Eligh - GreyCrow (2010)

Ja tuurlijk alles moeten ze luisteren. Maar das wel veel van het goeie.

Murs - The End of the Beginning (2002) en The Grouch (oudere albums) moet je checken. De groep albums vind ik niet zo bijzonder.

Bedankt voor jullie tips. Die LL plaat heb ik net voor het eerst beluisterd. Murs - TEOTB ga ik nu luisteren.

Een onbekende voor mij, maar vanwege vele reacties op MuMe kan ik het wel een grote onbekende noemen. Zoals gezegd: ik ken de beste man niet, dus ik kan geen vergelijkingen maken met eerder albums. Een paar gastartiesten (Brother Ali en Aesop Rock) zijn wel bekender voor mij. Het zijn ook geen gastartiesten die je op een zomaar willekeurig hip-hopalbum vindt, dus dat is een goede teken.
Over het album: leuk en aanstekelijk! Eligh is als rapper leuk om aan te horen. Hij rapt duidelijk en af en toe komt hij heel fel uit de hoek. Toch was ik een beetje opgelucht toen het deel met veel gastartiesten kwam, want Eligh begint na een tijdje toch te vervelen. De producties zijn ook allemaal in orde. (Zijn ze door Eligh zelf geproduceerd?) Soms heb ik even het gevoel dat de producties net niet af zijn. Ze zullen wel af zijn, maar ik mis het beetje extra. Het aanstekelijk aan dit album zijn nummers als Miss Busdriver, Love Ov My Life en nog een paar erg leuke tracks.

En over de autotune, aangezien dit album vaak by MBDTF van Kanye West wordt aangehaald. Ik, die meestal geen problemen heeft met creatief gebruikte autotune, vind het hier toch soms een beetje over de top. Het voegt heel vaak wat toe op GreyCrow, maar soms gaat het iets te ver.

PFFFF, Eligh komt "onverwacht" hard zeg!!! PROPS

Zowel op de productie's als zijn raps!!

Doet Eligh jullie niet aan Outkast denken?

Soms:

Oke slecht gelezen zie ik.

Eligh heeft binnen de hiphop wat weg van een einzelgänger. In 2009 bracht de qua flow vliegensvlugge MC een plaat uit in samenwerking met zijn moeder, wat ongebruikelijk mag worden genoemd, en dit jaar zijn er op zijn album GreyCrow autotune-refreintjes te vinden. Natuurlijk, in de mainstream fungeert deze stemvervormer vaker als instrument, maar in de underground wil het (op zijn zachtst gezegd) maar niet populair worden. Overigens kent GreyCrow verder weinig bijzonderheden: op het hoge rapniveau van Eligh na.

Het is moeilijk aan te geven wat aan GreyCrow het opvallendste is. De razendsnelle flow van Eligh (die overigens wel goed is te volgen), de levendige en volle producties of de zo nu en dan opvallende refreintjes, die verrassend zijn doordat de door velen verafschuwde autotune een belangrijke rol speelt. Dat de stemvervormer wel degelijk leuk in de muziek kan worden verwerkt bewees Kanye West eerder al (op MBDTF bijvoorbeeld), maar voor de luisteraars die nog niet zijn overtuigd biedt GreyCrow wellicht uitkomst. Want zolang het instrument subtiel wordt ingezet en het als elektronisch hulpmiddel fungeert om de sfeer wat buitenaardser te maken komt het de muziek ten goede.

Maar Elighs album bevat (uiteraard) meer dan autotune. Op GreyCrow brengt de rapper zijn verbluffende talent om zinnen snel aan elkaar te rijgen ten gehore. Dit doet hij weliswaar met een monotoon en wat emotieloos stemgeluid, maar dat kan de pret nauwelijks drukken. Zo toont de MC wel aan tekstueel gezien op een hoog niveau te kunnen presteren. Op de LP blikt hij voornamelijk terug op de afgelopen zeven jaar, zonder al te sentimenteel te worden, en wil hij aantonen dat hij binnen deze periode is gegroeid. Een andere reden dat het luisteren naar GreyCrow niet gaat vervelen is omdat Eligh zo nu en dan wordt afgewisseld door (sterke) gastartiesten. Onder meer Aesop Rock, Brother Ali en The Grouch leveren een bijdrage en doen dit met verve, doordat ze beschikken over een aantal belangrijke MC-elementen; een krachtig stemgeluid, een verfijnde flow en dito teksten).

En dan zijn er nog de producties die, op twee na, ook van Elighs hand zijn. Deze beats zijn triomfantelijk. Euforische blazers weerklinken bij tijd en wijle, terwijl de drumstokken steeds in vlot tempo over het drumstel lijken te dansen. Een groot gedeelte van de instrumentaties is dan ook dansbaar door de elektronische invloeden, maar voor de pure hiphopliefhebber zijn er ook typerende, haast ouderwetse beats op GreyCrow te vinden: bestaande uit ongekunstelde en meer organische samples.

En zo heeft de plaat drie opvallende eigenschappen die het allemaal meer dan de moeite waard maken GreyCrow te beluisteren. Drie kenmerken die bovendien goed samengaan en elkaars (beperkte) gebreken prima opvullen. Om een voorbeeld te geven: de stem van Eligh alleen kan op den duur vervelen, maar in combinatie met de frisse beats en refreintjes doet het dit geen moment. En zo is er op GreyCrow voor elk nadeel wel een voordeel te bedenken.

www.hiphopleeft.nl

De vergelijking met Outkast gaat absoluut op. Dit album is een soort Aquemini in een modern jasje. De autotune stoort me hier geenszins. Aangename plaat, ook de instrumentals zijn vermakelijk. Jammer dat zijn stem & flow me na een tijdje beginnen te vervelen.

Ik stoor me heel erg aan de autotune! Op dat na vind ik dit dan wel een best lekker album. 3,5*

Shit waar komt die sample vocal 'you may find your self' nou toch vandaan... irritant, ik kom er maar niet op.

Kan iemand me trouwens een ander Eligh album aanraden? Want ik heb zo het gevoel dat Eligh echt heel dope is, maar ik kom hier maar lastig door omdat ik meerdere nummers meteen doorklik omdat er zo'n vervelend autotune refreintje in zit.

Trouwens, op Miss Busdriver is geen autotune, dacht eerst van wel xD

Lijkt me vrij duidelijk

Is toch vrij bekend deze?

Voor mij niet hoor, maar damn... dat had ik echt niet verwacht. xD

Verhoogd naar 4,5! Sinds dit album uit is luister ik hem met enige regelmaat en het gaat nooit vervelen!

lekker tijdig gereageerd toch? ik raad je Poltergeist aan... of heb je die allang een spin gegeven?