Nebulo - Artefact (2010)

Nebulo verplaatst zich steeds meer richting abstractie.. dit is meer een collectie geluidsimpressies incluis rare avant-gardistische bliepexperimentjes en weinig om je aan vast te houden. Er staan echter ook weer tracks op die je interesse wekken, zoals op vorige releases. Daarom wacht ik nog even met een beoordeling.

Er zit toch een soort van zware oerkracht in deze plaat dat je aan sommige tracks blijft plakken. Doet me af en toe wat aan Pan Sonic met Kesto denken, maar weer iets minder abstract en niet zo vervelend.. toch is het redelijk abstract en soms gaat het teveel lijken op oeverloze herhaling van irritante truukjes die uit het hele ambient-achtige analoog naar digitaal spectrum zijn gekomen. Jammer, want sommige tracks hebben dus nogmaals veel potentie en zonder die haperende tussentracks zou ik de plaat stukken interessanter vinden en ook vaker willen luisteren.

OK, ik was weer eens vergeten wat een groeiplaat ook alweer was.. Ik voelde de neiging deze toch steeds weer te draaien, ondanks dat veel tracks me niet zoveel deden (iets wat ik met Kesto overigens niet heb).. maar die tracks zijn me nu ook gaan overtuigen. Dit is absoluut de beste plaat van Nebulo! Met name de track Map Artefact is van een grote schoonheid. Maar beslist een plaatje dat zich niet in één keer prijsgeeft.

Ik had ook bij de vorige platen van Nebulo in het begin wat moeite maar vind er (op wat uitschieters na) veel moois tussen zitten. Artefact is inderdaad een tikkel meer abstract (het is vaker geluid dan een muziekstuk) maar de typische Nebulo stijl hoor ik er gelijk in terug.
Het zijn wel meer dan pure geluidsexperimenten en het klinkt gaaf met een goede koptelefoon op midden in de nacht. Een heerlijke samenhang. Vol gekraak, sfeer met wel een paar 'vullers'.
Waar eerder Nebulo soms uit z'n slof kon schieten, suft hij hier af en toe een beetje weg, de eerste helft van het album klinkt wat interessanter dan de laatste nummers. Maar de sfeer zit er dan al goed in.

Beluister dan Map Artefact nog eens goed bas! Vooral met 123 Kill Me als intro.. het gezamelijke hoogtepunt van de plaat, zonder twijfel!

Krijg bij beluisteren iets van een Gridlock - Formlessgevoel en dat is heel fijn! Heerlijk gekraak en gebliep met af en toe een diepe schurende drop, zo heb ik het graag! Deze gaat hier in roulatie, erg fijn bij dit weer ook vind ik.