Binary Star - Masters of the Universe (2000)

Ja, OneBeLo en Senim Silla besloten zoals vele andere MC's om het MC-schap zelf, de MC-techniek en de MC-gerelateerde competitiviteit als belangrijkste topics op hun debuutplaat te behandelen. Origineel is "Masters of the Universe" op thematisch gebied inderdaad niet. Maar een uitgekauwde attitude (de "I'm fed up with all the fake MC's"-houding) aannemen impliceert ook logischerwijs dat je jezelf zo verplicht om er heel creatief en technisch vlekkeloos mee om te gaan, anders maak je je volslagen belachelijk. OneBeLo en Senim Silla maken zich niet belachelijk, noch stellen ze zich mijns inziens aan.

Ten eerste zijn het twee MC's met een kraakheldere flow, een goede articulatie, een onuitputbare bron aan spitsvondige rhymes en een comfortabel klinkende cadans. Technisch gezien zijn het duidelijk vakmensen. Dit op zich moet voor de hiphop-puriteinen onder ons al genoeg zijn om van "Masters of the Universe" te genieten. Dit in acht genomen, heb je natuurlijk al wat krediet opgebouwd. Vaak lees ik de kritiek dat ze teveel klagen ("Honest Expression") zonder zelf iets positief bij te dragen. Ik begrijp de kritiek. Maar door wat meer gevoel en emotie in battle-raps of hiphop-overschouwende lyrics te steken krijgen de woorden soms ook nét dat tikkeltje meer overtuigingskracht en charme. Ze brengen het niet alleen vormelijk heel goed, maar ik ben overtuigd dat ze het ook écht menen. Een beetje zoals Jeru the Damaja op zijn puristische klaagnummers ("Come Clean"). Cliché-inhoud die overtuigend, technisch goed en met leuke lines is uitgevoerd. Niet dat "Honest Expression" hier een uitschieter is. Maar ik kan een nummer met een dergelijke toon best smaken op de manier waarop Binary Star het hier invult.

Ten tweede zijn de beats hier erg goed. Het geluid is soms wat onzuiver, de bassen kraken hier en daar en de scratches staan te stil. Het geeft het geheel een low-budget gevoel dat hier perfect op zijn plaats is. Twee underground-MC's die met beperkt budget wat gaan lopen kakken op de industrie en de fake MC's. Met dit recept kan heel wat fout gaan, maar Binary Star houdt zich staande. Vele nummers hebben een nostalgisch midnineties gevoel. Zoals het jazzy "Glen Close", het triomfantelijk uptempo "Conquistadors", het loungy "New Hiphop" en "Indy 500" met zijn glasheldere pianoriedeltje op een stoffige basslijn die tijdens het refrein opgefleurd wordt door een blazer (midnineties-opbouw uit het boekje). Allemaal productioneel gezien het betere werk hier.

Dit is geen album zonder fouten of mindere momenten. Aan "Binary Shuffle" en "Fellowship" beleef ik minder plezier en voor het duistere, narratieve "Wolfman Jack" moet ik ook in de stemming zijn. Maar ik wil de kritiek enkel wat nuanceren. Dit is heel eerlijke hiphop. Ondanks de indruk die de MC's geven als zelfingenomen prekerige zeikerds straalt "Masters of the Universe" ook terzelfdertijd onschuld en bescheidenheid uit. Het beste nummer "Reality Check" bijvoorbeeld. Een eenvoudig doch charmant sfeervol jazzy beatje met de twee MC's die de beat rustig, pretentieloos kapot flowen, met zondags gemak, nonchalant en charismatisch. Of "Slang Blade" waar Senim Silla ogenschijnlijk zonder moeite en toevallig even een simpel beatje aan flarden flowt alsof hij gewoon even de studio binnenwipt, maar snel weer weg moet om zijn bus te halen. Het laatste hoogtepunt dat ik wil aanhalen is "Evolution of Man" waar OneBeLo de verliefdheid en liefde in rake beelden en bewoordingen weet te vatten.

Dit is een steengoed undergroundalbum dat vooral productioneel en flowtechnisch ontegensprekelijk hoge toppen scheert. De andere parameters zijn eerder subjectief en hangen af van ieders perceptie. De ene is moe van topics als in de meeste nummers hier, de andere vindt het vooral goed uitgevoerd. Soms ben je ook gewoon niet in de stemming voor een album als dit. De ene deelt mijn gevoel dat dit album charmant en puur klinkt, de andere vindt het amateuristisch en afgezaagd. Fair enough, van mij krijgt "Masters of the Universe" een dikke 4*