Betrayal at Bespin - Diary of a Dead Man Walking (2010)

Als men tegen mij zegt, dit is een album met Doom/Post/Sludge, dan trillen de neusvleugels want meestal ligt dat genre (dat lelijk woord) mij niet. Dit is niet de schuld van dit album of gelijkaardige albums maar de schuld van mijn eigen dikwijls bekrompen geest.
Toch had ik veel moed: zo Doom/Post/Sludge is dit nog niet en er vallen hier en daar akoestische elementen waar te nemen. De zanger vind ik nogal vlak, toch is het niet zo schreeuwerig als andere albums die hun opwachting hebben gemaakt in onze teerbeminde topic, Het Metal Album van de Week. Met de muzikale prestaties heb ik – tot mijn eigen verrassing en na een djoef op mijn eigen bekrompen geest te hebben gegeven – weinig tot geen moeite maar het mocht zeker niet langer duren dan de huidige vijftig minuten. Jammer van die quasi onverstaanbare zang met weinig of geen afwisseling maar middenin het album valt een ommekeer te bekennen.
Mijn hoogtepunten, ook wel memorabele momenten genoemd? De tweede helft van At First Light, de tweede helft van Trinity, tout court de instrumentale rustigere stukken van dit album, zeker vanaf A Single Blade of Grass hoewel het te lieflijk dreigt te worden met uitzondering van het slotnummer.