René Shuman - The Main Language (1988)

Elvis-imitators zijn van alle tijden. Ze waren er al toen Elvis nog leefde, in 2015 zijn ze er nog steeds (Danny Vera) en ook in de toekomst zullen ze er zijn. Het zegt veel over het merk Elvis en de kracht van zijn muziek. Tot in lengte van jaren zal hij een inspirator zijn voor velen.
Van talentenjachten kun je hetzelfde zeggen. Ze bestaan al jaren, in 2015 populairder dan ooit (The Voice) en ook in de toekomst zullen ze in steeds nieuwe formats aan ons opgedrongen worden. Voor wie denkt iets te kunnen, is het een manier om je carrière te lanceren. Maar of het voor echte talenten ook de beste manier is, valt te bezien.
Neem nu René Shuman. In 1986 gooide hij hoge ogen in Henny Huismans Soundmixshow met zijn Elvisact. De bescheiden jongen wond het publiek om zijn vingers met zijn bronzen stem en zijn zwoele blik. Het leverde hem het even gewilde als onvermijdelijke platencontract op.

Inmiddels weten we hoe het met René Shuman is afgelopen. Het contract zette zijn carrière op de rails, maar wel op die van een dood spoor. Het nieuwe tieneridool moest hij worden. Zijn kunsten moest hij vertonen door het hele land. De A&R manager wist wel raad met het plaatje dat er komen zou. Snel wat nummers bij elkaar geraapt, wat zwoele en wat zogenaamde rockers en gaan met die banaan. Zo ging dat toen bij talentenjachten, zo gaat dat nu en zo zal het altijd gaan: kwaliteit is niet belangrijk, alles voor de business. En als dat schip op stoom is, is het lastig om het steven te wenden.

Niettemin deed René Shuman een poging. Hij kreeg het voor elkaar om acht eigen nummers op zijn tweede album te krijgen, dat verscheen onder de titel The Main Language. In kwalitatief opzicht was het grote sprong voorwaarts. De plaat bevatte serieuze rock (n roll) en een paar mooie ballads. Goed, de productie was van de jaren 80, maar een nummer als Love Waves was gewoon een prima song en Again In Love en Cause You’re Not Here hadden op het repertoire van Chris Isaak niet misstaan.
Het mocht allemaal niet baten. Voor zijn derde album Mission of The Heart werd René naar Brazilië gestuurd. Het illustreert m.i. de onkunde van de platenmaatschappij. Nieuw succes bleef dan ook uit en René raakte uit beeld.

Anno 2015 zit René in het amusementscircuit. Samen met zijn vrouw Angela geeft hij rock-n-roll-shows weg. Mr. & Mrs Rock ’n Roll noemen ze zich. Rock n rollen kunnen ze, maar het is goedkoop en het gebeurt buiten beeld, ver weg in de provincie. Deze man had het talent om een artiest te worden in stijl van de al genoemde Chris Isaak. Hij kan zingen, hij kan gitaarspelen en hij heeft schrijftalent. Had hij de tijd gekregen om zijn eigen stijl te ontwikkelen, dan was het hem gelukt. Helaas deed hij mee aan de Soundmixshow en het is teren op andermans roem geworden. Jammer.

"Had hij de tijd gekregen om zijn eigen stijl te ontwikkelen, dan was het hem gelukt. Helaas deed hij mee aan de Soundmixshow en het is teren op andermans roem geworden. Jammer. [/quote]"

Sorry Janz, maar ik vind uw analyse wel wat kort door de bocht. Heeft u ervaring als manager in het begeleiden van artiesten? Met andere woorden; wie bent u, welk cv kunt u overleggen om zo maar te kunnen zeggen hoe deze man zijn loopbaan had moeten plannen en vormgeven?
Zou het niet gewoon zo kunnen zijn dat hij 1 van de vele Elvis imitators is die het imiteren niet ver genoeg heeft kunnen overstijgen? In dat geval zit de (internationale)muziekindustrie echt niet zo op dit soort mensen te wachten. De Elvis fans evenmin trouwens, of het moet inderdaad om optredens ver weg in de provincie gaan.

Overigens; ik ben zelf een groot Elvis fan en ik vind het best leuk om zo nu en dan een plaatje van Shuman op te zetten, maar dat is het dan wel. Vrees dat zijn beperkte talent vooral heeft gemaakt dat er niet meer uit is gekomen. Of dat erg is? Wellicht is de man juist heel blij met hoe e.e.a. verlopen is. Heel veel mensen verrichten vervelender werk dan hij waarvoor zij ook nog eens veel minder waardering ontvangen........

Ja, Shuman is een groot bewonderaar van Elvis. Dat blijkt uit zijn eigen nummers, maar uiteraard ook uit zijn deelname aan de Soundmixshow van Henny Huisman, die hem in 1986 landelijke bekendheid bezorgde, en aansluitend een paar top-40 hits.

Ik was hem allang vergeten, ware het niet dat deze LP in een stapeltje platen zat dat ik gratis aangeboden kreeg. In mijn - toegegeven: vage - herinnering staat Shuman te boek als een gladjakker die de imitatiedrift niet ontgroeid is, maar dat laatste beeld moet ik toch een beetje bijstellen. Enig internetonderzoek leert me dat hij niet minder dan vijf albums heeft opgenomen voor multinational CBS/Columbia, waarvan twee met een echte band, en één daarvan is een live-album, wat hem bij mij toch alweer wat meer 'street credibility' bezorgt.

Daarnaast had hij, zo lees ik, in 2003 nog een top-20 succes met een cover van...jawel, een Elvis-nummer. Hij is nog steeds bijzonder actief. Hij organiseert Amerika-reizen langs beroemde rock 'n' roll-locaties en volgens zijn website worden zijn CBS-albums binnenkort opnieuw uitgebracht. Verder toert hij tot op de dag van vandaag langs theaters en andere zalen, samen met zangeres en collega-muzikante Angel-Eye, met voornamelijk thematische covershows van o.a. The Everly Brothers, Roy Orbison en opnieuw Elvis.

Dat laatste laat zien dat Rene Shuman in het verkeerde tijdperk is geboren en dat hij het epigonisme dus nog steeds niet ontgroeid is. Aan de andere kant kan Draakje1968 gewoon gelijk hebben als hij stelt dat deelname aan die Soundmixshow Shuman uiteindelijk toch een vrij langdurige muzikale carriere heeft gebracht, ook al speelt die zich voornamelijk buiten het blikveld van de gemiddelde Nederlander af. Maar inderdaad: er zijn veel slechtere manieren om je brood te verdienen.

Maakt dat alles The Main Language nou tot een goede plaat, zult u zich na deze lange inleiding afvragen? Volgens Janz is dit dus zijn tweede album, waarop zijn eigen inbreng een stuk groter is dan de eerste: hij schreef acht nummers zelf. In aanmerking genomen dat hij hier net twintig is, vind ik het een moedige poging, maar waar ik bijvoorbeeld blij word van het epigonisme van een Chris Isaak, stemt dit album als geheel mij toch niet vrolijk. Dat komt voornamelijk door zijn enigszins temerige manier van zingen, die mij niet ligt. Jammer, want hij heeft op zich een goede stem. Daarnaast vind ik het compositorisch allemaal tamelijk zwak en zijn rockabilly-nummers enigszins gemankeerd door de jaren-tachtigproductie. De rockabillyversie van het Steppenwolf-nummer Born to be wild pakt ook al niet lekker uit.

Het overtuigendst klinkt Shuman in relatief rustige, mooi open gehouden nummers als 'Cause you're not here en het ietwat jazzy Life. Al vind ik de pittige rocker Love waves en het lekker boppende Love and body ook niet onaardig. Maar al met al is het te weinig voor een voldoende.