Syd Barrett - An Introduction To (2010)

Tja, "An Introduction to Syd Barrett", dat zou dit moeten zijn, een introductie tot Barrett's ongeëvenaarde en volslagen unieke werk, maar i.p.v. dat het een goed beeld weet te geven van z'n wondere en kleurrijke wereld aan iedereen die er nog nooit in rondgezweefd of gewandeld heeft, is het vooral een gemiste kans en roept het vele vragen op m.b.t. de samenstelling. Nu is dat bij compilaties wel vaker zo, maar hier is er door de mensen van EMI en David Gilmour (die er zeer nauw bij betrokken was) wel erg losjes omgesprongen met het beschikbare materiaal.

De beste introductie is en blijft wat mij betreft "The Piper at the Gates of Dawn", en anders toch wel "The Madcap Laughs" (en/of "Barrett"). Zelfs de al eerder uitgebrachte solo-verzamelaar "Wouldn't You Miss Me" geeft een beter beeld, al ontbreken daarop natuurlijk de Pink Floyd songs die hierop wel te vinden zijn. Maar puur als introductie gezien zou die een betere aankoop zijn dan dit schijfje.

De losse en vooral eindeloze instrumentale jam "Rhamadan" debuteert op een officiële uitgave, en is leuk om te hebben, maar het nummer voegt verder niets toe aan de legende of status of het oeuvre van Barrett. Ik denk dat het vooral toegevoegd is om de trouwe fans te overtuigen ook maar weer eens de beurs te trekken.

Alle 2010 (re)mixen zijn compleet nutteloos, "She Took A Long Cold Look" is zelfs voor de gelegenheid omgedoopt in "She Took A Long Cool Look". Waar het allemaal goed voor is, ik weet het niet....

De slotconclusie is dat dit dus maar een povere en vrij karige introductie is, een beetje gemakzuchtig en willekeurig in elkaar gezet. Syd Barrett onwaardig.

6 van de meest 'Barretteske' PF-nummers, 7 nummers van The Madcap Laughs en 4 van Barrett. Mag ik vragen wat daar zo pover/karig/gemakzuchtig/willekeurig aan is? Hoe had jij het schijfje dan volgezet? (Over die 2010-mixen kan ik niks zeggen, ik heb ze niet gehoord).

Eerst maar eens beluisteren dus.

Schitterend artwork, dat in ieder geval wel.

Ik zie het nut niet in van een release als deze, heeft de man echt zo'n uitgebreid oeuvre dat een beknopte introductie noodzakelijk is om een beetje een goed beeld te geven? Wat singles en één volledig album met Pink Floyd dat geheel zijn stempel draagt, dan is er nog "Jugband Blues" op de tweede Floyd plaat en twee (en een half) solo (studio) albums, dat is alles. Gemakkelijk en vrij snel aan te schaffen zou je zeggen.

Koop je alleen "The Piper at the Gates of Dawn" dan is de kans groot dat je ook achter z'n solo materiaal aangaat, of andersom. Koop je eerst de verzamelaar "Wouldn't You Miss Me" of "The Madcap Laughs" dan zal "The Piper at the Gates of Dawn" ook spoedig volgen. Lijkt mij tenminste.

Goed, ik ben of was misschien een beetje te streng met m'n kritiek op de samenstelling, het uitkiezen van songs blijft hoe dan ook een subjectief iets, je kunt het eigenlijk nooit goed doen, maar toch, ik denk en vind dat er wat meer uit te halen was, Syd verdient beter.

Van "The Madcap Laughs" ontbreken wat mij betreft al drie, vier hoogtepunten: "No Man's Land", "Late Night", "Long Gone" en ook "Golden Hair". De (slechts!) vier uitgekozen "Barrett" songs zijn dan misschien wel de beste vier van die plaat, iets als "Love Song" of "Rats" had er nog wel bij gemogen, en de keuze om "Opel" geheel links te laten liggen is vreemd en onbegrijpelijk. Het titelnummer behoort tot z'n beste werk. En wat te denken van de Pink Floyd songs "Scarecrow", "Lucifer Sam" en/of "Astronomy Domine"? Ook al is de laatste dan niet volledig en uitsluitend van zijn hand.

Als er dan toch besloten wordt dat er iets nieuws uitgebracht moet worden om Barrett nog eens in de spotlights te zetten (niks mis mee, want het was een fenomenaal artiest!) en tegelijkertijd de kassa weer eens te laten rinkelen, doe het dan op z'n minst goed en zorg voor een zo sterk mogelijk chronologisch carrière overzicht op twee schijfjes, waarop alle kanten aan bod komen en waarop ook voor de echte fans nog iets leuks te halen valt. Bij het nut van zo'n release kun je natuurlijk ook je vraagtekens plaatsen gezien hetgeen ik in het begin van dit bericht schreef, maar dan kun je er wel iets moois van maken, iets dat de artiest Barrett recht doet en tegelijkertijd minder essentiële nummers uitsluit, en bovendien is er dan ruimte voor het nodige onuitgebrachte en zeldzamere materiaal.

Als "Rhamadan" nu het daglicht mag zien, waarom dan niet ook eindelijk het vele malen interessantere "Vegetable Man" officieel eens beschikbaar maken? Dit was een mooie gelegenheid geweest. Of anders iets als "Lucy Leave", dat al jaren stof ligt te vergaren in de kluis. Alles beter dan die (re)mixes met hier en daar een extra baslijntje van Gilmour.

Dus in plaats van een enkel schijfje dat niet echt een volledig beeld geeft, was het wellicht beter geweest te kiezen voor een rijk gevulde dubbelaar, al begrijp ik ook wel dat zo'n collectie de vraag naar de afzonderlijke albums zal doen afnemen, terwijl een introductie de koper juist moet aansporen die aan te schaffen en nieuwsgierig te maken. Dat zal dan ook wel de bedoeling geweest zijn.

Helemaal mee eens, een gemiste kans!

Er is zoveel meer interessants- BBC Sessions, Sunshine, Vegetable Man, Scream Thy last Scream, Beechwoods, Reaction In G, Living alone, Silas Lang, 1974 sessions, Committee versie van Interstellar, etc.

Het voegt inderdaad niet zo veel toe. Tenzij je de LP koopt en de hoes inlijst...

Ik had verwacht dat 'Living alone' (net als 'Bob Dylan blues' zogenaamd kwijtgeraakt) op deze verzamelaar zou staan. Misschien op de volgende Barrett compilatie?

En inderdaad, deze uitgave voegt weinig toe.

Op zich een mooi album, ben groot fan van Syd. Alleen begrijp ik het ontbreken van de volgende nummers niet: Astronomy domine, Lucifer Sam, Jugband Blues (en Opel). Briljante nummers, zonder welke de collectie niet compleet is voor mij. Jugband Blues is toch zijn afscheid van Pink Floyd en de tekst zegt zo veel over Syd en zijn ondergang.
En dan wel 'If it's in you'? Dat is geen fijn nummer om naar te luisteren, alleen een pijnlijk document van zijn neergang... ook Rhamadan heeft geen muzikale meerwaarde, behalve voor verzamelaars.
Beetje gemiste kansen...

Wat me nog het meest stoort aan deze cd zijn de nieuwe mixes. Bij de originele versie van "She Took A Long Cold Look" hoor je Syd halverwege een bladzijde omslaan, hier is dat weggeknipt. Ook Octopus hebben ze gefixed, op het eind van dat nummer zit Syd te fukken met de maat, hier is dat rechtgetrokken. Waarom?? Ik heb hier nog niemand over gehoord eigenlijk. Stoort niemand dit? De charme van Syd was onder andere dit soort dingetjes. Misschien is niet iedereen het daarmee eens.