Winterfylleth - The Mercian Sphere (2010)

Inmiddels heb ik dit album een flink aantal keren beluisterd: thuis 5 keer, op het werk een paar keer, en het begint me steeds beter te bevallen.
Zoals Edwynn hierboven al meldt: epische black metal. In tegenstelling tot de meeste Black Metal die ik ken, klinkt dit album wel goed qua productie. Uit wat ik daarnaast over de heren van Winterfylleth (wat overigens de Oud-Engelse naam van Oktober is) gezien en gelezen heb, blijkt dat ze uit Groot-Brittannië komen, en dat hun teksten geinspireerd zijn op de vroege geschiedenis van dat eiland. Daarnaast viel me op dat de clichématige corpsepaint bij Winterfylleth achterwege is gebleven, en dat de heren daarnaast allemaal keurig kortgeknipte haartjes hebben.
Qua lengte is dit album een hele zit, maar naarmate je de nummers beter leert kennen, is wordt dat steeds minder bezwaarlijk. In de vorm van Children of the Stones and When the Woods Were Young is een tweetal rustpuntjes ingebouwd, waarin niet alleen de normale metalinstrumenten te horen zijn, maar in het eerste nummer ook cello's. Deze nummers delen het album mooi op in 3 delen, en zo wordt het geheel goed behapbaar.

Mijn favoriete nummers zijn To Find Solace... en Defending The Realm, maar slechte nummers heb ik op dit album nog niet kunnen ontdekken.

Al met al mijn grootste ontdekking uit de derde ronde van het Metal Album van de Week topic. Tot dusverre. Verder denk ik dat dit album in mijn top-10 over 2010 terug gaat komen. En dat terwijl ik altijd dacht dat black metal niet echt iets voor mij was.

4.0*

Een aardig album, maar het raakt mij nergens echt. Ze maken zeker geen slechte muziek, maar het beetje meer geven ze mij eigenlijk niet, dus ik zal het niet zo snel nog eens opzetten.

Heel erg sfeervolle black metal plaat van deze groep uit Manchester en opnieuw een HMAvdW inzending van phantasia waar ik plezier aan heb beleefd. Ik heb ondertussen het debuut, The Ghost of Heritage (2008), toegevoegd aan de site.
Ik heb genoten van het epische karakter zoals hier en daar tentoongespreid door middel van bepaalde zanglijnen, bepaalde gitaarlijnen maar vooral de galopperende en zeer strakke drums. Met zijn 68 minuten zou dit een lange zit kunnen zijn, maar bij mijn herhaalde luisterbeurten heb ik me geen seconde afgevraagd: “hoe lang duurt dit nog?”.
Ik heb ook genoten van het old school aandoende karakter van dit album: lange instrumentale stukken met breaks hier en daar in de song, maar geen overdaad. Je hebt je basisriff in het begin, je schakelt over door middel van een break en je keert terug naar de beginriff. Dat heet een song met begin, midden en einde.
Ik heb geen gitaarsolo’s ontdekt op dit album (behalve dan misschien op nummer 7 To Find Solace alhoewel ik het niet echt een gitaarsolo vind) en ik heb ze niet gemist. Ik heb zelfs genoten van de aanwezige zang, de schreeuwerige zang kondigde zich weer aan als een specialleke maar het was verstaanbaar en het paste bij de muziek. Hier en daar, op een viertal nummers dacht ik, heb je flarden cleane zang, het beperkt zich echter tot ah en oh en de laatste twee zinnen van A Valley Thick with Oaks.
Hoogtepunten op dit album voor mij: de drums in het openingsnummer, de breaks in The Fields of Reckoning alsook The Honour of Good Men on the Path to Eternal Glory. De twee tien-minuten-nummers zijn heel mooi gedaan.
Twee instrumentale rustpunten op dit album: akoestische gitaar en viool op Children of the Stones (prachtig gedaan) en akoestische gitaren op When the Woods Were Young. Minste nummer vind ik The Ruin. Ik heb dit een aantal keren gevolgd met de digitale teksten voor mijn neus en dit droeg zeker bij tot mijn beleving van dit album.
Nummer tien Defending the Realm is een heropgenomen versie van het gelijknamige nummer van het debuutalbum en vind ik hier ietwat overbodig. Dit is opnieuw een album van phantasia dat een plaatsje zal opeisen in mijn toekomstige top tien van de derde ronde. Zie ik deze liggen, is het de mijne.

Ik blijf bij mijn mening: prima plaat. Maar hij duurt wel te lang, en bevat iets te veel van hetzelfde om het voor mij boeiend te houden. Geen blijvertje, maar wel een prima muzikale formule: sfeervol, afwisselend, niet te druk en toch hard. Volgende keer voor mij alleen liever twintig minuten korter.