Prince - 21 Nights (2008)

Okay dan. We gaan vanaf nu iets ruimer om met cd's die alleen bij een boek te verkrijgen zijn (niet alles mag er op maar het beleid wordt wat soepeler).
Hierdoor staat dit album er nu eindelijk ook op en kan ik een eerder geschreven stuk op de artiestenpagina van Prince in z'n geheel copy-pasten (regel 1 kan nu dus iets gewijzigd worden ):

Helaas is er op musicmeter een regel die zegt dat cd's die alleen bij boeken worden geleverd niet op de site mogen. Hierdoor is een volgens liefhebbers pracht-cd van Frank Boeijen ooit aan onze neus voorbij gegaan, maar helaas ook eentje van Prince genaamd Indigo Nights / Live Sessions behorende bij het boek 21 Nights van Prince samen met fotograaf Randee St. Nicholas.
Maar goed, dat ontduik ik dan maar op deze wijze, want ik vind het de moeite waard om dit onder de aandacht te brengen.

Prince live is nog altijd een happening van jewelste dus een officiële live cd moet de moeite waard zijn.
Het gaat hier om live sessions die opgenomen zijn tijdens after-parties in de O2 Indigo Club te Londen. Prince gaf in de zomer van 2007 namelijk 21 uitverkochte shows exclusief in de O2 Arena te Londen.

Dit album begint met een combi van 3121 en D.M.S.R. gelardeerd met flarden uit The Entertainer (Scott Joplin), Irving Berlin's Alexander's Ragtime Band en het nummer Music Music Music van de componisten Bernie Baum en Stephan Weiss.
Dit is Prince zoals we hem willen horen: swingend, volvette blazers en een groove om je vingers bij af te likken. D.M.S.R. krijgt hier een compleet andere invulling dan op het album 1999 maar dat zal voor Prince-fans oud nieuws zijn omdat Prince zijn nummers live altijd al flink weet om te bouwen. In elk geval erg fijn om deze funky, warme gloed over je heen te laten komen.
Heel erg fijn is ook de 2007 versie van Girls & Boys. Dat nummer staat na ruim 20 jaar nog steeds als een huis. Tegen het einde aan horen we een lekkere bas (Josh Dunham) duelleren met knorrende blazers. Prince weet zich wat dat aan gaat telkens weer te omringen met top-muzikanten.
Girls & Boys gaat naadloos over in Song of the Heart waar James Brown lijkt samen te komen met Sly Stone. Het publiek krijgt ruim de gelegenheid om te fungeren als achtergrondkoor. Dit nummer is ook te vinden op de cd behorende bij de film Happy Feet waar Prince een bijdrage aan heeft geleverd (alhoewel ik het nummer in die versie niet zo heel erg sterk vind).
Dit korte intermezzo (want dat is het toch wel) knort vrolijk voort op het eveneens van 1999 afkomstige Delirious. Het is meer funky beat, voortgang van de publieksparticipatie en monoloog (met typische Prince humor) dan Delirious zelf en ook dit gaat naadloos over in Just Like U [Monologue] waar Prince op een funky beat tegen het publiek babbelt over dat hij 'Just Like U' was en eigenlijk nog steeds is.
Hij mist de tijd dat hij ongestoord over straat kon gaan zonder gelijk op de foto te moeten. Hij wil weer gewoon de straat op kunnen gaan zonder de vraag van mensen die hem graag met Michael Jackson op de foto willen hebben. 'Inside' is hij nog 'still the same'.
Dan komt Satisfied een nachtclub-achtig nummer met zomerzwoele sound. Geen kleffe ballad zoals we die zo vaak op de laatste albums aantroffen maar sky-high saxofoon in een heerlijk nummer zoals b.v. een Adore op het meesterwerk Sign o' the Times.
Beggin' Woman Blues is uitstekende Prince-blues. Het had zo in Den Haag gespeeld kunnen worden tijdens zijn aftershow in het Paard van Troje 1988. Dit is Prince zoals ik hem wil horen, dit is de vakman die ik bewonder. Ontspannen speelt Prince zich met zijn band door dit nummer heen.
Beverly Knight mag opdraven op Rock Steady, een cover van Aretha Franklin. Er zit nog steeds een hoop soul in, alleen heeft deze versie ook een wat funky sausje gekregen. Dit nummer mag met recht een klassieker genoemd worden en Prince behandelt het met respect.
Ook Led Zeppelin werd in het verleden meermaals gecovered. Whole Lotta Love is een nummer dat vaak opduikt tijdens aftershows en blijkbaar ook in Londen. Een hoop gitaaruitspattingen en geen zang.
Alphabet St. is ook te vinden op die andere officiële live cd met aftershow opnamen One Nite Alone...Live! Hier valt de bas in combi met de gortdroge gitaar van Prince op. Dit nummer blijft een klassieker en wat is het heerlijk om het weer terug te horen.
Indigo Nights is een feestje voor de fans: London knows how to party scanderen ze als zijnde een mantra. Dan komt er een Braziliaans sausje overheen en kunnen de voetjes van de vloer.
Zangeres Shelby J. krijgt vervolgens alle ruimte om te schitteren op het van Ella Fitzgerald bekende Misty Blue: soul pur sang en let vooral op dat heerlijke orgeltje. Ik had het al over het feit dat Prince altijd goede muzikanten om zich heen weet te verzamelen, maar ook voor zangeressen met een strot heeft hij een goed oor, want ook Shelby J. kan zich met gemak meten aan Bonnie Boyer of Rosie Gaines.
Ze mag wat meer rocken en swingen op Baby Love, bekend van Mother's Finest, en ook dat gaat haar goed af.
Dan volgen de eerste tonen van The Question of U dat heerlijke hoogtepunt uit de Nude-tour begin jaren '90. Zodra de sax het overneemt gaat het nummer langzaam over in The One gevolgd door de jazzy klanken van Fallin', een nummer van de door Prince bewonderde Alicia Keys, om vervolgens weer netjes af te sluiten met The Question of U.
Het laatste nummer is een fantastische versie van All the Critics Love U in New York dat hier omgetoverd is tot All The Critics Love U In London. Het album 1999 werd deze aftershows blijkbaar niet vergeten! Deze versie is een volvette variant met de blazers in de hoofdrol (Maceo Parker!) en man wat swingt het de pan uit. Een perfect einde van een perfecte cd.
Wat mij betreft brengt Prince in het vervolg alleen nog maar van dit soort albums uit en laat hij die mindere, gelikte studioalbums maar voor wat ze zijn. Dit is the real thing en ik beloon het met een dikke 4,5*

En het boek? Ach, het is zo'n dik koffietafelboek vol prachtfoto's zoals die ook altijd zijn te vinden in de tourboeken van Prince. Dit is in feite gewoon een luxere variant daarvan met gelukkig de prachtige live-cd waar ik het eigenlijk voor doe, want die toerboeken van de beste man puilen mijn kast al uit en deze voegt niet zo veel meer toe, behalve dat dit wat mooier oogt op die tafel

Prince deed een residentie van 21 optredens in de O2 Arena in Londen. Vaak nog uitgebreid met een aftershow met de in hetzelfde gebouw geleden Indigo. Prince liet tijdens deze periode vooral zien dat hij nog altijd de allerbelangrijkste performer is. De band was vooral gericht op James Brown-achtoge funkshows. Candy zou ook nog mee mogen blazen, maar dat ging uiteindelijk niet door. Dit schijfje is een registratie van de aftershows, waar Prince regelmatig lekker aan het jammen was en de band dan alle ruimte gaf. Het zat bij een fotoboek dat diende als registratie voor deze recordreeks aan concerten.

3121
Verrassende opener als je bedenkt dat deze tour meer gelinkt is aan Planet Earth dan aan 3121, maar Prince liet zijn meest recente album sowieso behoorlijk links liggen. De toevoeging van de blazers geven het een soul- / funkvibe mee, wat live heerlijk is. De kalere studioversie heeft wel mijn voorkeur.

Girls And Boys
Echte Prince klassieker. Het wordt iets teveel als jam benadert, waar dit nummer juist strak gespeeld op zijn allerbest is.

Song Of The Heart
Verrassend nummer voor dit schijfje. Het is een lichtvoetig nummer van de Happy Feet soundtrack, maar ls onderdeel van de jam die met 3121 gestart was, past het prima op.

Delirious
De jam gaat door met dit rockabilly nummer.

Just Like U
Hier wordt de jam onderbroken en begint Prince te praten over hoe hij ooit als zijn publiek was. Grappig gedaan en flinke delen lijken echt op waarheid berust.

Satisfied
Deze ballad krijgt de echte aftershow behandeling. De band heeft lol. De saxofoonsolo van Mike Philips is schitterend.

Beggin’ Woman Blues
Prince op de improvisatie tour. Veel humor laat horen dat de band het echt naar de zin had tijdens de aftershows.

Rock Steady
Gastol voor Beverly Knight. Heerlijk het basloopje van Whole Lotta Lover erin verwerkt. De sax zit er wederom heerlijk in.

Whole Lotta Love
Heb ik een aantal goede uitvoeringen van Prince van gehoord. Deze instrumentale versie is echter minder geslaagd.

Alphabet St.
Maceo mag hier een solo geven en doet dat weer prima in deze door blazers overheerste versie. Dat haalt wel kracht uit het nummer. Wel heel leuk is weer als Prince de band gas terug laat nemen en daarna weer erbij haalt. Dit geeft die echte aftershow sfeer.

Indigo Nights
Zit de jam van Get On The Boat in verwerkt. Renato mag een latin solootje geven, maar verder is dit niet heel bijzonder.

Misty Blue
Een hoofdrol voor Shelby in dit schitterend gezongen Misty Blue. Shelby kreeg later veel kritiek omdat Prince haar altijd veel ruimte gaf. Daar kan ze zelf weinig aan doen, maar ze verdient de ruimte wel, want het is een hele goede zangeres. Verder kreeg ik het idee dat Shelby er persoonlijk voor zorgde dat de sfeer op het podium heel goed was.

Baby Love
Dit had van mij dan niet gehoeven. Veel minder krachtig gezongen en daardoor minder indrukwekkend.

The One
Schitterende mash-up van The Question Of U en The One. Deze nummers passen wonderbaarlijk mooi in elkaar en live is het heel goed gedaan. Maceo en Mike Philips mogen ook weer laten horen dat ze heel lekker kunnen blazen. Eén van de hoogtepunten van dit album

All The Critics Love U In London
Altijd een makkelijk nummer live omdat de speellocatie er makkelijk in verwerkt kan worden. Gewoon een lekker feetelijke afsluiter.

De 21 Nights was een hele leuke ervaring om naartoe te gaan, zeker als je beloond werd met aftershow en het gevoel is wel vastgelegd op dit schijfje, maar de kwaliteit is behoorlijk wisselvallig.