Helstar - Glory of Chaos (2010)

Thrashier dan ooit inderdaad en met een iets minder lelijke productie dan op The King Of Hell het geval was. Waar de voorganger af en toe nog wel mooie herinneringen opriep, lijkt dit meer op het uitzitten van een album. Slechts wat fragmenten zijn goed en verder is het luisterbaar. Helstar is vooral bezig Slayer te imiteren. Zelfde manier van riffen en eenzelfde manier van af en toe korte solo's erin gooien. Er zitten zoveel makkelijke stampers in dat ik me afvraag of dit dezelfde band is die Nosferatu maakte. Vanaf Bone Crusher begint het zelfs saai te worden en over Alma Negra zullen we maar zwijgen. De eerste zwakke plaat van Helstar. Helaas.


Tussenstand:
1. Nosferatu
2. Remnants Of War
3. Multiples Of Black
4. A Distant Thunder
5. Burning Star
6. The King Of Hell
7. Glory Of Chaos

Helstar goes Slayer 2.0

Het klinkt me allemaal gewoon te dom en bruut om interessant te zijn. Ja, het klinkt nog steeds beter dan wat Slayer produceert, maar ik kan Bone Crusher of Summer Of Hate moeilijk serieus nemen of er uberhaupt van genieten. De manier hoe Dethtrap en Anger ook geruisloos in elkaar over gaan, zorgt er alleen maar meer voor dat het geheel saai en eentonig overkomt. Op Trinity Of Heresy hebben we voor het eerst een wat rustigere passage, maar dan zijn we ook echt al een flinke tijd bezig (nummer 8 van de 10). De blackened thrash metal op Alma Negra is... interessant? Goed absoluut niet, maar grappig om te horen dat de band dit ook kan.

Nee, dit album is het toch niet. Het is hard en goed gespeeld, maar memorabele composities haal ik er niet uit.

Tussenstand:
1. Nosferatu
2. Remnants Of War
3. A Distant Thunder
4. Multiples Of Black
5. King Of Hell
6. Burning Star
7. Glory Of Chaos