Dio - At Donington UK: Live 1983 & 1987 (2010)

Dag op dag is het drie jaar geleden dat één van mijn favoriete zangers naar de eeuwige jachtvelden vertrok. Ik heb het ergens al gezegd: ik mis hem, dat meen ik. Ik mis zijn persoonlijkheid, zijn relativeringsvermogen, zijn professionaliteit, zijn uitstraling maar het meest van al die fantastische warme stem. Een orkaan van een stem dat zo doordrongen was van pure kracht en melodie, hij wist heel goed wat hij wel kon en wat hij niet kon, en kon puur op zijn talent menige aspirant-zanger gevoelens van radeloosheid bezorgen. Ze moesten godverdomme van ver komen om hem te overtreffen. Inderdaad, dezelfde Ronnie James Dio die ooit nog het lied “Butterfly Ball” van Roger Glover heeft ingezongen met de animatievideo. Hoe veel mensen weten dat?

Natuurlijk waren niet alle songs even sterk, welke groep kan daar mee pochen? Kijk dan eens naar zijn loopbaan met onder andere Rainbow en Black Sabbath, bij beide groepen was hij medeverantwoordelijk voor über-klassiekers. Met plezier kan ik blijven luisteren naar de nummers die hij ook op dit livealbum presenteert en waarom niet? Het blijven schitterende nummers die op dat kleine lijf van hem gegoten waren. Zelden was hij slecht bij stem hoewel later de jaren natuurlijk vat op hem kregen maar bijna nooit diende hij optredens af te zeggen: zo doordrongen was hij van professionaliteit!

Beiden optredens zijn afkomstig van het roemrijke Donnington Festival. Schijf 1 bevat een optreden van 20 augustus 1983 met de line-up Whitesnake, Meatloaf, ZZ Top, Twisted Sister, Dio en Diamond Head. Schijf 2 bevat een optreden van 22 augustus 1987 met de line-up Bon Jovi, Dio, Metallica, Anthrax, Wasp en Cinderella. Hij was geen headliner, vandaar de relatief korte sets. Bootlegs van Dio als headliner zullen wel soelaas brengen. Deze dubbelaar vind ik een belangrijk tijdsdocument.

Ja ja, dat gedoe met “You’re a man” in Man on the Silver Mountain is oud nieuws en hij was zo verzot op regenbogen en draken. Inderdaad, die drums zitten iets te ver in de mix en Vinnie Appice is een houterige drummer maar Ronnie James Dio stelde vriendschap boven alles. Ook staan er een drumsolo en een gitaarsolo op, maar gelukkig van onbetekenende lengte. Kijk dan eens naar de rest, twee krachtige sets met een aantal knallers uitstekend uitgevoerd door vier routiniers en een jonge snaak op gitaar, respectievelijk Vivian Campbell en Craig Goldy. Ronnie James Dio is twee maal subliem bij stem, het publiek eet uit zijn hand en hij geniet er hoorbaar van: wat een frontman!

Als vierenveertigjarige zelfverklaarde en schuld bekennende nostalgicus heb ik al een aantal overlijdens mogen meemaken van muzikanten uit mijn jonge jaren, onlangs nog Jeff Hanneman van Slayer. Sterven is een deel van het leven, en hoe jammer ook dergelijke gebeurtenissen zijn, het overlijden van vrienden en familie doet meer pijn. Tot op vandaag was ik maar van één overlijden van een muzikant echt van slag: Ronnie James Dio. I will remember!

De recensie van Sir Spamalot is wat mij betreft uitstekend. Veel heb ik daar niet aan toe te voegen, dus ik zal het proberen kort te houden.
Om maar met de conclusie te beginnen: een mooi eerbetoon aan Ronnie James Dio en een album dat Diofans toch wel in huis moeten hebben.
Hoewel ik aanvankelijk de geluidskwaliteit van dit album niet altijd even goed vond, is dat een klein bezwaar gebleken. De spelkwaliteit en de energie en enthousiasme die dit album uitstraalt, compenseert het geluid ruimschoots.
Twee concerten van Donington dus. De eerste is van na de release van het eerste solo-album van Dio. Vandaar dat het concert voor een groot deel bestaat uit Rainbow- en Sabbathklassiekers. Ten tijde van het andere concert waren er een paar meer albums uitgekomen en is het Rainbow- en Sabbathgehalte wat kleiner geworden. Ook omdat ik niet heel erg goed bekend ben met The Last in Line, Sacred Heart en Dream Evil vind ik dit tweede concert het interessants: er staan wat meer nummers op die ik nog niet van voor tot achter ken. Daarnaast vind ik deze set ook wat mooier opgebouwd.
Al met al zijn dit twee goede concerten. Een uitstekende band en uiteraard zingt Dio de sterren van de hemel.

Helaas is dit album toch vooral geschikt voor Diofans of -liefhebber, ben ik bang. Er staan maar liefst 5 nummers 'dubbel' op dit album. Op zich logisch voor 2 concerten waar 'slechts' 4 jaar tussen ligt, maar als ik niet goed bekend was met Dio zou ik niet zo snel een album kopen waar zoveel werk twee keer op staat. Dit album was geschikter geweest voor een groter publiek als er een later concert zou zijn meegenomen.
Persoonlijk zou ik een live-album van Dio ook wat interessanter vinden als er wat meer onbekender werk op had gestaan, maar ik snap goed dat Dio voor dit soort festivalconcerten teruggrijpt op nummers die de meeste mensen wel zullen kennen, ook omdat de speeltijd beperkt is.

Gelukkig ben ik Dioliefhebber, dus deze bezwaren wegen voor mij niet zo zwaar. Twee erg goede concerten dus, die ik het liefst niet achter elkaar luister.

4,0*