Moon Safari - Lover's End (2010)

Prog-rock van een lieflijk soort, maar dan wel van hoge kwaliteit. Lekkere rustige symfonische muziek, vol met mooie zang en vooral erg goed gespeelt.
Goeie!

wat een heerlijke plaat is dit! Stuk volwassener dan voorganger Blomjud, en vooral meer focussed.
Een van de betere prog-platen van dit jaar.

Voor diegene die graag eerst willen horen voor dat ze kopen, de band heeft het hele album op Youtube gezet... Heb de linkjes er net maar hier boven bij gezet.

De eerste Moon Safari die ik hoor eigenlijk. Lekker album. Brengt mij momenteel helemaal in kerstsferen, ik weet niet of dat ooit de bedoeling was, maar goed. Mooie beach boys invloeden en ik hoor ook wat "Flower Kings" achtige overeenkomsten. Terwijl dat absoluut geen favoriete band van mij is. Toch bevalt dit mij wel.

Ik snap wat je bedoelt met Beach Boys maar ik weet uit betrouwbare bron dat de invloed op vocaal gebied feitelijk nog terug gaat tot de inspiratiebronnen van de Beach Boys zelf: The Four Freshmen en de vele close-harmony groepen uit die tijd. Ik meen dat één van de leden ook een achtergrond heeft als koordirigent en ook zodanig de arrangementen daar voor maakt. Maar dan nog moet je bandleden hebben die het kunnen en ze schijnen het ook live perfect te kunnen brengen. Kan morgen dit album ophalen en ben errug benieuwd. De stukjes die ik al gehoord hebben beloven heel veel goeds.

Ongelofelijk, wat is dit mooi! IEDEREEN die van meerstemmige harmony zang houdt, moet dit horen! Daarnaast vrolijke, opbeurende muziek met goede compositie. Pop-prog met exceptioneel goede vocals. Deze gaat direkt naar de top van m'n 2010 lijstje...(Ik zet 'm op nr 2 na Mystery). Als je Blomljud goed vind, moet je dit horen...de vocals zijn NOG beter....

Eigenlijk hoort dit een hartje zomer album te zijn, net als bij alle voorgaande releases. Moet zeggen dat bij Lover's End echter inderdaad een zekere kerstsfeer hangt, vooral bij dat a capella intro van Southern Belle.

Samen met Seventh Wonder's The Great Escape en Vanden Plas' The Seraphic Clockwork zou ik deze rekenen tot de beste Prog releases van 2010.

Erg leuke muziek. Vrolijke prog las ik ergens en daar kan ik me wel in vinden.

Begin met een wel verdiende 3,5 maar dat zou nog maar zo eens meer kunnen worden met een aantal extra draaibeurten.

Het is een rustig album en dat verlokte mijn vrouw tot de vraag: "Wie zijn dit, want het klinkt wel leuk".
En normaal gesproken wordt mijn muziek niet gedraaid als ze er bij is, want dat vind ze helemaal niets.

Tja, wat heet rustig? Het is maar wat je normaal gesproken draait. Het is erg melodieus maar het heeft ook wel een beetje een hyper-karakter en daar worden sommige mensen ook wel nerveus van. Het is absoluut geen kabbbelend album daarvoor gebeurd er veel te veel in songs als A Kid Called Panic of in Heartland. Maar de heren weten het zodanig te verpakken dat het op slinkse wijze in je hersenpan word 'gebrand'.

Het album heeft zich het afgelopen weekend definitief aan me geopenbaard en uiteindelijk ook op nr. 2 in m'n jaarlijst terecht gekomen. En nu maar zien dat ik ze dit jaar ergens live te zien ga krijgen want dat moet ook een belevenis zijn.

Ik vind het alles behalve hyper. Het is ook niet rustig nee. Gewoon een heel fijn luister album, waar de melodielijnen en de zangpartijen zo ongelooflijk goed zijn, dat je geboeid blijft luisteren, terwijl er feitelijk niet heel veel noviteit valt te ontdekken. Wel een album die je af en toe weg moet leggen, omdat je er gewoon flauw van wordt. Ik moet ad6922 wel gelijk geven in het feit dat dit voor niet "prog" liefhebbers snel te waarderen is. Het is namelijk makkelijk te accepteren en op te nemen. Goede refreinen, pakken melodielijnen, mooie zangpartijen, je houdt een "feel good vibe" aan dit album over. Terwijl de meeste "prog' en metal liefhebbers ook wel van een partijtje depressiviteit houdt. Voor de kerst is dit album veel gedraaid door mij en m'n gezin.

Ik raad Blomljud aan voor de zomer

1/2je erbij. Absoluut aan te raden

Mooie plaat, net iets te laat ontdekt voor de lijstjes van 2010!
Klink allemaal wel zoet, maar dat mag de pret niet drukken.

Volgens mij is dit ook inderdaad echt een mooi weer plaat.
Laat het voorjaar maar beginnen.....

Mooi album, dat evenwel niet veel langer had moeten duren dan deze vijftig minuten. De tussenliggende plaat heb ik gemist (actiepunt!) maar in vergelijking met hun debuut is dit toch wel een wereld van verschil, zoveel spannendere composities en veel betere zang.

Ben benieuwd naar hun live-prestaties, nog een paar maanden wachten...

Zo, dit zijn vakmensen zeg. Inderdaad is de meerstemmige zang echt geweldig.
De muziek zelf is van het 'opgewektere' soort, de associaties die het bij mij opriep: voornamelijk A.C.T. maar ook wel een beetje It Bites.

Soms gaan ze voor mijn gevoel wel een beetje over de rand qua cheesy geluidjes of melodietjes (het middenstukje van Crossed the Rubicon vind ik echt drie keer niks) maar dat had A.C.T. ook en over het algemeen kan ik me daar wel goed overheen zetten want er staat werkelijk zoveel moois tegenover! Onder de streep in ieder geval een ontzettend dikke voldoende.

Eindelijk weer een ontdekking. Prachtige plaat vooral a kid called panic, machtig mooi een potentiele nummer om in mijn lijst te komen.

Muzikaal hoor ik een karrenvracht aan 50s / 60s harmony groepen (The Hi-Los, Beach Boys) en ook wel CSN. Muzikaal is het een toegankelijkere soort 70s Yes sound die ze hebben en dan met name de Yes van de eerste 2 albums.

En dan schijnt het ook nog zo te zijn dat ze dit allemaal ook nog eens live kunnen waar maken.

Wat een stemmen! Wat een melodie! Ronduit geweldig. Alleen dat intro van heartland is de cd al waard. Maar er staat eigenlijk geen slecht nummer op. Ik lees soms kritieken dat het te poppy zou zijn. Onzin, de beste symfo was gebasseerd op melodie. Daarom heb ik altijd veel meer met Genesis gehad, dan met Yes. Onder elke track zit een geweldige melodie. En daarom klinkt het soms simpel. Maar hier zijn zoveel lagen aan het werk. Koptelefoon op en genieten. Enige reden dat ik geen 5 sterren geef, zoals het vorige album Blomjud, is omdat er op Blomjud één nummer stond dat überbriljant was, nl. "other half of the sky".

Helemaal mee eens! Other Half Of The Sky is voor mij de ultieme prog epic. Maar deze cd is ook weer een klasse apart. Kid Called Panic is iedere keer weer een genot

Deze plaat heeft mij vanaf het begin enorm geboeid en ik wist dat het speciaal was. De jaren hebben me geleerd dat het een blijvertje is deze absolute klassieker. De band heeft ervoor en erna tot nu toe prachtige muziek gemaakt, maar de genialiteit van dit concept album nooit meer kunnen grijpen. Dat hoeft ook niet, platen als deze worden zelden gemaakt; de absolute krenten uit de pap.

Godskolere wat is A Kid Called Panic toch ontzettend mooi zeg. Ik overdrijf niet door te zeggen dat het wat mij betreft één van de mooiste nummers is die ik ooit gehoord heb. Altijd kippenvel en in stilte genieten, begeleidt door een traantje dat weggepinkt moet worden...

Waw hoe ben je hier terechtgekomen? ik bewonder je muzikale zoektocht doorheen alle mysterieuze krochten van het spectrum! Lover's End Part III is voor mij echt de ultieme bekroning van hun werk, geef deze zeker ook eens een kans. Het eerste wat ik ooit van ze hoorde, was trouwens ook A Kid Called Panic, wat een schijf... zo meteen maar even opleggen op weg naar het werk (thanks!).

Hiding in the comfort of corners
I guess in a way everybody hides
Though I need my friends more than ever
I don't want anyone by my side

Iets delen waar niemand om gevraagd heeft (sorry): met Moon Safari heb ik een speciale band, dat speelt hier voor mij ook wel mee. Er is een bepaalde plek (Tromsø), tijd (2013), meisje en periode van groot persoonlijk verlies mee verbonden en ik heb in die periode ook eens 24 uur met de trein gereisd van Tromsø naar Stockholm om ze live te zien en te interviewen. Da's altijd blijven hangen. Hun muziek heeft me - hoe ongelofelijk nostalgisch-melancholisch-tearjerking ook - op sommige momenten toch echt uit dat tranendal getrokken.

Maar dus, Lover's End Part III, aanrader

Haha, ik struin inderdaad alle hoeken van het muzikale spectrum af. Moon Safari ken ik al een poosje, waarbij ik alleen met Himlabacken vol. 1 niet bekend ben. Grappig dat het je opvalt hoe divers m'n smaak is.

Overigens een mooie anekdote die je deelt. Momenteel lopen dingen niet helemaal op rolletjes in mijn eigen relatie en ik merk dat A Kid Called Panic een goed toevluchtsoord is om even aan die realiteit te ontsnappen.