Helstar - Glory of Chaos (2010)

Vandaag een nummertje van gehoord ('Pandemonium') en weet nog niet echt wat ik er van moet vinden. Het geluid lijkt nog meer richting de thrash opgeschoven - het nummer is redelijk hard, weinig melodieus en James Rivier zingt ook aggressiever - zijn karakteristieke uithalen en klank is op dit nummer niet aanwezig. Benieuwd of de rest ook zo klikt.

Nog meer thrash klinkt niet echt uitnodigend in Helstars geval.

Intussen ook 'Monarch of Bloodshed' en 'Alma Negra" gehoord. Het eerste nummer is een beetje een stap terug richting 'King of Hell'. Vrij moderne - op de thrash af - maar wel met een (grotendeels) melodieus zingende Riviera. 'Alma Negra' is meer keiharde, snelle thrash - en hier krijst Riviera zijn longen uit zijn lijf (maar wisselt wel af met melodieuze stukjes).

Ik vind het niet per sé slecht klinken. Alleen lijkt het alsof de band nog meer van het jaren '80 geluid weg wil - op 'King of Hel' vond ik het nog enigzins in verhouding - maar hier schiet het echt wel de kant 'harder' / 'hardst' uit. Tot nog toe dus voor mij alleszins best wel te pruimen - ik vind het niet zo'n ramp dat de band iets anders is aan het proberen. Volgende week maar eens de cd in huis halen en de overige 7 nummers beluisteren.

Ik las dat dit inderdaad nog meer thrash en minder melodieus is dan de vroegere Helstar. King of Hell ging daar voor mij al te ver in. Van wat de band zo bijzonder maakte blijft nu weinig of niks meer over. Hoedanook leuk dat ze nog bestaan en ik hoop dat hun muziek van nu aanslaat bij mensen.

Ik ken alleen enkele oudere Helstar albums. Als dit een beetje vergelijkbaar is dan zit het wel goed. Maar vaak vind ik dat bands die in de jaren 80 "groot" waren tegenwoordig niet veel bijzonders uitbrengen.
Heb deze schijf nog niet geluisterd dus ik oordeel er nog niet over



Sterker nog, ze touren nog steeds!
Over een dikke maand spelen ze hier in de buurt.
Eigenlijk met Paradox maar die hebben weer gecanceld...

Alleszins wel de hardste cd die Hellstar ooit heeft uitgebracht. Het ramt echt wel volle snelheid door van begin tot einde (nou ja - het korte Zero One tel ik niet mee) en aanknooppunten met het oude geluid zijn er dus bijna niet. Rivera krijst en brult meer dan dat hij zingt en ook de heel erg melodieuze leads en typische breaks zijn bijna niet terug te vinden. En toch vind ik het bijlange na niet slecht klinken. Ik kan me wel voorstellen dat je na 25 jaar wel eens iets anders wil - en ook op de vorige cd was dat al lichtjes merkbaar. Deze is dus nog een stukje moderner - harder en vooral thrashier - dat liefhebbers van de oude Helstar er zo heel erg veel mee kunnen begrijp ik best - maar met songs als Angels Fall to Hell, Bone Crusher of Alma Negra kan ik best leven. Alleen jammer dat ze het unieke uit hun geluid op deze manier een beetje kwijtspelen. Ik ben benieuwd of ze ook in de toekomst op deze voet doorgaan of dat ze net zoals zoveel tijdsgenoten plots weer terugvallen op hun 'oude' geluid.

Terwijl de meeste hier weinig lijken te herkennen van het Helstar uit de jaren 80, vind ik juist dat deze band op geen mooiere manier met hun tijd mee kon gaan dan deze.

Glory of Chaos is inderdaad zonder twijfel het hardste en snelste album dat ze ooit hebben gemaakt, maar ik herken nog altijd meer dan duidelijk genoeg dat het hier om Helstar gaat.
Veel gitaarrifjes doen mij nog genoeg aan ouder matriaal denken en James Rivera geeft nog meer dan genoeg herkenning weg in de meestal wat typerende zanglijnen.
Krijsen en gillen deed hij ook al in veelvoud op de eerste platen, dus zo ontzettend veel is er niet veranderd.

Wel is het geluid moddervet geworden, maar dat mocht ook wel, want de oudere CD,s uit de jaren 80 vond ik eerder te licht en te mager dan dat ik deze nou te vet vind.
Wat ik wel een beetje mis op de laatste 2 albums is een mooi melodieus tussendoortje zoals
het onvergetelijke Winds of War van het album: A Distand Thunder uit 1988.
Maar wie weet wat de toekomst nog brengt..?

Mijn zege hebben ze,

Wat een verschil met de oudere albums die ik ken.
Vind het niet slecht maar moet er wel even aan wennen.

Ik vind het op zich een knap album. Inderdaad meer thrashy, het beukt behoorlijk, en muzikaal is het ook hoogstaand. Kortom, de liefhebber van (wat hardere) heavy metal of thrash metal kan hier waarschijnlijk wel wat mee. Ik ben het er wel mee eens dat het geluid weinig uniek is. Vandaar dat ik niet denk dat ik deze zal aanschaffen. Misschien voor een zacht prijsje.

Het klinkt nog minder als de vertrouwde Helstar voor mij, een logische zang van zaken misschien want daar zijn enkele redenen voor. De bezetting is nu eenmaal dezelfde niet als in 1984 want enkel gitarist Larry Barragan en de almachtige zanger James Rivera zijn nog leden “van het eerste uur”. De stijl is iets thrashier geworden, verandering van spijs doet eten. Je moet rekening houden met de inbreng van de overige groepsleden en het parcours van James Rivera die bij andere groepen ook zingt. Wat me ietwat ontgoochelt is zijn zang, hoewel nog steeds krachtiger dan een kernbom is die schreeuweriger dan ik van hem gewoon ben. Ik vind hem zijn unieke stemgeluid niet genoeg uitspelen. Geen slecht album, hoor, ver van dat zelfs.

Thrashier dan ooit inderdaad en met een iets minder lelijke productie dan op The King Of Hell het geval was. Waar de voorganger af en toe nog wel mooie herinneringen opriep, lijkt dit meer op het uitzitten van een album. Slechts wat fragmenten zijn goed en verder is het luisterbaar. Helstar is vooral bezig Slayer te imiteren. Zelfde manier van riffen en eenzelfde manier van af en toe korte solo's erin gooien. Er zitten zoveel makkelijke stampers in dat ik me afvraag of dit dezelfde band is die Nosferatu maakte. Vanaf Bone Crusher begint het zelfs saai te worden en over Alma Negra zullen we maar zwijgen. De eerste zwakke plaat van Helstar. Helaas.


Tussenstand:
1. Nosferatu
2. Remnants Of War
3. Multiples Of Black
4. A Distant Thunder
5. Burning Star
6. The King Of Hell
7. Glory Of Chaos

Helstar goes Slayer 2.0

Het klinkt me allemaal gewoon te dom en bruut om interessant te zijn. Ja, het klinkt nog steeds beter dan wat Slayer produceert, maar ik kan Bone Crusher of Summer Of Hate moeilijk serieus nemen of er uberhaupt van genieten. De manier hoe Dethtrap en Anger ook geruisloos in elkaar over gaan, zorgt er alleen maar meer voor dat het geheel saai en eentonig overkomt. Op Trinity Of Heresy hebben we voor het eerst een wat rustigere passage, maar dan zijn we ook echt al een flinke tijd bezig (nummer 8 van de 10). De blackened thrash metal op Alma Negra is... interessant? Goed absoluut niet, maar grappig om te horen dat de band dit ook kan.

Nee, dit album is het toch niet. Het is hard en goed gespeeld, maar memorabele composities haal ik er niet uit.

Tussenstand:
1. Nosferatu
2. Remnants Of War
3. A Distant Thunder
4. Multiples Of Black
5. King Of Hell
6. Burning Star
7. Glory Of Chaos