Godflesh - Streetcleaner (1989)

Wat een heerlijk album dit, inderdaad zoals Juul1998B hierboven zei wel te vergelijken met swans, maar dan wat meer metal en energie erin. Tering hard, krachtig, deprimerend, fantastisch dit. Gelijk een tweede luisterbeurt. Voor nu 4,5*

Tijdens een avondvullende Minecraft-binge besloot ik Godflesh een kans te geven, nadat ik diezelfde avond kennis leerde maken met de Amerikaanse industriële metalband Ministry. Via Spotify kwam ik zonder enig speur- of zoekwerk bij Godflesh’ Streetcleaner uit, daar Godflesh als vergelijkbare artiest door de streamingdienst werd aangeboden. Het meest gedraaide nummer van de band onder Spotify-gebruikers was Like Rats en in plaats van dat nummer op zichzelf te luisteren, beluisterde ik maar direct de hele plaat.

Like Rats wist me direct te overtuigen, direct werd ik meegezogen en bij Christbait Rising wist ik dat het menens was. Godflesh wist me met dreunende, snijdende, indringende gitaargeluiden, een ratelende drummachine en grafvocalen een gitzwarte wereld te tonen vol nihilisme, wanhoop en verlies. De albumhoes van Streetcleaner laat kruizen in een vagevuur zien, ik kan alleen maar vermoeden dat de kruizen zijn gedecoreerd met menselijke slachtoffers die vastgenageld branden in de diepe afgrond van de hel. Het zien van de albumhoes geeft een representatief beeld van wat het gehoor via luistermateriaal in mijn geestesoog afschilderde.

Het album beukte een stevig uur door. Tegen de tijd dat Mind Furnace voorbij is voelde ik een inkakker, maar gezien Broadrick jarenlang met een heroïneverslaving door het leven ging, deed me dat nummer wat denken aan een gebakken brein dat totaal verdoofd en verslapt is en niets meer van het dagelijks leven binnenkrijgt. En dan hoor je Broadricks vocalen in een echo nog nagalmen, als een geest van zichzelf, een levend spook dat in zijn heroïne-vertroebelde zelf ronddwaalt. Niets is voor niets, het leven is niets anders dan een sleur, de enige manier van overleven: geld, of anders je leven geven. En iedereen betaalt. Makkelijk toch? Life is Easy…

Na Mind Furnace verwend Spotify de luisteraar met een aantal bonustracks die, op enkele woorden na, instrumentaal van aard zijn en de gehoorvliezen geweld aan doen alsof ze haast verplicht zijn in tweeën te scheuren, of in stukjes, gefragmenteerd als het beetje ziel dat nog over is van de luisteraar, in dit geval ik, nietsvermoedend Minecraft spelend ik geloof dat het een maandag was (beter kon ik het dus niet treffen; de ellendige week beginnen met krachtige nihilistische doembeelden).

Uitschieters op deze plaat zijn Christbait Rising, Mighty Trust Krusher, maar ook bij Dream Long Dead, Head Dirt en Pulp kan de luisteraars de depressieve stroop van zijn vingers likken. Eigenlijk gaat Godflesh met geen enkel nummer de mist in op deze plaat.

Godflesh is de mist en hoe dieper je erin verzeild raakt, hoe dieper de kolen door je huid schroeien, tot er niets dan botten overblijven die zwart verkolen. De aarde zal bestrooid raken, de grond opnieuw bevrucht zodat Godflesh kan zaaien en oogsten en ons kan voorzien van nieuw materiaal. Zoiets moeten de mannen eind jaren tachtig voor ogen hebben gehad. En anders was het niets anders dan wanhopige noodzaak de levende hel op aarde middels geluidbarrières toonbaar te maken. De levende hel vóélbaar te maken. Zoiets althans, we kunnen alleen maar gissen. En luisteren, en misschien zelfs huiveren.

Wat een meesterlijke brute plaat blijft dit zeg

18 jaar na het aansprekende en grensverleggende debuut van Sabbath ontspruit zich uit dezelfde stad waar de aartsvaders vandaan komen, een ander metalen collectief.
Qua industriële ontwikkeling kent het landschap rondom Birmingham niet eens zoveel ontwikkeling in vergelijking met de late jaren 60.
Hoogstens wat meer fabrieken maar de uitstoot aan gassen, de verloren arbeiderswijken en de chemische verwering op de industriële gebouwen zullen destijds dezelfde desolate aanblik hebben geboden.
Voor Sabbath was de band een vlucht uit het arbeidersbestaan, voor Godflesh is Streetcleaner niets meer of minder dan een muzikale vertaalslag van het werk als metaalarbeider.
Alsof de dampen rondom de machines, het roet dat in de lucht hangt en het uitzichtloze bestaan wordt omgezet in een cocktail van gevoelloze hamerslagen, machinale ritmes en zang die stoflongen verraad.
Streetcleaner is uiterst rauw, primitief en slaat enige hoop op een zonnig toekomstperspectief keihard de grond in.
Als je dit vehikel te lijf gaat moet je jezelf goed voorbereiden, voor enige naïviteit of plek voor optimisme is geen enkele ruimte, onderwerp jezelf of ga ten onder.