Split Enz - Dizrythmia (1977)

DIZRYTHMIA

Dizrythmia is het eerste Split Enz album
met de toen nog geen 20 jarige Neil Finn op gitaar.

De 2006 rerelease heeft de non-album single
Another Great Divide als bonus track, alhoewel
het nummer geproducet werd door Phil Manzanera
en dus beter aansluit bij hun vorige album Second Thoughts.

Singels zijn My Mistake en Bold As Brass.

Dizrythmia werd in Europa uitgegeven door Chrysalis.
De meeste Split Enz compilaties die door dit label werden
uitgebracht op CD selecteren hoofdzakelijk uit dit en vorig album.

Begin 1977 verschijnt Another Great Divide / Stranger Than Fiction.
Deze meer conventionele singel is opnieuw geproducet door Phil Manzanera
en laat zien hoe Tim Finn nadrukkelijker zijn stempel op de groep drukt.
Het nummer staat als bonus op de recente remaster van Dizrythmia.

Mede-oprichter Phil Judd verlaat de groep (zal nog even opduiken in 1978).
De band stelt Tim voor om zijn 6 jaar jongere broer Neil als gitarist in te lijven.
Neil (met brilletje) is amper 19 en zal voorlopig een dienende rol vervullen.


DIZRYTHMIA
is het laatste album waarop de groep zich profileert
als een gekscherend circus met gekuifde harlekino's.
De geschifte geest van Phil Judd zweeft nog over de plaat,
al springen vooral de iets conventionelere nummers in het oor.

My Mistake / Crosswords is de eerste singel van de elpee.
Het nummer heeft dezelfde positieve vibe als Fraction too much Friction
van Tim Finn of het latere Chocolate Cake van Crowded House.

http://nl.youtube.com/watch?v=XmRpTV5tSb4

Bold as Brass / Sugar and Spice is de tweede 7" release.
Dit nummer is stillistisch een voorbode op wat "new wave" zal heten.
Elvis Costello, Squeeze en Madness zijn referenties ...

http://nl.youtube.com/watch?v=bD3v_AFJ6JI
(die "idioot" met dat brilletje is dus de piepjonge Neil Finn)

Sugar and Spice en Without a Doubt zijn sterke albumtracks.
De laatste laat (niet voor het laatst) een autobiografische Tim Finn horen.
Tracks 3, 8 en 9 zitten nog met één been in het oudere werk.

Geen hit, maar wel een klassieker is de tragische ballad Charlie.
Een absoluut hoogtepunt in Tims songwriters carrière
en door hem tot op vandaag nog regelmatig live gespeeld.

Tot slot nog de nooit uitgebrachte promoclip voor Crosswords,
b-kant van My Mistake, maar wel een vermeende singelkandidaat.
We zijn 1977: let nogmaals op de prille punk en new wave elementen.

http://nl.youtube.com/watch?v=InFk_Au3sSw

Heerlijk album. Het debuut van Neil Finn. Phil Judd was vertrokken en de band werd meteen wat commercieler van geluid, maar niet zonder hun unieke eigen draai te geven aan de popmuziek.

Fascinerend laag gewaardeerd deze goede plaat. Wellicht dat het feit dat een jazz-liefhebber een 1,5 geeft daar iets mee van doen heeft. Technisch stelt deze plaat niet al teveel voor, maar dat is voor popmuziek van ondergeschikt belang.
Terwijl ik dit typ staat hij op en het valt me op hoe goed het 32 jaar later nog klinkt, de productie daar gelaten.

Plaat is geproducet door deze meneer ...

Geoff Emerick - Wikipedia - nl.wikipedia.org

Neemt niet weg dat je gelijk hebt, zeker als
je het hebt over te laag gewaardeerd en goede plaat etc ...

Hahaha, ok Geoff kan wel wat. Ik bedoelde eigenlijk te zeggen dat de productie wat gedateerd aandoet. Net zoals die van The Beatles, maar dat hebben ze gisteren opgelost, geloof ik.

Nou niet, het klinkt nog net zo gedateerd wat mij betreft en dat is maar goed ook. Aan sommige zaken moet gewoon niet getornd worden.

Sowieso het hele concept 'gedateerd klinken' onderschrijf ik helemaal niet.

Zo, weer één er bij. Momenteel aan het beluisteren deze. Verrassend tot nu toe. Kom er op terug.

Net aan 3.0. Afgelopen week beluisterde ik meerdere Split Enz albums in de auto en:
True Colours wint het ruimschoots gevolgd door Waiata Tide & Tide en Conficting Emotions en Dizrythmia volgen op (ruime) afstand

Hét debuut van een nog piepjonge Neil Finn. Het andere (tot dan) belangrijke Split Enz lid, Phil Judd, heeft de band verlaten.
Dizrythmia lijkt een soort overgangsplaat te zijn, maar het arty aspect voert nog wel de boventoon.
De Roxy Music invloed is nog hoorbaar, evenals de geest van Judd, die de man was van de wat absurdere experimentele songs. Judd is overigens nog (mede) componist op een aantal songs.
Opener Bold As Brass hakt er al lekker in. Fijne slidegitaar en een dwingende Tim Finn die je gelijk bij de les houdt.
My Mistake was een single en laat de toegankelijkere kant horen. Ritmisch lekker, en de frivoliteit spat er van af.
Parrot Fashion Love stelt ietwat teleur. De song verzuipt wat in goede bedoelingen en de wat (te) volle invulling.
Maar daarna herpakt Split Enz zich voorbeeldig. Sugar And Spice en Without A Doubt zijn boeiend en Crosswords en het langzaam voortkabbelende, maar fraaie Charlie zijn wat mij betreft Enz klassiekers.
Afsluiter Jamboree is nog duidelijk een song die met gemak op het vorige album had kunnen staan.
Chaotisch, tegendraads en alle kanten op springend.
Bonustrack Another Great Devide is nuttig. Was een single en laat misschien wel de meest uitdrukkelijke aankomende New Wave invloeden horen, waar de band zich tenslotte meer en meer naar toe liet trekken.

Concluderend: Een plaat die wat onevenwichtig is. Split Enz is hoorbaar zoekende naar een formule.
Maar het spelplezier, de mix van wat toegankelijkheid en de eigenzinnigheid is iets wat hier wel werkt.
Daarbij staan er een aantal uitstekende songs op, en blijft het album boeiend.
Ik begrijp eerlijk gezegd ook niet waarom het album zo laag gewaardeerd wordt.
Geen meesterwerk, zeker niet, maar gewoon een prima album.
Een alleraardigste opbouw naar een meer definitievere sound.

Goed geschreven.

Detailopmerking: de single Another Great Divide verscheen tussen Second Thoughts en dit album.
Producer is net als op de voorganger Phil Manzanera en ik vind de song beter passen bij Second Thoughts.

Bold As Brass was ook een single trouwens.

Okay bedankt Dazzler. Ik vind het een aardig vooruitstrevend geluid wat ze brengen op Another Great Divide. Net of ze de Wave al in de smiezen kregen !
Maar dat is wat ik hoor.
Best veel singles getrokken van deze plaat. Maar ik hoor eigenlijk alleen in My Mistake hitpotentie.
De rest is toch meer van het albumtracks kaliber. Maar zeker niet minder fraai.

Charlie groeide uit tot een live klassieker.
Ik geloof ook het oudste nummer dat Tim live bleef spelen tijdens zijn solo-carrière.

Crossroads was in sommige landen een single.
Down under was het de b-kant van één van de singles.

Het gaat om het botsen van de twee grootste ego's in de groep: Phil Judd en Tim Finn.
Judd was niet aanwezig tijdens de opnames van het album, maar zou later nog een paar keer
opduiken tijdens live-tournees. Zo schreef hij nog mee aan het nummer True Colours,
waarvan een live versie bestaat, maar dat enkel overleefde als titelsuggestie voor een album.
YouTube - Split Enz - True Colours (Let's Rock) Live '77

Another Great Divide is nog zonder Neil Finn.
Ook daar zit een verschil met de rest van dit album.
Nog een reden om hem bij Second Thoughts te rekenen.

My Mistake en Charlie maken het duidelijkst de brug naar het latere werk vind ik.

Ja, ben het wel met je eens aangaande My Mistake en Charlie.

Maar zeker het laatste stuk van Another Great Divide ( wat zingen ze gezamenlijk ? Just Another Day ?)
heeft de kenmerken van de New Wave van een aantal jaren later. Waarschijnlijk ongemerkt hebben ze daar toch al iets ingestopt. Fijne song trouwens.

Geinig nummer dat True Colours. Was me wel een apart stel toen hé.

Ja, het was alsof Split Enz alle nieuwe invloeden vanuit Engeland in één band verenigde.
Folk, Mersey beat, psychedelica, progrock, artrock tot zelfs cabaret en noem maar op.

Volgens mij zingen ze gewoon Just Another Great ... Divide.

Ja, net ff gechecked. Klopt als een bus.

Ik zit op dit moment een beetje in mijn Dazzler muziekperiode, dat wil zeggen ik draai erg veel Squeeze, Nits en Split Enz.

Dus ook deze! Het gemiddelde is niet al te hoog terwijl ik hierboven vrijwel enkel lovende kritieken lees. Blijkbaar zijn de mensen die dit album niet al te hoog inschalen niet in de mood om een stukje er over te schrijven en dat is best jammer want ik ben ik benieuwd naar hun mening. Wellicht het hysterische stukje aan het einde van Crosswords wat niet gepikt wordt? Wie zal het zeggen.

Ik vind het wel een fijn album in ieder geval, geen absoluut meesterwerk maar ik draai het graag.

Ja, dazzler heeft mij ook uitstekende tips gegeven. Vooral inzake XTC en ook Split Enz.
Ik vind het gemiddelde erg laag hier.
Dit album draai ik momenteel het meeste van alle Split Enz albums en het lijkt alleen maar beter te worden.
Het is typisch zo'n album waar de wat weirde kant en de melodieuze kant perfect samen komt.
En het bevat met My Mistake, Without A Doubt, Crosswords , Charlie en Jamboree , songs die tot hun beste behoren.

Tijd voor een herwaardering dus. Hele fijne plaat.
Ik zeg, ondergewaardeerd. Maar dat is Split Enz sowieso. Jammer, want ze hebben echt uitstekend werk gemaakt.

Ik vermoed ook dat veel mensen dit album niet kennen. Ten tijde van release was Split Enz niet bepaald bekend in Nederland.
In Toppop waren ze te zien met My Mistake en in Waldolala ( het is weer zo laat) deden ze in een aflevering een playback optreden.
Ze zagen er toen wel heel weird uit trouwens.

Is inmiddels een favoriete band van mij geworden.

@ bikkel als je andere albums draait van Split Enz ( True Colours en Waiata) hoor je vanzelf het verschil. Dit album blijft - naar mijn mening - ruimschoots achter. Ga maar kijken bij de waardereing van die andere Split Enz albums

Ik las dat Crosswords de ontstuimige relatie tussen Tim Finn en Phil Judd belicht.
Dwarsliggers als het om hun artistiek aandeel in de vroege sound van de band ging.

Judd had de band verlaten, maar heeft nog credits in een aantal nummers.
Tim probeert zijn stempel op Split Enz te drukken, maar slaagt daar slechts ten dele in.

Van de drie eerste albums is Second Thoughts de meest evenwichtige vind ik.
Daar komt de oude Split Enz het beste uit de verf (en de bijhorende make-up).

Het zal nog een extra overgangsalbum (Frenzy) vragen, voor de groep haar nieuwe vorm vindt.
Een vorm waarin zowel Tim als Neil op elkaar afgestemd zijn en een evenwaardig aandeel hebben.
Dat gezegd zijnde: de songs op Frenzy vind ik doorgaans zwakker dan die op Dizrythmia.

Mijn favorieten zijn Charlie, Bold As Brass, My Mistake, Crosswords en Without a Doubt.

Berichten verplaatst naar Split Enz.

Without a doubt. Wat een geweldige song. Het zwaarmoedige en opgetogende in 1 song.
Onderhand een favo aller tijden van mij.
Ga 'm aanbieden voor de top 2000.

Time for a change.

Why do you always have to go away... Away...

Samen met Bold As Brass, My Mistake, Crosswords en Charlie een topper.
De andere nummers vind ik toch op zijn minst een klasse minder sterk.
Een album dat op die manier kwalitatief een beetje mank loopt.

Van mij (slechts?) 3 *. Ik had er vooraf meer van verwacht van deze band die voor mij altijd buiten beeld is gebleven. Sommige nummers doen me aan Sparks denken, alleen vind ik die dan een stuk fijner om naar te luisteren. Dit album beklijft niet bij mij. My Mistake is echter wel een heel positieve uitschieter.
En voor de mee schrijvers : gedeeld 38 in de Oor jaarlijst 1977