Dragged into Sunlight - Hatred for Mankind (2009)

Vier jaar geleden in 2021 ooit met deze band in aanmerking gekomen. Dankzij hun nieuwste EP 'Terminal Aggressor II' was mijn interesse voor Dragged into Sunlight direct gewekt, balend dat de band vrij weinig had uitgebracht. Ik zag in mijn last.fm statistieken voor me en zag dat deze plaat zelfs in 2023 nog een opwekking heeft gehad in mijn muzikale landschap maar, het bleken maar sporadische pogingen te zijn die wellicht weinig indruk achterlieten.

Dankzij de tip van Apollo wederom terecht gekomen bij deze plaat. Mede omdat ik wederom niet heb gestemd op deze plaat terwijl ik hem dus al wel een enige tijd ken. Helaas mis ik behoorlijk wat stemmen op albums, omdat ik pas sinds vorig jaar echt actief ben geworden op deze website. Enfin, dankzij die tip weer terug hier gekomen en vanmiddag tijdens mijn dagelijkse wandeling besloten op te zetten. Eigenlijk wel concluderend dat ik iets heb gemist destijds wat ik nu wel hoor of, misschien is mijn smaak in die korte jaren toch drastisch veranderd, wie zal het weten?

Wat een fantastische trip is dit zeg. Deze plaat is gruwelijk hard, een enorme bak geweld wat je kant wordt gesmeten en zoek maar uit wat je er mee doet. Fantastische doom, ontzettend sloom maar tevens ook onwijs hard. Ik ga héél goed op de manier hoe de band hun nummers in elkaar heeft gezet, waar we veel audiolines horen die volgens mij uit films of series zijn gehaald (weet jij dat misschien precies, Apollo?).

Nogmaals, prachtige plaat. Ga ik dit jaar sowieso nog veeel vaker checken en hopelijk brengen deze gasten nog even meer van dit soort bangers uit!