James Blunt - Some Kind of Trouble (2010)

Weer een leuk zomers plaatje van James Blunt.
De plaat opent met het lekker zomerse Stay The Night, een leuk nummer, maar ik was er snel op uitgekeken. Dan volgt het tweede nummer: Dangerous, wat ik zelf een van de betere nummer vind op deze cd. Daarna komt het rustige Best Laid Plans, wat weer een typische James Blunt song is, die net zo goed op een van zijn eerdere twee cd's had kunnen staan. Na Best Laid Plans komt er weer een van de betere nummers op Some Kind of Trouble: So Far Gone. het is een lekker uptempo nummer, waar ik verder niet veel op aan te merken heb. Daarna kakt de plaat naar mijn idee behoorlijk in, No Tears is een grote misser. Blunt komt wat zeikerig over, en het is veel te veel van hetzelfde. Na No Tears komt er een nummer wat ik het beste vind van de cd, Superstar heeft een catchy refreintje en steekt gewoon erg goed in elkaar. These Are the Words houd het niveau van Superstar nog aan, maar is toch een stuk minder. Daarna komen 4 songs die allen ver onder het niveau van de rest van de plaat liggen. De grootste misser daartussen is afsluiter Turn Me On waarin Blunt zich als een rockster probeerd te gedragen.
Een aardige cd waarin Blunt goed begint maar dat niet vol kan houden tot aan het eind van de plaat, jammer!

En laten we maar bekennen: 2MY houdt ook van Blunt. Maar dat was niet vanaf het eerste moment. De eerste keren dat ik You're Beautiful hoorde (dus niet op dit album) vond ik het echt een afgrijselijk cliché-nummer. Zelfs redelijk schandalig dat ze dat op StuBru durfden draaien.

Tot ik plots compleet omsloeg en juist die eenvoud mij begon aan te spreken. Toen iedereen Blunt al lang beu was gehoord, heb ik toen z'n eerste album gekocht. En het behoort nog steeds tot de meestgedraaide albums uit mijn collectie. En dat zie ik zeker ook gebeuren met deze Some Kind of Trouble. Na 3 luisterbeurten vind ik het niveau zelfs hoger dan z'n vorige albums.

Stay the Night is het perfecte festival-nummer: vrolijk, meezingbaar, je bevindt je onmiddellijk weer op de weide in het zonnetje. Het voordeel van op je eentje een cd beluisteren is dan weer dat je zélf kan bepalen of je deo opdoet of niet.

Het optimistische van het openingsnummer is trouwens kenmerkend voor de verdere plaat. Blunt was behoorlijk goedgezind toen hij dit album opnam, en anders is het ook een goeie acteur. En zeker: het zijn simpele melodieën, met een eenvoudige tekst over gewone dingen. Goeie stem ook, heel typisch geluid en manier van zingen waar je van moet houden, anders hoef je hier niet aan te beginnen. Alle nummers apart bespreken vind ik weinig zinvol: ze zijn allemaal volgens het beproefde JB-recept. Vlot gitaartje, stroofje, goei refrein, dan een drummetje erbij, en op het einde zingen we een beetje hoger. Leuke plaat zonder tegenvallend nummer.

Danku Sinterklaas voor dit fijne album! ****