Heaven & Hell - Neon Nights (2010)

Gaaf concert met een Dio in topvorm, moeilijk om te geloven dat hij niet veel later zou overlijden hij straalt hier zoveel energie uit.
Jammer genoeg heb ik Dio nooit echt live aan het werk mogen zien en daar heb ik eigenlijk nog altijd wel spijt van.
Geweldig om hier de toen nieuwe Heaven & Hell nummers live op te horen, iets wat Live from Radio City Music Hall natuurlijk niet had.
Bible Black & Follow the Tears zijn ook wel gelijk de hoogtepunten van dat album en zijn hier op een meesterlijke manier live gespeeld.

Heb hier vaker gelezen dat verschillende mensen dit concert boven het radio city music hall concert plaatsen omdat Dio beter bij stem was, zelf vond ik hem in radio city ook verre van slecht en kan eigenlijk ook niet kiezen welk concert mijn meeste voorkeur heeft.

Het hoogtepunt van dit concert is met gemak het heerlijke lange uitgerekte Heaven and Hell en natuurlijk de solo van Tony in Die Young.
Had hier graag bij geweest maar helaas, gelukkig is de dvd ook van goede kwaliteit.

4,5*

Bij dit album twijfel ik hoeveel sterren ik zal geven.
Aan de ene kant staat dit album vol met sterke nummers (geen wonder met zoveel klassiekers als deze versie van Black Sabbath geschreven heeft) die vol overgave worden uitgevoerd. De band klinkt hier beter dan op hun vorige live-album: meer energie, meer overtuiging, beter op elkaar ingespeeld, en daarnaast vind ik het geluid op dit album wat warmer klinken dan op ‘Radio City Music Hall’.
Daar staat tegenover dat ik vind dat dit album de band en hun show wat tekort doet. Zoals eerder opgemerkt, de intro is weggeknipt, net als het stukje Country Girl dat tijdens deze tour dienst deed als intro voor Neon Knights. Daarbij is de drumsolo wel heel erg liefdeloos weggeknipt. Niet dat ik van drumsolo’s houd, maar om nou de solo weg te halen maar niet de aan- en afkondigingen...ik vind het raar. Alles bij elkaar kom ik maar niet los van de indruk dat dit album tijdens een paar dode uurtjes na het afmaken van de dvd even snel in elkaar is gedraaid.
Vanwege de vorm van de band en de hele goede nummers overweeg ik 4 sterren. Vanwege het gevoel dat dit een haastklusje was (en vanwege het te duidelijk weglaten van Vinnie Appice’s solo), is dit toch niet een album dat ik met heel veel plezier draai: 3 sterren.
Ik geloof dat ik daar maar tussenin ga zitten:

3.5*

De groep is inderdaad goed op dreef en Dio goed bij stem, maar persoonlijk vind ik dat hij die te veel laat trillen op een aantal nummers waardoor het iets opera-achtig krijgt en dat is absoluut niet mijn stijl. Maar in elk geval 'grote' muzikanten en performers