The Doors - Live in Vancouver 1970 (2010)

Recorded June 6, 1970 at Pacific Coliseum, Vancouver BC, Canada

Erg gaaf concert en mogelijk één van dé beste shows ever, alhoewel ik zeer benieuwd ben naar de kwaliteit. Ik heb 5 juni als bootleg in de box Sneaking out the back door en deze is natuurlijk een prima aanvulling. Hier wordt (volgens mij) dé versie van Light my fire gespeeld van wel 17 minuten en een compleet uit zijn dakgaande Ray op toetsen.
Ook mooi dat zowel When the music's over en The end op 1 album staan. Natuurlijk de special guest Albert King, die met name op Rock me heerlijk 'mee-jammed'.

Ik ben er klaar voor en heb 'm al in pre-order bij Amazon . Hier nog een korte review van het concert zelf:

Just a year before his tragic death, Jim Morrison and The Doors joined forces with legendary bluesman, Albert King, for an extraordinary show in Vancouver, BC. Perhaps at the peak of their live musical careers, the band sounds as tight and trippy as ever. Coming off the release of their 1970 classic, Morrison Hotel, the band appropriately opens with the album staple, "Roadhouse Blues", beckoning Morrison to howl, "I woke up this morning and I got myself a beer!" Robbie Kreiger asserts his Epytian-bluesy guitar riffs throughout the mix while the band rips into the haunting "Back Door Man > Five to One." In true Doors' fashion, the band plunges into deep psychedelia on one of the bands eeriest tracks, "When the Music's Over."

Albert King joins the band onstage to rawkus applause for a sludgy version of "Who Do You Love?" Make sure you pay extra close attention to King's masterful slidework on the guitar - There's a reason why the legend is often coined "The King of the Delta Blues." Ray Manzarek's keyboard oozes translucent organ voicings on the 17 minute showstopper, "Light My Fire > Fever > Light My Fire", and the group slithers into another beautifully haunting epic, "The End", to close the show. This recording is an absolute must download for any fans of The Doors out there.

Alhowel je het album ook gewoon kunt kopen

In één woord geweldig! Deze schaar ik toch wel in de top 5 van live performances van The Doors. De geluidskwaliteit is ten opzichte van diverse bootlegs van dit concert super, maar een niet-fan zal hier (logisch) misschien een opmerking over hebben. Het is niet een gelikte kwaliteit à la Aquarius, maar ook zeker niet een drama zoals Boot yer Butt. De stem komt binnen op de linkerbox en klinkt zgn. mono.

Het concert: wat een performance en wat een heerlijke sfeer!! Jim is niet goed bij stem (vooral op bijvoorbeeld Light my fire te horen), maar is absoluut 'bij de les' en improviseert er heftig op los. Light my fire die bijna 18 minuten duurt: een opbouw zoals alleen The Doors dat konden met excerpts van Summertime en Fever. Geweldig en dan moet de knaller The End nog komen.

Disc 1 begint met een lange soundcheck, waarbij het publiek verbazingwekkend geduldig afwacht op wat gaat komen. Zij (en wij nu ook ) worden getrakteerd op een Roadhouse Blues met een ietwat rustiger en langer intro. Jim's stem klinkt lazy en wat layback waardoor Roadhouse Blues erg relax overkomt. In Krieger's gitaarspel kun je dat ook goed horen.
De band komt los met de volgende drie nummers die (zoals zovaak werd gedaan) in elkaar overgaan.
When the music's over is ijzersterk as usual. In elk nummer is vooral opvallend hoe goed Krieger's gitaarwerk is, maar zijn ook John en Ray in topvorm! Met Albert King is dit simpelweg fenomenaal: het is één grote jam op Little red rooster. Smullen!

Conclusie: zeer compleet concert met een begeleiding die er absoluut niet om liegt en zeer sterk performed. Als fan moet ik deze met 5 sterren beoordelen, want het is een zeer uniek document dat eindelijk op schijf is gezet .

Wat een aangename verrassing dat dit concert eindelijk officieel is uitgebracht! Ik heb al 15 jaar een bootleg cd van dit optreden, en ik heb nooit goed begrepen waarom er in de biografie door Danny Sugarman slechts twee regels aan worden besteed. Hij noemde het geloof ik ook nog eens een matig optreden. Maar daar ben ik het dus absoluut niet mee eens. Dit zijn The Doors zonder opruiende Jim Morrison (hij had zijn lesje wel geleerd na de ophef die volgde op de beruchte Miami show in 1969). Ze spelen lekker veel bluesklassiekers, en de band krijgt alle ruimte om los te gaan.

Het geluid van mijn CD is wat gruizig en het zal op deze uigave niet veel beter zijn, maar in vergelijking met de gemiddelde bootleg is het heel behoorlijk, en deze sound past perfect bij de bluesy sfeer. Ik ken geen fijnere versie van Who Do You Love (vooral het intro!), en ook Backdoor Man/Five To One mogen er wezen. En dan heb ik het nog niet eens over de 17 minuten Light My Fire, met fragmenten van Summertime en Fever. Manzarek en Krieger zijn hier op hun best.

Op de bootleg die ik heb zijn een aantal nummers weggelaten, en hij slaat over op The End, dus ik ben bijzonder blij met deze uitgave. Er zijn inmiddels een hele berg Doorsconcerten uitgebracht en ik heb ze lang niet allemaal, maar deze CD ga ik zeker aanschaffen, en ik raad alle echte Doorsfans en bluesliefhebbers aan hetzelfde te doen.

ook deze vanaf vandaag in mijn bezit, vind het leuk om die oude opnames van the Doors te verzamelen, weet iemand een goede site waar alle concerten op vermeld staan, en een site waar toekomstige releases op staan?

Toekomstige releases worden vrij snel op Bright Midnight archives geplaatst. The Doors Interactive Chronological History - doorshistory.com kun je gebruiken voor het zoeken naar optredens van hun tussen '67 en '71.

Spontaan denk ik "vooruit, de koe wordt verder gemolken"....
Anderzijds: dit moet ik hebben!

Ik ben maar wat blij met het melken van deze koe, want dit zijn nou juist die albums die niet voor het grote publiek zijn. Die vele duizenden verzamelaars van bijvoorbeeld Elvis is dat wel .

Maarruh... koop 'm spontaan en je hebt er anderzijds geen spijt van

Is dit trouwens een dubbel cd ?
En kwanta kosta .?
En hoe is de sound ?

oh, maar daar moet je niet aan twijfelen, het is idd. een van de koeien die gemolken mogen worden, ik kan niet wachten om hier mijn hebberige handjes op te hebben )

Komt ie :

> Ja, dubbelaar
> bij Amazon voor het grote bedrag van $15,00 incl. verzending gekocht
> als je weet hoe de kwaliteit van de bootlegs rondom deze datum waren, is dit album subliem. Als je dat niet kent, dan is het een zeer goede geluidsopname maar niet zo gelikt als bijvoorbeeld live-albums van Dire Straits, Floyd of Neil Young...

Je ziet wel aan de reacties dat dit album voor eigenlijk elke fan een welkome aanvulling is op de Doorscollectie. Hier worden mijns inziens sublieme versies van diverse songs gespeeld zoals: Roadhouse Blues, Light my Fire, The End en de nummers waarop Albert King meespeeld.

Ik heb deze in huis , voegt Vancouver dan nog wat toe .?

The Doors - Live in New York (2009)
En die kwaliteit is subliem.

Absoluut, want ik vind persoonlijk de sfeer, setting en uitvoering anders. Maar nu vraag je het ook aan iemand die alles en nog meer van deze band in huis heeft.
Die jij noemt is over de 6 schijfjes genomen qua performance behoorlijk hetzelfde. Wel een schitterende box, maar als je op Vancouver Light my fire beluisterd is dat net even iets extra's. Ook de inbreng van Albert King is overduidelijk en is als het ware de kers op de taart.

Beluister bijvoorbeeld eerst eens Roadhouse Blues van dit album en legt die naast de uitvoering van New York... ben benieuwd wat je er van vindt .

Edit: nu ik ook mijn reacties van New York heb teruggelezen, moet ik zeggen dat dit gewoon een fantastische aanvulling is. New York blijft perfect in kwaliteit en uitvoeringen, maar Vancouver heeft bij mij altijd iets losgemaakt.

Welke van de 4 ?

Ik heb beide versies even beluisterd, maar vind die van New York stukken gedrevener klinken. De versie van Vancouver klinkt wat uitgeblust, net of Morrison er geen zin in had ofzo. Ook vind ik de geluidskwaliteit van Vancouver een beetje meer klinken als die van een goede bootleg.

Ik zou het wel weten, als ik moest kiezen tussen die 2 albums, dan zou ik voor het live album uit New York gaan. Lijkt me een sprankelender en een stuk meer gedreven live album dan die van Vancouver. Ook klinkt het geluid van New York een stuk beter.

Dit is echt een plaat voor de echte die hards en de super Doors fans volgens mij.

Wel enorm bedankt voor de linkjes IntoMusic, zodat je een beetje de sfeer en het verschil tussen die 2 live albums een beetje kunt proefen op deze manier.

En natuurlijk ken ik het complete album niet, en alleen het nummer uit het linkje, maar denk dat het een aardige graadmeter is om de sfeer en de kwaliteit een beetje te kunnen proeven.

Ik vind de versie van New York ook beter en daar staan 4 versies van Roadhouse Blues op .

Dat is ook wat ik bedoelde met ...Maar nu vraag je het ook aan iemand die alles en nog meer van deze band in huis heeft. .
Ricardo, je hebt absoluut gelijk v.w.b. de energie die op New York hoorbaar is, maar Vancouver is een concert die je niet gemakkelijk kan vergelijken met voorgaande concerten. Jim was aan het einde van zijn latijn en alleen op Isle of Wight eind augustus datzelfde jaar werd nog een subliem concert gegeven. Maar dat is nou net wat mij enorm trekt in dit concert en zijn de versies zoals gezegd layback en simpelweg anders.

Eigenlijk geldt voor dit album hetzelfde als voor Boot yer butt: een fan weet hier wel raadt mee of personen die net de klik hebben met de performance.

Rudiger, het maakt niet uit met welke versie je Roadhouse Blues vergelijkt. New York had nu eenmaal een soort adrenaline die je hiermee niet kunt vergelijken.

ik heb een hekel aan die concerten die met een paar microfoons op het podium zijn opgenomen. wil gewoon soundboard opnamen horen, gelukkig zijn die er genoeg van The Doors.
Waarschijnlijk is het nu toch echt gedaan met interessant materiaal uit de Bright Midnight archieven, de laatste releases waren toch van twijfelachtig niveau.

misschien wordt dit de moeite waard:
Kink - Messenger of Music | Popnieuws: Onbekende opname Jim Morrison - kinkfm.com

Misschien gaat het bij vele muziekliefhebbers niet alleen om de geluidskwaliteit... maar om de emotionele waarde, setlist, sfeer, verhaal achter het optreden etc. De opname van Morrison (wat overigens niets met dit album heeft te maken) is misschien ook met 1 microfoon in 'butt'-kwaliteit opgenomen... Dat is dan ook niet interessant ?

ik begrijp geloof ik niet helemaal wat je bedoeld. de stem van Morrison werdt in de studio met 1 microfoon opgenomen, maar nu worden dus alle instrumenten met 1 of 2 microfoons opgenomen, er valt dus niets meer te mixen.....
Ik vind niet dat ze The Doors eer aan doen met dit soort releases, breng alleen goede kwaliteit uit (komt toch in de buurt van geldklopperij, maak er dan een cheapo prijs van, maar dat is ook niet het geval).

Bovendien was dit concert al jaren via het legale circuit te krijgen (alleen dan met een kortere setlist)

Live: Feel the Blues: Jim Morrison, Albert King: Amazon.co.uk: Music

Jij richt je hoofdzakelijk op de kwaliteit van het geluid en dat dát voor jou(!) het minder interessant maakt als dat minder/ slechter is.

Ik bedoel dat er voor mij meer is dan alleen goed geluid. Dit concert mag dan wel allang bestaan: de kwaliteit is opgepoetst en het is compleet. Daarnaast hangt er een lekkere sfeer bij dit concert, waardoor ik het geluid minder belangrijk vind.
Om dan ook nog eens te beweren dat dit geldklopperij is... Mijns inziens gaat dat té ver, gezien simpelweg nieuw materiaal. Als je die vele onzinnige verzamelaars bedoeld, dan ben ik het met je eens.

Ik ben al vanaf halverwege 80'er jaren fan van The Doors en vele opnames gehoord en in bezit. Ik ben dus ook bootlegs van drama kwaliteit gewend, maar daar zitten parels of optredens met een verhaal bij (zoals Miami '69). Als laatste is bijvoorbeeld Boot yer butt ook zo'n voorbeeld, maar dan is dit album in geluid gewoon vele malen beter.

Eer aan The Doors kun je alleen maar door veel van hun uit te geven wat nog niet eerder is uitgebracht of wat completer is dan eerdere releases (zoals Live in New York). Dat is mijn mening...

Dit is meer voor de echte die hard Doors fans/liefhebbers denk ik. Ik heb persoonlijk alle 6 studio albums met Morrison in mijn bezit, en heb nog een verzamelaar, en Absolutly Live. Het enige live album wat bij leven van Morrison op de markt gebracht is. Die 8 albums zijn mooi zat voor mij.

Maar ik ben dan ook geen die hard fan die echt alles van The Doors in bezit wil hebben.

Ik heb deze ook eens beluisterd in een cd shop, maar het matige geluid weerhield mij ook van een aankoop.

Qua geluid doet deze Live in Vancouver voor enkele nummers denken aan de audiokwaliteit van de concerten die The Doors gaven in The Roundhouse in Londen van september 1968 - rauw en compromisloos......... 3,5 ster voor de authenticiteit, Albert King's bijdrage(!) en de extended versie van Light My Fire!

Ga echter voor de meest homogene liveconcertregistraties naar: The Doors Live in New York (6 cd's) en Live in Philadelphia/Live in Pittsburgh; The Aquarius Performances zijn ook het beluisteren meer dan waard - alleen is nogal wisselvallig muzikaal gezien; audio echter een van de besten!

Hang on to the Doorsism!!!

Toffe liveplaat met een hele dikke set. De bijdrage van Albert King voegt een extra laagje toe in het rauwe bluesblok. Wat ik wel zonde vind, is dat gekonkel met apparatuur tussen de nummers door. Duurt soms erg lang en die feebackpiep is ronduit hinderlijk. Maar goed, laten we het op authenticiteit houden.

Dit is een heel interessant live-album. De kwaliteit van de opname is niet bijzonder goed, zo is met name het geluid van de drums wel erg ver weg, maar dit was wel een heel bijzonder Doors optreden.

De Miami show + nasleep heeft flinke sporen achter gelaten. Jim was fysiek en mentaal aan het eind van zijn Latijn en de zang is dan ook erg matig. De andere 3 wilden juist bewijzen dat ze nog steeds een hele goede band zijn en klinken tijdens dit optreden erg gedreven.
Jim is natuurlijk zeer bepalend voor de kwaliteit van een show. Bij een andere live album heb ik al beschreven dat hij m.i. in 3 gedaanten kan optreden: de Lizard King (springend, krijsend en kronkelend over het podim. een echte showman die The Doors van hun live reputatie voorzag), de Junkie (apathis hangend aan de microfoonstandaard die met geluk het liedje herkent dat de anderen spelen) en de Muzikant (geconcentreerde zanger die vooral bezig is met de kwaliteit van het optreden en minder met de visuele randverschijnselen).

In Vancouver lijkt het in het begin de Junkie te worden. Jim klinkt lusteloos en lijkt er geen zin in te hebben. Ray heeft in interviews weleens geroepen dat de andere Doors muzikaal soms echt tot Jim konden doordringen en hem met muziek van energie voorzagen tijdens optredens. Dat lijkt hier te gebeuren.
Een zeer geïnspireerde trekt Jim mee naar het niveau van de andere 3 en Jim groeit in de show. Bij When the music... zit hij er helemaal in, wat resulteert in een sterke, bijna hypnotiserende versie. Als Albert King er later dan ook nog bijkomt, lijkt Jim er echt plezier in te krijgen.
De versie van Light My Fire is 1 van de besten die ik ooit van de heren heb gehoord en tijdens The End is Jim op en top geconcentreerd en leveren de heren een uitstekende versie af.

In bovenstaande berichten zie ik staan dat dit album alleen voor de die-hard fans is. Ik beschouw mijzelf zeker niet als die-hard, mar ik zou dit album aan elke Doors liefhebber aanraden.