BZN - Making a Name (1977)

Was dat destijds even schrikken, de switch van rock naar (meezing)muziek met vrouwelijke stem, die je ouders ook ineens leuk vonden.
Had zelf de Greatest Hits LP uit hun rock tijdperk (met blauwe hoes), daarna kochten m'n ouders deze LP.
Wat deze Palingpoppers hierna nog allemaal uitbrachten, heb ik eigenlijk nooit meer willen weten.
Een 3* voor de nummers Sevilla, Mon Amour en Don't Say Goodbye (de singles), wat ik nog wel te behapstukken vind.

Volgens mij was dit de eerste LP die ik kreeg in 1977. We hadden net een pick-up (een platenspeler voor de jeugdige lezers) gekregen van een oom en er wat platen bijgekregen van o.a John Woodhouse en Olga Lowina, ja, ja. Toen kreeg ik ook een LP en dat was deze. Destijds helemaal grijs gedraaid. Ik weet niet of het daardoor komt, maar ondanks dat het totaal niet bij mijn smaak meer past heb ik voor BZN altijd een zwak gehouden. Een LP of CD heb ik echter nooit meer van gekregen of gekocht.

Hiermee begon eigenlijk de muzikale bagger, maar wel het commerciele succes van de band.

Wat een plaat kerel

Muzikaal gezien was het niet eens zo'n slechte LP. Alleen ik was (en nog steeds) een rocker en fan van de BZN maar dan als rockband !! Dus was dit behoorlijk slikken. Eigenlijk dacht ik toen dat het misschien maar eenmalig was, maar het succes van de singles en dit album waren gigantisch groot. Achteraf gezien natuurlijk begrijpelijk dat BZN hier op door borduurde. En dat hebben we geweten !! Uiteindelijk was ik toen BZN fan af. Draai zo af en toe nog weleens een nummer van de BZN rockband en kom je er steeds weer achter dat het best goed in elkaar zat. Maar ja, toen nauwelijks hits en later dus vele! Voor een beginnend jong bandje zouden er best een paar aardige nummers tussen kunnen zitten om mee in het pop-circuit te gaan. Maar dit is niet meer dan een tip!!

Het hangt ergens tussen kunst en kitch maar binnen het genre maakte ze toch wel knappe muziek. Sevilla en Don't say Goodbye zitten echt goed in elkaar en waren ook nog dikke hits. Mon amour is natuurlijk het bekendst. Aanrader, bekijk de TopPop promo's van eerstgenoemde twee nummers op you tube, de verlegen ogende Anny Schilder en de overenthousiaste Jan Keizer. Dat kon toen allemaal nog maar wel tenenkrommend!

Misschien wel de meest slimme switch uit de popmuziek van NL ooit.
Met de 'hardrock' liepen ze vast en ik denk ook dat ze daar niet speciaal genoeg voor waren.
Annie Schilder is letterlijk vanachter de viskraam weggehaald en de klik met Jan Keizer was er natuurlijk.
Ook nooit mijn muziek geweest, al vind ik zeker niet alles dramatisch.