Broken Records - Let Me Come Home (2010)

tja, was destijds echt heel enthousiast over hun debuut plaat en 2x live(metropolis en rotown)ook echt geweldig. Echter heb ik bij deze toch een teleurstellend gevoel. Tis allemaal behoorlijk dichtgesmeerd geproduceerd. En de distortiongitaar heeft een prominentere rol gekregen waardoor het juist zo charmante authentieke Schotse plaats heeft gemaakt voor alledaags Engels geluid. Nee geef mij dan maar "Hey Selim" van de band Revere, die in 't zelfde straatje als broken records toch veel beter zijn...

het geluid is wat verder uitgekristalliseerd, maar volgepropt of dicht gesmeerd zou ik het niet noemen, maar het echt ruwe is er wel van af, dat was wel een deel van de charme, net als de strijkers, die idd meer naar de achtergrond zijn verdwenen. Maar de plaat zonder verwachtingen van de eerste luisterend, vind ik het zeker niet verkeerd hoor! Dus 3,5 om mee te starten.

p.s. Revere ken ik niet, ga ik zeker ff checken!

Voor mij eigenlijk geen teleurstelling.. ze neigen voor mijn gevoel meer richting het geluid van The National. De vorige plaat nooit de aandacht gegeven die het misschien wel verdient, maar na het horen van dit album ga ik dat zeker toch nog een keer doen.

p.s. Revere zeker checken!

Na een paar keer luisteren vindt ik het een erg fijne plaat. De donkere en duistere zweer die over het album heen hangt is erg goed gedaan. Album duurt misschien wat kort 37 minuten, maar is precies lang genoeg om niet in verveling te laten. er staan een paar uitschieters op maar over het algemeen is de kwaliteit erg goed ik heb eerst een 3,5 gegeven maar zal waarschijnlijk nog wel wat hoger uitvallen de teksten zijn ook erg goed weer.

Na 3 luisterbeurten kan ik zeggen dat deze plaat beter is dan het al niet onverdienstelijke debuut. Volwassener en donkerder. Heerlijke album!

Hoe ironisch. Al een tijd probeer ik Jan en alleman enthousiast te krijgen voor de band Revere met hun album Hey! Selim en dan lees ik dat er juist mensen zijn die richting dat schitterende album gestuurd zijn door de belangstelling voor Let Me Come Home van Broken Records.
Ik bewandel dus de omgekeerde weg en werd nieuwsgierig naar Broken Records waar ik het debuut niet van ken, dus een onbevangen luistertrip was mijn deel.

Laat ik gelijk maar zeggen dat ik de link met Revere wel begrijp: volgeplamuurde, ietwat bombastische liedjes met een hoog aanstekelijkheids gehalte. Waar Revere iets barokker klinkt en daarmee snel de vergelijking met Arcade Fire op z'n nek haalt daar vind ik de vergelijking met The National ook zo verkeerd niet. Maar dan in een wat vollere en dikker aangezette stijl. Als ik heel eerlijk mag zijn spreekt me dit wel aan eigenlijk. Ik hoor trouwens ook wat flarden van de band My latest Novel.
Toch heb ik met Broken Records een beetje hetzelfde als met The National die ik, hoe goed ze ook zijn, toch niet in staat acht mij te overdonderen of emotioneel zwaar te raken in welke vorm ook.
Waar Revere complete euforie teweeg brengt daar hoor ik Broken Records heerlijke nummers afleveren die zeker mijn goedkeuring krijgen maar waar de afstand keurig bewaard blijft.
Desondanks moet nogmaals benadrukt worden dat ik het een fijn album vind, dat er sterke nummers op staan en dat ik ergens nog hoop op een omslag waarbij het afstandelijke gevoel verdwijnt, want dan is er namelijk sprake van alweer een zeer sterke 2010 release.
Die 4* komen er nog wel. Laat ik voorzichtig beginnen met 3,5* en snel door naar het debuut.

Een mooi album dat de lijn voortzet van het vorige. Met name de single 'A darkness rises up' en 'Ailene' vallen in de smaak door de mooie opbouw. Deze opbouw kenden we al van nummers 'A promise' en 'wolves', die vind ik wel met kop en schouders boven dit album uitkomen. Maar misschien dat de nieuwe nummers me met tijd meer gaan raken.

Deze CD is mijn eerste kennismaking met deze band. Altijd grappig om te lezen dat een "stijlbreuk" van een band én nieuwe aanhangers oplevert én dat aanhangers van het eerste uur afhaken. Juist van tracks als Ailene word ik niet warm. Echter de nieuwe sound (tenminste als ik het goed begrijp) van A Leaving Song en Modern Worksong geven mij het gevoel dat ik ook had toen ik de eerste keer The National - Boxer luisterde. Wel wat brakke productie bij met name de middentonen maar ach. Is ook een beetje de charme.
Als Editors een stijlbreuk wilde forceren, waarom hadden ze dan deze CD niet gemaakt?

Ik weet niet waar de stijlbreuk zou moeten zitten, want dit album ligt prima in de lijn met het debuutalbum. Het is alleen wat strakker/volwassener en beter (=mening) geworden...

Cd klinkt veel gelikter, maar daardoor niet slechter. Nog steeds pakkende liedjes al klinken ze nu wat meer rocky.

Ik loop vaak ver achter de muziek aan maar wat is A darkness rises up een verschrikkelijk mooi nummer.

Totaal toevallig kwam ik dit plaatje tegen bij een Easy Cash in Frankrijk. 2e hands winkel, waar soms wel verrassingen tussen de cd-s zitten. Voor die paar euro's wil ik nog wel eens iets proberen en deze cd viel op door de hoes en door het label. Nu weet ik intussen ook wel dat 4 AD niet meer 4 AD van vroeger (jaren 80) is, toen 4 AD daadwerkelijk nog stond voor een bepaalde muziekstijl en ik bijna blindelings platen aan kon schaffen.
Maar deze cd viel op tussen veel 'rommel'. Intussen beluisterd en ook wat meer informatie opgezocht. Op Music Meter zie je wel dat er steeds minder reacties zijn bij de platen van deze groep, zodat het wel lijkt of deze Schotse groep wat in vergetelheid raakt.
Deze tweede cd wordt zeer verschillend beoordeeld. Wat ik lees dat ze ook wel de Schotse Arcade Fire genoemd worden en ook vergelijkingen met the National worden veelvuldig genoemd. Nu ken ik deze beide groepen onvoldoende, wat waarschijnlijk een schande is, maar je kunt ook niet alles volgen. Wat vind ik van Broken Records. Als eerste de zang, daar moet je wel van houden. Het is een bepaalde manier van zingen waar ik niet helemaal weg van ben, maar wat ik begrijp wel hoort bij dit 'genre'. Wat emotioneel, soms wat bombastisch. Bij een aantal nummers is dat wat minder en daar ben ik meer van gecharmeerd. Muzikaal vind ik wel interessant, hoewel ik de productie te vol vind, het is te dichtgesmeerd. Maar door de wat ongebruikelijke instrumenten (viool, cello accordeon) is er wel wat meer variatie en heeft de groep wel een eigen geluid. Zeker geen slechte muziek, ik kan er goed naar luisteren, maar niet meer dan dat. Komt denk ik ook dat het juist niet helemaal mijn smaak is en dat maakt het dan ook lastig om tot een goed oordeel te kunnen komen. Misschien datt de eerste cd, die wat folkie-er moet zijn, mij meer zou bevallen.