Solomon Burke & De Dijk - Hold on Tight (2010)

Allemaal meer van hetzelfde? Heb jij de plaat wel gehoord? Ik vergelijk deze plaat het liefst met de herfst. Sommigen vinden het najaar guur en koud en niets aan, terwijl er zoveel te genieten valt als je er maar voor open staat. Zo ook op deze plaat.

Soms rauw, soms somber, soms intregerend en warm, maar altijd met een soort van melancholiek waar je, wanneer je ervoor open staat, van kunt genieten.

Een gemiste kans vind ik wel het ontbreken van een duet met Huub van de Lubbe. Zijn kenmerkende stem in combinatie met het diepe stemgeluid van Solomon Burke hadden deze plaat helemaal af kunnen maken.

Heel eerlijk gezegd had ik vroeger een hekel aan de Dijk (jaren '80, begin jaren '90). Ook een optreden waar ik bij was kon me niet overtuigen. Ik had er niks mee.
Toch kwam er ooit een omslag en ben ik een aantal albums erg gaan waarderen en was de Dijk niet langer meer dat bandje waar ik mijn neus voor ophaalde.
Deze samenwerking met Solomon Burke vond ik dan ook erg verrassend maar wist niet goed wat ik er mee aanmoest en ik liet dit dan ook even liggen ten koste van andere albums.
Vandaag aanwezig op een 10-10-10 bruiloft las ik tijdens een momentje rust in mijn Facebook updates dat Burke was overleden bij aankomst op Schiphol (dinsdag zou hij gaan optreden met de Dijk in Paradiso).
Reden om eerst Don't Give Up on Me te beluisteren en toch zeker ook te beginnen aan Hold on Tight dat ik een prima album vind. Ik las van de week nog een interview waar Burke hoog opgaf over de Dijk en dat is natuurlijk wel een compliment aan de mannen.
De nummers van deze band van eigen bodem lenen zich prima voor de stem van Burke, maar ik geef toch licht de voorkeur aan het gospelgeluid dat wat meer aanwezig is op genoemd Don't Give Up on Me (en dat terwijl ik niet eens zoveel met gospel heb).
Opmerkelijke samenwerking en toch erg onwerkelijk dat Burke dan uitgerekend op Schiphol (of all places) komt te overlijden met een optreden rondom dit album in het vooruitzicht.

Absoluut geen slecht album maar ook absoluut geen supergoed album naar mijn bescheiden mening. Blaasarrangementen lijken precies hetzelfde als op andere Dijk-albums, het enige wat daardoor anders is, en gek genoeg voor mij soms uit de toon valt, is Burke, die vaak heel andere melodieën zingt dan Van der Lubbe, en waarbij ik dus, ten overvloede, ook andere blaasarrangementen verwacht.
Misschien dat ik er anders, positiever, over zou oordelen als ik de oorspronkelijke nummers niet zou kennen, maar die ken ik nu eenmaal wel en De Dijk heeft er zelf voor gekozen om bijna alle nummers te recyclen ipv met nieuwe te komen.
Andere Burke-albums klinken mij ook verzorgder in de oren dan deze. Balans van instrumenten en zang klinkt me niet altijd mooi in de oren. De piano bijvoorbeeld wordt okee gespeeld, maar klinkt mager met de zang van Burke ernaast, en dat hoeft helemaal niet zo te zijn.
Grappig dat voor 'ik kan het niet alleen' voor een vertaling is gekozen waarbij de klank van de woorden die het meest worden herhaald hetzelfde is. Even dacht ik dat ie dat refrein in het Nederlands zong daardoor.

De Dijk heeft heel wat goede muziek heeft gemaakt en ik hou al heel lang van goede soulmusic, waarvan Solomon Burke een geweldige performer is. Toch moest ook ik er even aan wennen, de nummers van De Dijk in het Engels. Natuurlijk worden ze prima uitgevoerd door band en zanger. Maar ik was ze gewend om in het Nederlands te horen. Inderdaad: het pakte me niet direct.

Na een paar keer draaien ben ik daar helemaal doorheen. De Dijk speelt alsof ze live spelen en dat kunnen ze natuurlijk heel goed. En Solomon Burke weet meestal precies de juiste toon te treffen. Zo ontstaat een prima gelegenheidssamenwerking. Er staat geen minder nummer op dit album, maar een aantal nummers klinken echt erg lekker of mooi, het swingt en soms ontroert het.
Hoogtepunten voor mij zijn Hold On Tight, What A Woman, No One (veel betere blues bestaat gewoon niet: briljant gezongen en gespeeld), I Gotta Be With You, Text Me & The Bend (wat een orgeltje en wat een gitaar op die laatste 2 nummers!). Maar eigenlijk kan ik aan dit lijstje ook Don't Despair (met heerlijke toeters en piano) & Perfect Song toevoegen. Kortom: wat een goed album!

Wat een eer en succes voor De Dijk dat deze Soullegende zo enthousiast over ze was en deze fraaie cd met hen heeft opgenomen. God save his soul, maybe in Seventh Heaven?