Anthriel - The Pathway (2010)

Wauw! Wat een verassing is dit!

Ik heb tot nu toe enkele nummertjes gehoord.... maar dit gaat iets speciaals worden! Ik voel het nu al ^^

Binnenkort zal ik maar eens met een cijfer komen. Maar nu eerst het album eens grondiger beluisteren!

Deze week het Metal Album van de Week.

Het mijns inziens beste muziekland toont weereens een wapenfeit; Degelijke ProgPower in de categorie Circus Maximus en Seventh Wonder. Dat kan dan ook maar van één user afkomstig zijn.

De ontzettend clichématige teksten ten spijt, gezegend met een glasheldere productie is de muziek veelzijdig en energiek. Ook de melodieën en ingetogen momenten zijn in orde. Het kan niet over de gehele linie boeien maar het kent zeker zijn momenten. Ik kan niet echt uitschieters noemen, misschien dan toch Chains of the Past.

Keurignetjes.

3,5*

Aanbeland bij een alleraardigst cd.
Degelijke progmetal met verwijzingen naar bands als Symphony X, Seventh Wonder en Circus Maximus maar ook zeker Mind's Eye mag naar mijn inziens niet onvermeld blijven, vooral vanwege de zang want dat heeft wel wat weg van Andres Novak.

Sterke nummers worden wel afgewisseld met wat mindere tracks maar de album word omlijst met een goede productie en dat haalt het niveau enigszins omhoog.

De heren zijn op de goede weg!
Vooral blijven doorgaan.

Derde Finse inzending in ronde drie van Het Metal Album van de Week en debuutalbum van vijf Finnen. Altijd interessant in mijn belevingswereld, debuutalbums hebben altijd iets fris en onbevangen. Anthriel zou in een of ander gedoe de engel van evenwicht en harmonie moeten zijn, een halve hippie met vleugels dus.
Progressieve metal met een sterke zanger, een sterke gitarist en best wel sterke composities. Hier en daar worden stevige instrumentale prestaties geleverd. Het zijn overwegend nummers met een normale lengte met enkel drie korte instrumentaaltjes, mooi evenwichtig verspreid over het album, en het lange slotnummer als vreemde eenden in de bijt. Ik heb het al dikwijls gezegd en ik blijf het herhalen, je mag nog zo goed zijn als muzikant, het zijn de composities die tellen en ik werd niet ontgoocheld, van dartele composities tot het ietwat zwaardere werk heb ik nergens het “dit-spreekt-mij-niet-aan”-gevoel gehad. Mijn voorkeur gaat uit naar de zwaardere nummers: Mirror Games, Dark Divided Minds en Light Divine. Haven of Grace vind ik iets minder.
Scandinavië, mooie vrouwen, mooie natuur en waar blijven ze gadverdamme die goede metalgroepen halen. Het goed debuut is er, hun visitekaartje ligt op tafel, nu nog bevestigen met de volgende albums.

Leuke plaat. Het zit best aardig aan elkaar. Op zich kan ik er dan ook best naar luisteren. Maar dit is gewoon een klakkeloze Symphony X kopie. De riffs hebben de Michael Romeo signatuur. En de duelletjes tussen de leadgitaar en de toetsen komen rechtstreeks uit eender wat voor een Symphony X nummer. Het enige dat anders is, is de zanger. Maar dat is dan weer een kloon van Tobias Sammett.
Kortom Anthriel is een best goede, professioneel klinkende band. Helaas mist het wel heel erg een eigen gezicht.

Symphony X? Ze doen waar ze goed in zijn en ik vind dit niet onderdoen voor 'Iconoclast'. Ik hoor het ook wel, maar ik vind het niet zo erg dat het me stoort. De zang en tekst-onderwerpen zijn dan ook iets anders.

Dat is het hem juist. Het is aangenaam om te luisteren. Maar het is bijna een kopie.
Iconoclast ken ik overigens nog niet.

Voor mijn part ga ik wel eerlijk toegeven dat dit album op sommige plaatsen nogal "soft" aandeed, maar het stoorde me niet erg. Vergelijken met Symphony X kan ik niet want ik ken ze niet. Ik onthoud een veelbelovend debuutalbum.

Muzikaal viel dit me alleszins mee, maar de zang stond me niet aan. Een beetje te gladjes.

3.0*

Een aardig plaat, maar mij wat te gelikt. De zanger heeft zo zijn momenten, maar het is mij niet memorabel genoeg. Leuk voor een keer, maar verder dan dat komt het niet.