en hij was zo verzot op regenbogen en draken. Inderdaad, die drums zitten iets te ver in de mix en Vinnie Appice is een houterige drummer maar Ronnie James Dio stelde vriendschap boven alles. Ook staan er een drumsolo en een gitaarsolo op, maar gelukkig van onbetekenende lengte. Kijk dan eens naar de rest, twee krachtige sets met een aantal knallers uitstekend uitgevoerd door vier routiniers en een jonge snaak op gitaar, respectievelijk Vivian Campbell en Craig Goldy. Ronnie James Dio is twee maal subliem bij stem, het publiek eet uit zijn hand en hij geniet er hoorbaar van: wat een frontman!

Als vierenveertigjarige zelfverklaarde en schuld bekennende nostalgicus heb ik al een aantal overlijdens mogen meemaken van muzikanten uit mijn jonge jaren, onlangs nog Jeff Hanneman van Slayer. Sterven is een deel van het leven, en hoe jammer ook dergelijke gebeurtenissen zijn, het overlijden van vrienden en familie doet meer pijn. Tot op vandaag was ik maar van één overlijden van een muzikant echt van slag: Ronnie James Dio. I will remember!

Mooi stuk en ik weet wat je bedoelt. Het is al es eerder gezegd; zoek ieder willekeurig interview op met de man, en hij had altijd iets interessants te melden. Over de muziek, over de wereld, de echte of de fantasie versie, maar ook sport of politiek. Hij omschreef zichzelf ook als gevoelsmens, iets dat ik in het echt bewezen heb gezien. In Paradiso kreeg hij rozen van het balkon toegeworpen, een liefdevolle lach en een grappige aftocht van het podium volgde, huppelend met de rozen boven z'n hoofd houdend.

Ik moet wel zeggen dat dit nog maar de enige release na z'n dood is die ik waardevol vind. Maar er komt misschien nog es "Magica" werk als dat bestaat. En een biografie.

Dio At Donington is toch wel een fraai document. De band is op beide schijfjes in topvorm. En dan niet alleen de frontman zelf. Ook de rest van het gezelschap zet zowel het eigen materiaal als het materiaal van Sabbath en Rainbow met een aanstekelijke bevlogenheid neer. En dan prefereer ik de samenstelling uit 1983 boven die van 1987. Heel ietsje maar. Dat is op Live At Last en Holy Diver helaas iets anders.

Over de man zelf kan ik kort zijn. Wat klinkt hij hier imponerend. Tijdens de publieksinteracties is hij de kalmheid zelve en is het net alsof hij bij je op de bank zit. Als hij zingt daarentegen is het alsof vanaf zijn Zilveren Berg de ganse wereld aanroept.

Ook ik vind niet elke jaren 80 Diosong geweldig, maar potverdomme dit ademt jaren 80 en is derhalve een brok nostalgie dat er bij mij in gaat als als gesneden koek.

@ BlauweVla: prachtige hartverwarmende anekdote dat hem zo typeert!

De recensie van Sir Spamalot is wat mij betreft uitstekend. Veel heb ik daar niet aan toe te voegen, dus ik zal het proberen kort te houden.
Om maar met de conclusie te beginnen: een mooi eerbetoon aan Ronnie James Dio en een album dat Diofans toch wel in huis moeten hebben.
Hoewel ik aanvankelijk de geluidskwaliteit van dit album niet altijd even goed vond, is dat een klein bezwaar gebleken. De spelkwaliteit en de energie en enthousiasme die dit album uitstraalt, compenseert het geluid ruimschoots.
Twee concerten van Donington dus. De eerste is van na de release van het eerste solo-album van Dio. Vandaar dat het concert voor een groot deel bestaat uit Rainbow- en Sabbathklassiekers. Ten tijde van het andere concert waren er een paar meer albums uitgekomen en is het Rainbow- en Sabbathgehalte wat kleiner geworden. Ook omdat ik niet heel erg goed bekend ben met The Last in Line, Sacred Heart en Dream Evil vind ik dit tweede concert het interessants: er staan wat meer nummers op die ik nog niet van voor tot achter ken. Daarnaast vind ik deze set ook wat mooier opgebouwd.
Al met al zijn dit twee goede concerten. Een uitstekende band en uiteraard zingt Dio de sterren van de hemel.

Helaas is dit album toch vooral geschikt voor Diofans of -liefhebber, ben ik bang. Er staan maar liefst 5 nummers 'dubbel' op dit album. Op zich logisch voor 2 concerten waar 'slechts' 4 jaar tussen ligt, maar als ik niet goed bekend was met Dio zou ik niet zo snel een album kopen waar zoveel werk twee keer op staat. Dit album was geschikter geweest voor een groter publiek als er een later concert zou zijn meegenomen.
Persoonlijk zou ik een live-album van Dio ook wat interessanter vinden als er wat meer onbekender werk op had gestaan, maar ik snap goed dat Dio voor dit soort festivalconcerten teruggrijpt op nummers die de meeste mensen wel zullen kennen, ook omdat de speeltijd beperkt is.

Gelukkig ben ik Dioliefhebber, dus deze bezwaren wegen voor mij niet zo zwaar. Twee erg goede concerten dus, die ik het liefst niet achter elkaar luister.

4,0*

Het debuut van Dio in nederland ( ik meen utrecht) was op de radio en dat natuurlijk getaped destijds. Dat maakt voor mij de eerste cd een trip naar memory lane en cd 2 een fijne kennismaking van de liveband en setlist anno 1987.
Er is wel wat overlap maar het meerendeel van de songs worden compleet anders gespeeld in een soort medley op cd 2 met andere track tijden waarbij het verschil op kan lopen tot 7 minuten.
Ik denk dat de berichten hier boven al prima aangeven dat dit album toch wel een must-have is voor wie de kleine grote meneer een muzikaal warm hart toe draagt.
En ja het is een live album, waarbij de sfeer een belangrijke rol speelt. Ik vind de productie meer dan prima maar er is geen studio do-over toegepast mocht je je daar wat beter in kunnen vinden. De "staande" ovatie op het einde van het 83 concert geeft je kippevel.

Aardig album, toch had ik hier meer van verwacht. Jammer van de dubbele nummers en het half spelen van nummers zoals Starstruck en Stargazer. Ik prefeer de 1 cd boven de tweede.

Dio was één van de eerste 'classic' metal bands die ik ontdekte tijdens mijn zoektocht in de wereld van metal.

Ik heb deze CD kort na de release aangeschaft. Alle klassiekers komen aan bod en Ronnie laat ook graag wat horen uit zijn verleden. De band van Dio is op beide schijfjes goed in vorm en ook Dio is goed bij stem.

Ondanks dat ik deze plaat ten tijde van aanschaf helemaal geweldig vond, kan het me nu wat minder bekoren. Wellicht is het toch het wat 'bootleg-achtige' geluid, waardoor ik tegenwoordig minder naar deze CD grijp. Mijn voorkeur gaat uit naar disc 2.

3,5*