Joe Bonamassa - Live from the Royal Albert Hall (2010)

He krijg nou wat! Komt tie ook op cd? Wat leuk. Dvd heb ik al een tijdje en dat is prima te pruimen. Als deze net zo goed klinkt als de vorige live plaat, ben ik om!

Gisteren ontvangen en voorlopig zet ik hem op 4 sterren. Goei plaat

Stijgt nu toch wel tot eenzame hoogte, ik blijf het een bescheiden kerel vinden en dat siert hem ! Hij mag zich nu toch wel gaan rekenen tot de grote ter aarde in zijn muziekstijl en dat vinden deze grote ook van hem als ik hem kritieken mag geloven. Deze krijgt van mij een dikke 5 !!!

Wat en lekkere rauwe blues plaat!

Wereldplaat! Wat een gitarist, GEWELDIG. Absoluut hoogtepunt: Sloe gin. Dik dik kippevel. De blu ray van deze show is echt om te smullen.

19 bluesnummers met gitaar...... Dat kan snel tot verveling of overkill leiden. Zo niet bij dit optreden van Joe. De keuze van de nummers, de sfeer en het fantastische spel maken dit een uiterst genietbare cd/dvd. De man beheerst de gitaar volledig. (voor de dvd bezitters)-kijk nog eens naar het bus-interview waar hij vertelt over het ontstaan van het nummer Django- wat hij daar speelt is fenomenaal. Daarin toont hij dat hij vrijwel alles kan. Van Reinhart tot Clapton, van Soul naar Zeppelinachtige rock. Dat is overigens ook het enige wat in zekere zin misschien zijn zwakte is; Hij heeft geen uitgesproken eigen stijl en leunt bovendien erg veel op covers. Daarom geen volle 5. Maar het is gezeik in de marge van ondergetekende want het is echt genieten. Hij is onlangs nog in Nederland geweest . De volgende keer ga ik zeker kijken.

Deze gisteren tot 2x toe volledig beluisterd, en vind het een puike live plaat, en enorm genieten. Heb het live album uit 2008 ook nog van hem en vind die wat rauwer klinken, deze klinkt iets gladder en gepolijster. Van de studio album heb ik zijn debuut, Sloe Gin en You And Me ook nog, maar zijn debuut bevalt mij dan toch het beste, net als de live plaat voor deze. Heb die 5 platen al jaren, en heb op dit moment ook geen behoefte om er nog wat bij te nemen. Hij brengt zoveel vooral live spul uit, dat het niet meer is bij te houden. En o ja dat live concert met Beth Hart opgenomen in ADam heb ik ook nog, maar dan op dvd.

Met een 15 jaar jongere achterneef wisselde ik lang geleden tips uit over sologitaristen. Zo leerde hij door mij Rory Gallagher kennen en wees hij mij op Joe Bonamassa. Dat was een jaar of tien geleden. Sindsdien staat 'uncle Joe' steevast in mijn favorieten lijst.
Deze dubbel-cd was mijn tweede van Joe (na het Beacon concert). De concert beelden geven een overweldigende indruk. Met het zwaarmoedige besef daar niet bij te zijn geweest.
Het verhaal waarin Joe vertelt sinds kleine jongen groot fan te zijn van Clapton en over zijn ultieme droom om in een uitverkochte Royal Albert Hall samen met zijn idool op te treden roept bij mij een emotioneel traantje op. Dan kijk je toch met andere ogen naar dit concert. Een jongensdroom die uitkomt, zoiets als de winnende goal scoren in een wk-finale.
Deze concert registratie nadert de perfectie qua sound en beeld. Mijn favorieten zijn Django, Mountain Time, Woke up dreaming en Just got paid (met een Led Zeppelin tribute, een van mij favoriete bands). En om het sentimentele karakter Further up on the road met Clapton naast Bonamassa.