Deathspell Omega - Paracletus (2010)

Het derde deel uit de trilogie van Deathspell Omega, waartoe ook hun eerdere albums Si Monumentum Requires, Circumspice en Fas - Ite Maledicti in Ignem Aeternum toe behoren.

Dit album komt voor mij op een uitstekend moment, aangezien ik de laatste maanden juist bezig ben met het ontdekken van DsO. De muziek is nog steeds bij me aan het groeien, vooral omdat er ook zo ontzettend veel 'in zit', in muzikaal maar zeker ook in tekstueel opzicht. Dit maakt de muziek lastig te behappen, maar maakt het aan de andere kant ook juist erg intrigerend.

Als Paracletus enigszins in lijn ligt met de vorige releases kunnen we weer een dosis extreme, maar technische en experimentele black metal verwachten, met lyrics die geschreven lijken te zijn door iemand met een doctorsgraad in de theologie. Ik ben in ieder geval benieuwd.

Ik ben benieuwd naar dit album, Devouring Famine klonk erg goed. Ik ken deze band nog niet zo lang, maar ik vind het echt geweldig. Een progressieve en eigenzinnige kijk op Black Metal, iets wat ik kan toejuichen.

Ben ook benieuwd. Heb nog nooit iets van deze band degelijk beluisterd, eens zien of dit wat is.

Blijft toch een van de beste bands in het genre op het moment. Snel checken!

Het is dat ik hem pas dit jaar voor het eerst hoorde, anders had de plaat het tot diep in mijn top 10 van 2010 geschopt.
De mysterieuze Franse band Deathspell Omega sluit met Paracletus een driedelig black metal monsterconcept af die de argeloze luisteraar vertwijfeld doet achterlaten.

Het concept bestaat uit een diepzinnige theologische verhandeling over de verhoudingen tussen God en Satan en diens verhoudingen tot de christelijke mens. Erg boeiend en uitdagend om door te komen. Verwacht geen eenvoudige prietpraat. Het is geen Deicide of zo.

Het belangrijkste is de muziek. Wel, vergeet al die prutsbandjes uit de jaren 90 zoals Mayhem, Burzum, Darkthrone en al die andere vingerverf op het gezicht smerende puistenpuberclubjes die beter waren in het uithalen van antichristelijk kattekwaad dan in het vasthouden van een gitaar. Hier wordt op het scherpst van de snede gemusiceerd. Waanzinnige krachtuitspattingen op topsnelheid domineren opnieuw de beschreven kant van de geluidsdrager. Een wervelwind aan riffs die vakkundig dichtgetimmerd worden door onmenselijk bruut drumwerk. Regelmatig schuren de gitaarpartijen tegen de math/postcore hoek aan. Het kost even tijd om de schoonheid uit de kluwen van riffs te ontwaren. Er overheen zijn er nog de dreigende vocalen die de occulte bevindingen in diverse talen aan de luisteraar onthullen.

Het grote verschil met zijn voorgangers is het ontbreken van de verwrongen koorpartijen en de bombastische sfeeraccenten. Het knappe is dat op Paracletus met relatief eenvoudig leadwerk op gezette momenten nog altijd een enorm epische karakter gecreëerd wordt.

Rondom de band hing altijd een nevel van geheimzinnigheid. Het niet vermelden van personeel op de hoes, het niet toeren, het niet geven van interviews. Het draagt allemaal bij aan de occulte sfeer van het materiaal.

Wie Si Monumentum Requires, Circumspice en Fas - Ite Maledicti in Ignem Aeternum een warm hart toedraagt, kan blind overgaan tot aanschaf van Paracletus.
Elke andere liefhebber van extreme metal zou zichzelf ook geen pijn doen om Paracletus eens te beluisteren.

Ik denk dat dit mijn favoriete Deathspell Omega plaat is, dus dat zegt voldoende over het niveau.

Ik zit nu middenin de tweede luisterbeurt van dit werkstuk, en het bevalt me prima. Meer dan prima zelfs! Erg agressief, met razende vocalen en loeiende gitaren. Rustpunten zijn er ook, en die zijn minstens even mooi. Goeie review trouwens, Edwynn, maar aan jouw reviews heb ik meestal wel iets.

Dank, maar misschien ben ik iets te lyrisch over Deathspell Omega Maar ik kan niet anders want ik krijg geen genoeg van Paracletus. In eerste instantie door de meer sobere aanpak kwam het minder imposant over dan eerder werk, maar onderhand streeft het in mijn beleving het eerdere werk voorbij. Dan moet ik mijn top 10 bijna weer gaan aanpassen.

Nu snap ik waarom er op het stickertje op mijn Dodecahedron-cd 'for fans of Deathspell Omega' (en nog wat bands) stond. Erg mooi album. Hard en complex. De teksten heb ik nog niet gelezen, maar afgaand op het verhaal van Edwynn hierboven is dat iets dat ik binnenkort maar eens moet gaan doen.
Voorlopig ga ik voor 4.0*, misschien dat er later nog een halfje bijkomt.

Wat meer rechttoe-rechtaan dan de vorige projecten die ik van deze band ken. Het heeft de typische Deathspell Omega-sound, maar lijkt wat conventioneler. Niettemin is het weer loeistrak en -sterk, heerlijk chaotisch en zo black als deze vorm van metal maar kan zijn. Gaaf is hoe de vocalen geteisterder dan ooit klinken. De complete trilogie blijkt een fantastisch staaltje hogekwaliteitswerk te zijn. Ik ben benieuwd naar de EP uit 2012. En als ik de scores zo bekijk moet ik ook de andere EP's van dit collectief zeker niet links laten liggen...

Ik begin in elk geval met het geven van 4* voor dit.