The Doors - Live in Vancouver 1970 (2010)

Wat een aangename verrassing dat dit concert eindelijk officieel is uitgebracht! Ik heb al 15 jaar een bootleg cd van dit optreden, en ik heb nooit goed begrepen waarom er in de biografie door Danny Sugarman slechts twee regels aan worden besteed. Hij noemde het geloof ik ook nog eens een matig optreden. Maar daar ben ik het dus absoluut niet mee eens. Dit zijn The Doors zonder opruiende Jim Morrison (hij had zijn lesje wel geleerd na de ophef die volgde op de beruchte Miami show in 1969). Ze spelen lekker veel bluesklassiekers, en de band krijgt alle ruimte om los te gaan.

Het geluid van mijn CD is wat gruizig en het zal op deze uigave niet veel beter zijn, maar in vergelijking met de gemiddelde bootleg is het heel behoorlijk, en deze sound past perfect bij de bluesy sfeer. Ik ken geen fijnere versie van Who Do You Love (vooral het intro!), en ook Backdoor Man/Five To One mogen er wezen. En dan heb ik het nog niet eens over de 17 minuten Light My Fire, met fragmenten van Summertime en Fever. Manzarek en Krieger zijn hier op hun best.

Op de bootleg die ik heb zijn een aantal nummers weggelaten, en hij slaat over op The End, dus ik ben bijzonder blij met deze uitgave. Er zijn inmiddels een hele berg Doorsconcerten uitgebracht en ik heb ze lang niet allemaal, maar deze CD ga ik zeker aanschaffen, en ik raad alle echte Doorsfans en bluesliefhebbers aan hetzelfde te doen.

Dit is een heel interessant live-album. De kwaliteit van de opname is niet bijzonder goed, zo is met name het geluid van de drums wel erg ver weg, maar dit was wel een heel bijzonder Doors optreden.

De Miami show + nasleep heeft flinke sporen achter gelaten. Jim was fysiek en mentaal aan het eind van zijn Latijn en de zang is dan ook erg matig. De andere 3 wilden juist bewijzen dat ze nog steeds een hele goede band zijn en klinken tijdens dit optreden erg gedreven.
Jim is natuurlijk zeer bepalend voor de kwaliteit van een show. Bij een andere live album heb ik al beschreven dat hij m.i. in 3 gedaanten kan optreden: de Lizard King (springend, krijsend en kronkelend over het podim. een echte showman die The Doors van hun live reputatie voorzag), de Junkie (apathis hangend aan de microfoonstandaard die met geluk het liedje herkent dat de anderen spelen) en de Muzikant (geconcentreerde zanger die vooral bezig is met de kwaliteit van het optreden en minder met de visuele randverschijnselen).

In Vancouver lijkt het in het begin de Junkie te worden. Jim klinkt lusteloos en lijkt er geen zin in te hebben. Ray heeft in interviews weleens geroepen dat de andere Doors muzikaal soms echt tot Jim konden doordringen en hem met muziek van energie voorzagen tijdens optredens. Dat lijkt hier te gebeuren.
Een zeer geïnspireerde trekt Jim mee naar het niveau van de andere 3 en Jim groeit in de show. Bij When the music... zit hij er helemaal in, wat resulteert in een sterke, bijna hypnotiserende versie. Als Albert King er later dan ook nog bijkomt, lijkt Jim er echt plezier in te krijgen.
De versie van Light My Fire is 1 van de besten die ik ooit van de heren heb gehoord en tijdens The End is Jim op en top geconcentreerd en leveren de heren een uitstekende versie af.

In bovenstaande berichten zie ik staan dat dit album alleen voor de die-hard fans is. Ik beschouw mijzelf zeker niet als die-hard, mar ik zou dit album aan elke Doors liefhebber aanraden.