Mink DeVille - Sportin' Life (1985)

Dit is de allerslechtste elpee van onze Mink. In Hilversum, met Nederlandse gitaristen, geloof ik, werd geprobeerd de streetwise Willy, het New Yorkse dangerous hispano life sfeertje, op plaat te zetten. Met natuurlijk een belachelijke inspiratieloze plaat tot gevolg. Mink DeVille werd na het terechte floppen van deze plaat officieel failliet verklaard, en Willy DeVille neemt voortaan onder deze naam met wisselend doch weinig succes nog platen op.

** voor Italian Shoes, want de rest bedek je beter met de mantel der liefde... al heeft deze artiest voor de rest een ijzersterk oeuvre, dit moet zijn minste zijn, allez, voor mij toch!

In ieder geval de slechtste Mink DeVille. Van Miracle, Willy solo debuut, wordt ik trouwens ook niet warm of koud dus het zal aan zijn scheiding van Tootsie gelegen hebben dat hij in een mindere periode zat. En inderdaad Italian Shoes is de enige geldige reden om deze plaat in de kast te hebben .......


Uhhh, deze plaat is in de Muscle Shoals Studio's opgenomen volgens mij hoor.
Dat doet natuurlijk niks toe aan deze wanproductie, maar toch.

Als Fan vanaf begin, vind ik dit zeker niet de beste CD maar zijn hele reportaire overzien, is deze CD nog steeds een veel gedraaide CD bij mij in de auto en thuis. Met als uitschieters, Track 10, Something beautifull dying em Little by little. Over smaak valt nu eenmaal niet te twisten. Redelijk tot goed?!!!!!

Wow 'italian shoes',een lekker groovy nummer!

Dit album luisterd als ware het de b-kantjes van Springsteen ten tijde van Born in the U.S.A, derhalve is dat nog niet eens zo beroerd. Los nog van de productie die heel blikkerig is, dank aan de jaren tachtig, zijn de nummers ook niet heel aansprekend. Maar zo nu en dan, m.n. ook door de saxofoon, klinkt het nog redelijk vlot.

Het was mijn eerste LP ooit, en ik als muziekliefhebber ben daar uiterst trots op.
Nu na al die jaren ben nog steeds fan.

Ik weet van Willy dat hij zijn sportin life een plaat vind om snel te vergeten. Tijdens een concert waar ik was, vroeg een mede fan om Italian Shoes, en aan Willy’s gezicht kon ik aflezen dat hij geen zin erin had het te performen. Hij performde die avond vooral uit zijn return to magenta tijd, en hij had toen ook zijn gitarist bij zich uit die tijd.

Niet lang erna begon het cd tijdperk, en ja toen kocht ik Miracle, en the best of Savoir fair.
Coupé de grace had ik al van mams meegekregen (mijn moeder is een Mink de ville mega fan).
Naast dit had ik een cd van de Dire Straights en the police.

Mijn lievelings song is Slow Drain dat op le chat blue staat.

geen gebrek aan goede songs en goede muzikanten op dit laatste album dat Willy DeVille onder de bandnaam Mink DeVille opnam, waarna hij solo onder zijn eigen naam verder ging.

er valt genoeg te genieten van de muziek in o.a. de New Orleans r&b en "classic soul" traditie, genres die hier wellicht in een iets te modern productie jasje zijn gestoken en iets minder goed bij de muziek past.

9 eigen nummers van Willy DeVille waarvan 2 "When You Walk My Way" en "Something Beautiful Dying" co-written met Doc Pomus plus een cover van de ballad "There's No Living" (Jerry Harris/Paul Kaufman) dat in 1965 voor het eerst werd opgenomen door Gene Pitney en dat jaar ook in een versie van de Manfred Mann (Band) verscheen.

het album begint veelbelovend met 2 prima mid-tempo r&b nummers "In the Heart of the City" en "I Must Be Dreaming", waarna het dreinende "Italian Shoes" volgt dat klinkt als Willy DeVille disco/funk, samen met de rockabilly van "LIttle by Little" en "There's No Living" 3 nummers die minder beklijven.

de ballads "Slip Away" en met name de romantische afsluiter "Something Beautiful Dying" met een croonende Willy DeVille op zijn best steken boven de rest uit.

de r&b van "When You Walk Away", "A Woman's Touch" en "Easy Street" dat qua melodie doet denken aan "Slow Drain" van het album "Le Chat Bleu" zijn nummers die eveneens overtuigen.

niet zijn beste maar toch wel een prettig weg luisterend, onderhoudend album met een prima bij stem zijnde Willy DeVille, waarbij je je afvraag hoe een aantal songs hadden geklonken zonder die blikkerig klinkende drums en synths die op een aantal nummers iets te veel de klankkleur bepalen.

behalve zijn band speelden als sessiemuzikanten o.a. David Hood (bass), Roger Hawkins (drums) en Jimmy Johnson (guitar) van de vermaarde Muscle Shoals Rhythm Section, Jim Horn (saxophones) en Wayne Jackson (trumpet) mee.

Album werd geproduceerd door Willy DeVille
Recorded at Muscle Shoals Sound Studio, Muscle Shoals, Alabama
(mixed at Wisseloord Studios, Hilversum)

(deel) citaat uit de tekst van "Something Beautiful Dying":

"Your eyes are still that shade of smokey grey
They don't melt now when they look my way
Such a shame that nothing feels the same
My heart is crying, Your eyes are lying
There's something beautiful dying"

Yesterday slipped away, and left covered up in sand
And how these days slipped by
I still wonder why the angels let something
so beautiful die"