Deathspell Omega - Paracletus (2010)
mijn stem
44 stemmen
Frankrijk
Metal
Label: Norma Evangelium Diaboli
-
Epiklesis I (1:42)
-
Wings of Predation (3:43)
-
Abscission (6:07)
-
Dearth (3:47)
-
Phosphene (7:03)
-
Epiklesis II (3:06)
-
Malconfort (4:57)
-
Have You Beheld the Fevers? (2:59)
-
Devouring Famine (5:09)
-
Apokatastasis Pantôn (4:01)
0
geplaatst: 19 januari 2011, 19:37 uur
Het is dat ik hem pas dit jaar voor het eerst hoorde, anders had de plaat het tot diep in mijn top 10 van 2010 geschopt.
De mysterieuze Franse band Deathspell Omega sluit met Paracletus een driedelig black metal monsterconcept af die de argeloze luisteraar vertwijfeld doet achterlaten.
Het concept bestaat uit een diepzinnige theologische verhandeling over de verhoudingen tussen God en Satan en diens verhoudingen tot de christelijke mens. Erg boeiend en uitdagend om door te komen. Verwacht geen eenvoudige prietpraat. Het is geen Deicide of zo.
Het belangrijkste is de muziek. Wel, vergeet al die prutsbandjes uit de jaren 90 zoals Mayhem, Burzum, Darkthrone en al die andere vingerverf op het gezicht smerende puistenpuberclubjes die beter waren in het uithalen van antichristelijk kattekwaad dan in het vasthouden van een gitaar. Hier wordt op het scherpst van de snede gemusiceerd. Waanzinnige krachtuitspattingen op topsnelheid domineren opnieuw de beschreven kant van de geluidsdrager. Een wervelwind aan riffs die vakkundig dichtgetimmerd worden door onmenselijk bruut drumwerk. Regelmatig schuren de gitaarpartijen tegen de math/postcore hoek aan. Het kost even tijd om de schoonheid uit de kluwen van riffs te ontwaren. Er overheen zijn er nog de dreigende vocalen die de occulte bevindingen in diverse talen aan de luisteraar onthullen.
Het grote verschil met zijn voorgangers is het ontbreken van de verwrongen koorpartijen en de bombastische sfeeraccenten. Het knappe is dat op Paracletus met relatief eenvoudig leadwerk op gezette momenten nog altijd een enorm epische karakter gecreëerd wordt.
Rondom de band hing altijd een nevel van geheimzinnigheid. Het niet vermelden van personeel op de hoes, het niet toeren, het niet geven van interviews. Het draagt allemaal bij aan de occulte sfeer van het materiaal.
Wie Si Monumentum Requires, Circumspice en Fas - Ite Maledicti in Ignem Aeternum een warm hart toedraagt, kan blind overgaan tot aanschaf van Paracletus.
Elke andere liefhebber van extreme metal zou zichzelf ook geen pijn doen om Paracletus eens te beluisteren.
De mysterieuze Franse band Deathspell Omega sluit met Paracletus een driedelig black metal monsterconcept af die de argeloze luisteraar vertwijfeld doet achterlaten.
Het concept bestaat uit een diepzinnige theologische verhandeling over de verhoudingen tussen God en Satan en diens verhoudingen tot de christelijke mens. Erg boeiend en uitdagend om door te komen. Verwacht geen eenvoudige prietpraat. Het is geen Deicide of zo.
Het belangrijkste is de muziek. Wel, vergeet al die prutsbandjes uit de jaren 90 zoals Mayhem, Burzum, Darkthrone en al die andere vingerverf op het gezicht smerende puistenpuberclubjes die beter waren in het uithalen van antichristelijk kattekwaad dan in het vasthouden van een gitaar. Hier wordt op het scherpst van de snede gemusiceerd. Waanzinnige krachtuitspattingen op topsnelheid domineren opnieuw de beschreven kant van de geluidsdrager. Een wervelwind aan riffs die vakkundig dichtgetimmerd worden door onmenselijk bruut drumwerk. Regelmatig schuren de gitaarpartijen tegen de math/postcore hoek aan. Het kost even tijd om de schoonheid uit de kluwen van riffs te ontwaren. Er overheen zijn er nog de dreigende vocalen die de occulte bevindingen in diverse talen aan de luisteraar onthullen.
Het grote verschil met zijn voorgangers is het ontbreken van de verwrongen koorpartijen en de bombastische sfeeraccenten. Het knappe is dat op Paracletus met relatief eenvoudig leadwerk op gezette momenten nog altijd een enorm epische karakter gecreëerd wordt.
Rondom de band hing altijd een nevel van geheimzinnigheid. Het niet vermelden van personeel op de hoes, het niet toeren, het niet geven van interviews. Het draagt allemaal bij aan de occulte sfeer van het materiaal.
Wie Si Monumentum Requires, Circumspice en Fas - Ite Maledicti in Ignem Aeternum een warm hart toedraagt, kan blind overgaan tot aanschaf van Paracletus.
Elke andere liefhebber van extreme metal zou zichzelf ook geen pijn doen om Paracletus eens te beluisteren.
* denotes required fields.
* denotes required fields.