Trent Reznor and Atticus Ross - The Social Network (2010)

Daar heb je het al: filmmuziekliefhebbers. Alsof alles in dit genre gecomponeerd à la Zimmer moet zijn?
Ik vond de muziek een duidelijke meerwaarde hebben, en ik was zeker niet alleen. Verder blijft de de CD alleenstaand ook nog prima.

zimmer is history, viva Reznor !

Zo is dat.

Die uitgespelde filmmuziek van Zimmer en consorten heb ik helemaal niets mee.

Gast, loop niet zo te schreien. Je grote held Zimmer is 48x genomineerd geloof ik. Nu iemand anders in de spotlights staat (die liever niet in de spotlights staat) ben jij van je stokje. Jammer heh, dat Zimmer een x niks heeft gekregen. Misschien moet je eens naar iets anders gaan luisteren, iets dat niet keer op keer hetzelfde is, want ja, ook Zimmer heeft een doos vol repetitieve truukjes.

Helaas dat het nu weer verzandt in het vergelijken met een andere componist. Totaal irrelevant. . Het is enkel om aan te geven dat er toch wel een vrij grote (eensgezinde) groep liefhebbers is die vraagtekens plaatst bij de functie in de film.

Ja, liefhebbers die één bepaald hokje filmmuziek gewoon zijn en het moeilijk hebben hun horizon te verbreden.

Ik vond dat de muziek wel degelijk bijdroeg aan de sfeer van de film. Vind ook dat de electronische soundtrack van Reznor goed bij het thema (ICT wereld / Facebook) past.

Er zijn trouwens maar weinig films die ook zonder muziek goed tot hun recht komen.

Daar zal vast een kern van waarheid inzitten. Zodra het atmosferische scores betreft, haken velen van hen af. Ik zelf hou van een variatie aan soorten scores (van atonaal, melodisch tot aan atmosferisch), maar kreeg tijdens het kijken van 1/4 van de film niet echt het idee dat het nodig was. Ik kan dus niet volledig inhoudelijk reageren, maar de verhalen zijn er wel naar.

Overigens komt een onduidelijke hoeveelheid muziek uit een muziekbibliotheek van Reznor.

Klopt, veel van de nummers zijn nauwelijks bewerkte versies van Ghosts IV van NiN (ook al samen met Atticus Ross)

Maar er schijnt nog meer materiaal te zijn wat hij volgens mij nog nooit eerder heeft gebruikt.

Dan zou ik niet kunnen weten wat dat dan is

Ik hou van veel filmmuziek.
Williams, Zimmer, Silvestri, Goldsmith, Powell, Herrmann, Steiner en ga zo nog maar even door.
Maar dat deze score gewonnen heeft slaat natuurlijk nergens op.

Dit is mijn mening, en mijn mening is (ik herhaal het gewoon nog een keer omdat ik er best pissed over ben) dat HTTYD had moeten winnen!

Ik snap je bombastische negativiteit, maar Zimmer heeft ook andere mooie dingen geschreven. Denk maar aan The Holiday.

Dat soort muziek heb ik zelf niet zoveel mee. Het is mooi gecomponeerd, maar het raakt me niet. Als ik dan Intriguing Possibilities of Painted Sun in Abstract hoor... kippenvel.
Voor mij tilde de muziek The Social Network echt naar een hoger plan, bij Inception bv. (de laatste film met Zimmer score die ik gezien heb, volgens mij) had ik dat totaal niet, al was het wel grappig om even Edith Piaff te horen.

Bij Inception spring de muziek er totaal niet uit, zlefs niet een beetje. Goede film, maar de score is vrij standaard.
Bij The Social Network draagt de muziek echt bij aan de film, zonder teveel naar de voorgrond te komen (dat wil je ook niet).
Dit is gewoon weer eens wat anders

Niks ten nadele van Zimmer, maar we hebben het allemaal al eens gehoord.

Blij om te horen dat er nog mensen zijn die zich hier absoluut niet in kunnen vinden. Uiteraard had How to Train Your dragon moeten winnen. Prachtige score. Ben er ook redelijk ambetant over. Smaken verschillen, heb daarom al meerdere malen hiernaar proberen luisteren echt met de gedachte van te zoeken naar het goede in de score maar ik vind het gwn niet.

Bekijk de film eens zou ik zeggen. Dan wordt het wel duidelijk waarom deze sublieme score heeft gewonnen

De film vond ik tegenvallen. De muziek klinkt gewoon erg vertrouwd als Reznor. Ik begrijp de ophef niet zo. Beide zijn niet vernieuwend.

Werkt perfect in de film, gewoon erg goed als score eigenlijk. Maar zo als los album vind ik het niet zo heel interessant. Staan mooie dingen op, maar beluister het bijna nooit.
Daarnaast heb ik mij af zitten vragen of ik van de track In Motion ook zo had kunnen genieten als hij was uitgebracht door een of andere gemiddelde kut top 40 DJ. Nu vind ik hem namelijk erg lekker!

Verder ook hoera hoera omdat Reznor zijn oscar heeft gewonnen. De heer en meester verdiend alle prijzen die hem toekomen

Eeb aantal tracks van deze soundtrack werden ook gebruikt in de soundtrack van de film Drive (kijktip: is fantastisch) en daar werkte ze nog een stuk beter dan bij The Social Network. Knetterend spannend maakte de muziek die film!

Ik ben érg benieuwd naar die film. Zeker als delen van deze soundtrack daar in te horen zijn.

Heeft iemand hier de blu-ray versie al gehoord? Die kan ik écht aanraden, het klinkt geweldig in 5.1!

Nee, dat was een tijdelijke score die onder de screener gemonteerd is. De film heeft in de bios gewoon een originele score van Clint Mansell.

Echt waar? Nou dan moet ik maar eens naar de bioscoop. Eigenlijk zonde, het is nauwelijks te geloven dat Clint Mansell dat kan toppen... hoeveel van de muziek in de screener is nog meer vervangen?

edit: bedoel je niet Cliff Martinez?

Ja sorry, inderdaad Martinez. Alles buiten de Social Network score om is van Martinez in de screener, naast de gebruikte electro-pop van andere artiesten uiteraard. Sowieso is het de moeite waard om naar de bios te gaan, naast de score zijn er nog veel meer (subtiele) verschillen.

Interessante soundtrack, natuurlijk vooral de moeite waard voor fans van Trent Reznor. Zijn kenmerkende sound blijft herkenbaar, al is het hier allemaal wel iets subtieler uitgewerkt dan in bijvoorbeeld Nine Inch Nails. Iets te eenvormig om echt te kunnen boeien, maar her en der verspreid zijn een aantal erg fraaie tracks en thema's te ontdekken. Mijn favoriet is het overstuurde In The Hall Of The Mountain King.

Niet je typische soundtrack dit, filmmuziekliefhebbers die niet veel gewoon zijn zullen hier volledig op afhaken. Deze soundtrack valt goed binnen, wat ik zou noemen, de 'ambient' stijl soundtracks. Deze stijl vind je onder andere terug bij het werk van onder meer Cliff Martinez (Drive, Solaris) of Mark Ishams 'Crash' soundtrack. Angelo Milli's 'Seven Pounds' past hier ook in dit rijtje alhoewel deze wat lieflijker klinkt. Mensen die zich focusen op 'opwindende' of 'epic' deuntjes zijn hier aan het verkeerde adres.

Aan de filmmuziekliefhebbers die hierop balen, wees eens wat minder snobistisch.

Ik vind het best grappig, hoe iedereen moeite blijft doen om duidelijk te maken hoe bekrompen zij de "filmmuziekliefhebbers die hierop balen" wel niet vinden. Ik vermoed dat ik onder die categorie val en om eerlijk te zijn, ik heb de score meermaals beluisterd en ik zie er absoluut niets in. Is dat dan zo moeilijk te aanvaarden? Betekent dat dan dat wij snobs zijn, geen muziekkennis hebben en alleen een beperkt hokje van muziek beluisteren?
Misschien moet je eens naar de pagina van "The Fellowship of the ring" gaan. Daar beweert iemand dat hij er niets aan vond. Ik vind dat werk persoonlijk geniaal en zie niet in hoe dit kan maar heb die persoon nog niet verweten dat hij "niets gewoon is". Niemand heeft hem er trouwens iets verweten. Voor een bende snobs zijn we misschien iets ruimdenkender als het op "smaken verschillen" aankomt....

Neuh, men heeft er vooral moeite mee hoe bepaalde mensen, die nogal iiefhebber van bijv. Williams en Zimmer zijn, heel verontwaardigd doen over het feit dat deze score een oscar en golden globe won, alsof een score als deze die niet zou mogen winnen.

Verder natuurlijk ieder z'n ding.

Het is gewoon niet de typische filmmuziek die je in doorsnee Hollywood blockbusters hoort. Dat zijn toch vaak bombastische klassieke scores. Niets mis mee... Maar iets anders mag ook wel.
Deze soundtrack klinkt heel 'modern'. Iets wat perfect past bij een film over het medium social media.
De muziek tilt de film echt naar een hoger niveau en creëert een soms wat drukkende sfeer. I like it

Tja, als je top tien bestaat uit 3 artiesten waarvan er één 70% van het geheel bepaalt en meer dan 95% van je stemhistoriek allemaal aan één genre toegewijd is, kan ik mij moeilijk van de indruk ontdoen dat je een beperkte luisterervaring hebt. En in deze gedachte een snobistische instelling hebt in de zin van dat je andere muziek weinig verdraagt en puur focust op één ding. Het is dan zeer hypocriet te stellen dat je jezelf als "ruimdenkend" kunt beschouwen als het op verschillende smaken aankomt. Ik kan best begrijpen dat je dit niets kan vinden in deze soundtrack maar een score van 0.5 houd in dat je niet in staat bent iets naar waarde te schatten.

Trouwens, ik vind HTTYD ook wel beter als deze.

Ik zie niet in waar jij die 3 artiesten vandaan haalt. Bij mijn laatste telling waren het er 6 en het gaat hier om mijn 10 favoriete albums. Logisch dus dat die binnen één genre liggen dat mij het beste ligt.

Maar ik versta de frustratie wel. De naam van mijn account is HansZimmer en om eerlijk te zijn moest ik dat kunnen veranderen zou ik het doen. Toen ik hier nieuw was op MusicMeter was die vent mijn idool, ondertussen is die naïviteit al verdwenen. Moest je mijn historiek echt bekeken hebben zou je zien dat ik het recente werk van Zimmer (Holmes 2, Pirates 4,...) even slecht vind als deze score. Misschien zelf nog slechter want deze kan je tenminste nog origineel noemen. Maar zodra mensen de naam HansZimmer zien duwen ze je nogal graag in het hokje van smakeloze onvoorwaardelijke Zimmer-fan. Over 'ruimdenkend' gesproken...

En dat je Howard Shore, James Newton Howard, Alexandre Desplat, Danny Elfman, Hans Zimmer, Abel Kornizowinski en John Williams als één en hetzelfde genre ziet lijkt mij ook vrij kort door de bocht om eerlijk te zijn.

Maar laten we on topic blijven. Het geen me in deze soundtrack stoort is het gebrek aan opbouw. Neem nu het eerste nummer Hand Covers Bruise. Die opent met een soort gezoem en dan drie noten. Ijzersterk begin. Die drie noten worden herhaalt. De spanning stijgt. Dat doet hij nog twee keer en dan komt er een enkele basnoot en op die moment is de spanning echt top en je denkt nu gaat het gebeuren. En dan niets, een volle minuut niets en daarna begint hij gewoon terug van af met hetzelfde patroon, weg spanning. Uiteindelijk sterft het nummer uit na eindelose herhaling om zonder iets of wat van overgang in een tweede sneller nummer te starten dat even weinig overdraagt als het eerste. Ik heb geen probleem met elektonische scores of met minimalistische scores die soms vaak mooier zijn dan al dat bombast (zie A Single Man) maar het moet wel ergens naartoe leiden vind ik en dat mis ik hier. Hopelijk heb ik daar men punt een beetje mee verduidelijkt...

Toen ik al deze posts las, dacht ik; durf ik het wel aan? Durf ik mijn ongenoegen tonen jegens deze soundtrack? Na rijp beraad ga ik dat toch doen. Ik sluit mij volledig aan bij HansZimmer en JohnWilliams. Ik vind deze score het beluisteren niet waard. Waar mijn voorganger het lawaai noemt, daar kan ik mij volledig in vinden. Maar, en nu komt de grote maar, dus ik wil niet aangevallen worden . Ik kan mij wel inbeelden dat mensen kunnen genieten van deze soundtrack. Maar het is gewoon niet mijn ding, en ik denk dat HansZImmer dat ook al die tijd heeft proberen duidelijk te maken. Zowel HansZImmer en ik zijn volledig verdiept in de wereld der orkestrale filmmuziek. Filmmuziek opgebouwd uit melodie, prachtig orkestraal werk, vergezeld met zwevende strijkers en donderende blazers. Deze soundtrack ligt daar mijlen ver af. Dat is de reden waarom ik het niet kan aanhoren. Vergelijk dit met werken van John WIlliams, Abel Korzenowski, James Newton Howard en ja, zelfs Hans Zimmer, dan kan je enkel en alleen maar concluderen dat het totaal verschillend is. Wat uw voorkeur is, is uw eigen mening. Mijn voorkeur gaat uit naar de werken van laatsgenoemde componisten.
Toch nog maar eens zeggen: How To Train Your Dragon van John Powell had toch de oscar moeten winnen, hij had het echt wel verdiend.