TLC - 3D (2002)

Na het overlijden van Lisa “Left Eye” Lopes, vandaag de dag exact tien jaar geleden, kon een postume release natuurlijk niet uitblijven. En zie hier, het vierde en uiteindelijk laatste album van TLC. Je zou je kunnen afvragen of dit album ook was uitgebracht als Lopes nog had geleefd (de eerste scheurtjes in de formatie waren na Fanmail al zichtbaar en naar het schijnt wilden Thomas en Watkins zich op een gegeven moment als duo voortzetten, gezien de onderlinge spanning). Afijn, het grootste gedeelte van 3D werd afgewerkt zonder inbreng van Lopes en ondanks dat gegeven, is het nog best een behoorlijk album geworden. Vooral alle tracks die doen denken aan de nadagen van de nineties urban klinken goed. De eerste single Girl Talk, met daarnaast Over Me en Quickie, zijn hier drie prima, geslaagde voorbeelden van. De ballads zijn goed aan te horen en worden nergens cliché. Eerder oprecht. Zoals bijvoorbeeld het toffe eerbetoon aan Lopes, Turntable, en in mindere mate het eveneens bekoorlijke Hands Up. Damaged, die veel meer pop/rock-georiënteerd is en daarmee wellicht iets buiten de toon van het overige materiaal valt, weet ook te overtuigen. Het grootste pluspunt van 3D is dat het nergens klinkt alsof er knip- of plakwerk aan te pas is gekomen (iets waar bijvoorbeeld de postume releases van Jackson of Winehouse wel enigszins onder lijden). Dit is eerder een volwaardig album. Daarmee is dit absoluut geen nutteloze release, maar wel een geslaagde sluiting van hun fantastische carrière.