Folkduo's waren een veel voorkomend fenomeen tijdens de folkrevival van de jaren '60. Ian & Sylvia, Richard & Mimi Fariña en ook Jim Glover en Jean Ray oftewel Jim & Jean. Waar de eerstgenoemde duo's heden ten dage nog bekendheid genieten zijn Jim & Jean helaas in de vergetelheid geraakt. De enige (compilatie-)cd die van het duo verkrijgbaar is, is een samenvoeging van hun twee albums voor Verve verpakt in een een spuuglelijke
hoes. En toch is de muziek van het tweetal in meerdere opzichten erg interessant.
Jim Glover was al op jonge leeftijd bevriend met Phil Ochs. In 1960 kwam Glover's gitaar door een weddenschap (de overwinning van Kennedy op Nixon) in eigendom van Ochs. Geïnspireerd door de muziek waarmee Glover hem in aanraking had gebracht, begon Ochs nummers te schrijven. Niet lang daarna vormden Jim en Phil een duo en noemde zich The Singing Socialists (later, wellicht door commerciële redenen, werd de naam gewijzigd in The Sundowners). Het duo is echter maar enkele maanden actief en valt uiteen wanneer Glover in 1961 naar New York vertrekt. In datzelfde jaar ontmoet Glover in het Café Raffio in New York City Jean Ray. Deze ontmoeting resulteert in een vriendschap en zelfs in een kortstondig huwelijk. Jim & Jean zijn graag geziene gasten in Café Raffio en treden daar ook regelmatig op. Door middel van deze optredens wordt genoeg verdiend om een appartement te huren aan Thompson Street. In 1962 komt Phil Ochs bij het stel inwonen en ook hij begint op te treden in lokale folkclubs. Jean stelt haar vriendin Alice Skinner aan Phil voor en al snel trekt hij bij haar in en nog in datzelfde jaar trouwt hij met haar.
Dit tweede album van Jim & Jean bevat composities van enkele van de beste songwriters uit de jaren '60. Naast drie eigen nummers van Glover bestaat dit album uit drie nummers van David Blue, drie van Phil Ochs, één van Eric Anderson en één van Bob Dylan. Jim & Jean waren ook de eersten die "Crucifixion" opnamen. Het nummer verscheen een jaar later pas op Ochs' album "
Pleasures of the Harbor". Door de invloed van Phil Ochs, Al Kooper (sessiegitarist) en Paul Harris (keyboard) is dit niet een standaard luchtig folk-pop album; alhoewel die nummers ook op dit album aanwezig zijn. Eerder is dit een vernuftigd folk-rock geheel met psychedelische invloeden en politieke- en maatschappijkritische teksten.