The New London Chorale - The Young Wolfgang Amadeus Mozart (1986)

Geleend van mijn ouders, luisterd lekker weg.

Ik ben toch al een slordige 9 jaar lid van deze gezellige website. In die tijd heb ik nooit zin of behoefte gehad om een 0,5 uit te delen. Een 0,5 - dat is een onderzetter. Een 0,5 - dat is een plaat waarbij uitzitten fysieke malheur teweegbrengt. Een plaat die je het liefst kapotmaakt.

Dit is zo'n plaat, en ik was hem eigenlijk een beetje vergeten. Ik hoorde hem vandaag bij iemand op staan. Iemand die normaal nooit muziek luistert, op zich al een veeg teken.

Ik houd van klassieke muziek, ik hou ook nog wel van Mozart. Het is niet mijn lievelingscomponist, maar het klinkt altijd wel fris, fruitig, herkenbaar en opgewekt. En vooral: toegankelijk. Een beetje zoals ABBA. Niemand vindt ABBA echt slecht. Niemand vindt Mozart echt slecht.

En nu heeft de heer Tom Parker bedacht om die muziek NOG MEER PLAT TE SLAAN. Welja, laten we er een gitaarsolo ingooien die zelfs op de EO-landdag niemand ergert. Laten we een man zingen die vooral overkomt als een niet-roker. Welja, laten we het Halleluja klinken alsof het uit een karaokemachine komt, etc., etc.

Een monument van wansmaak is het, een gedrocht.

Het erge is, Parker deed dit met Verdi, Händel en vele anderen. Allemaal vreselijk, maar deze is het diepst in mijn geheugen gebeiteld, vandaar mijn welgemeende stem:

0,5*

Ps:
Mocht u deze cd ooit in een kringloopwinkel tegenkomen, haal hem uit het hoesje, schuur de cd flink over een betonnen vloer, stop hem terug in het hoesje en loop met een stalen gezicht weg. U heeft dan tenminste één persoon blij gemaakt...

Inderdaad. Wat een mierzoete honingstront.
Fathead heeft het allemaal uitstekend verwoord.

Wat Fathead schrijft is te belachelijk voor woorden om te lezen...