Miles Davis - Miles in the Sky (1968)

Met: Miles Davis (trompet, kornet); Wayne Shorter (tenorsax); Herbie Hancock (piano, elektrische piano); Ron Carter (contrabas, elektrische bas); Tony Williams (drums); George Benson (elektrische gitaar op 'Paraphernalia')

De nadagen van zowel Davis' Tweede Grote Kwintet (dit is de laatste plaat waarop ze nog alle vijf op elke track meespelen) als zijn akoestische periode. De elektrische instrumenten doen voorzichtig hun intrede, althans op 'Stuff' dat drijft op een warm bad van elektrische piano en bas, en 'Paraphernalia', waarop George Benson een redelijk bescheiden rol mag spelen. Toch vind ik denk ik het volledig akoestische 'Country Son' het beste nummer.

Belangrijker is dat de wat nuffige artistiekerigheid van de vorige platen wordt losgelaten, en de band kiest voor losse, uitgesponnen, niet al te strak gestructureerde jams. Als ik te ongeduldig luister, kan ik me soms ergeren aan het gepriegel, maar op mijn gemak tot mij genomen bevalt deze plaat me eigenlijk een stuk beter dan de laatste paar van het Tweede Kwintet. Het is een plaat met een mooi, open geluid, veel bezwerende herhaling, en interessante zoektochten van de solisten naar schoonheid en vrijheid. Ik weet niet zeker of ik dit nog héél vaak ga draaien, maar voor nu het voordeel van de twijfel. 4*