Sweet - Level Headed (1978)
mijn stem
36 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Polydor
-
Dream On (2:57)
-
Love Is Like Oxygen (6:57)
-
California Nights (3:49)
-
Strong Love (3:32)
-
Fountain (4:48)
-
Anthem No. 1 (Lady of the Lake) (4:15)
-
Silverbird (3:30)
-
Lettres D'Amour (3:34)
-
Anthem No. II (1:06)
-
Air on (6:03)
-
Love Is Like Oxygen [Single Version] * (3:52)
-
Cover Girl * (3:38)
-
California Nights [Single Version] * (3:26)
-
Show Me the Way * (3:21)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur:
40:31
(54:48)
Links
Last.fm
0
geplaatst: 26 mei 2008, 19:06 uur
Zeer pretentieuze laatste oprisping van het kwartet. Maar wel een mooie manier om te gaan. 'Dream On' is een van de gevoeligste rockballads ooit gemaakt.
0
geplaatst: 19 juni 2008, 11:22 uur
Het blijft me verbazen hoe Sweet wordt onderschat. Prachtige zaken hebben ze gemaakt.
Wel moet ik zeggen dat dit album wat minder is dan de rest.
Wel moet ik zeggen dat dit album wat minder is dan de rest.
0
geplaatst: 2 januari 2013, 22:49 uur
De hoes die je hierboven ziet is de rechterkant van de opengeklapte klaphoes van de LP.
Wat oudere lezertjes en luisteraartjes zullen hier het binnenwerk van een cassetterecorder in herkennen.
De voorkant van de hoes van mijn LP is gewoon een groepsfoto in zwart/wit.
Ik heb hem weer naar onder gehaald en ga hem weer eens draaien.
Wat oudere lezertjes en luisteraartjes zullen hier het binnenwerk van een cassetterecorder in herkennen.
De voorkant van de hoes van mijn LP is gewoon een groepsfoto in zwart/wit.
Ik heb hem weer naar onder gehaald en ga hem weer eens draaien.
0
geplaatst: 21 januari 2013, 22:56 uur
De hoes hierboven is die van de Amerikaanse versie en deze LP kwam in bv. Duitsland al in 1977 uit, maar het zal verder allemaal wel.
Eerste album voor het nieuwe label Polydor.
En hier is de hardrock dus zowat helemaal weg.
Behoorlijk pretentieus album dit, met regelmatig symfo-invloeden en dikwijls mooie samenzang.
Hier staat ook hun laatste hit op (Love Is Like Oxygen in de lange uitvoering) die voorjaar 1978 nog de Top 20 haalde. Blijft een mooi nummer.
Heel mooi is ook Air On A Tape Loop dat als Anthem No. II met strijkers nogal klassiek begint, maar dan overgaat in een prachtig symfo nummer waarbij ik regelmatig aan Pink Floyd moet denken (ja, echt waar).
Dream On is een zeer fraaie (piano)ballad en Fountain is ook een mooi symfopopnummer met op het einde een lange harpsichord solo!.
California Nights had zomaar ook een hit kunnen worden en Lady Of The Lake is weer een prachtige ballad. Silverbird en Lettres D' Amour voldoen ook.
Alleen het funky en met blazers opgeleukte Strong Love staat ze niet en vind ik het enige minpuntje.
Volgens mij verloren ze met dit album een hoop fans en kwamen er geen nieuwe bij.
Maar ik vind het nog steeds een mooie plaat.
Op vinyl en 4 sterren.
Eerste album voor het nieuwe label Polydor.
En hier is de hardrock dus zowat helemaal weg.
Behoorlijk pretentieus album dit, met regelmatig symfo-invloeden en dikwijls mooie samenzang.
Hier staat ook hun laatste hit op (Love Is Like Oxygen in de lange uitvoering) die voorjaar 1978 nog de Top 20 haalde. Blijft een mooi nummer.
Heel mooi is ook Air On A Tape Loop dat als Anthem No. II met strijkers nogal klassiek begint, maar dan overgaat in een prachtig symfo nummer waarbij ik regelmatig aan Pink Floyd moet denken (ja, echt waar).
Dream On is een zeer fraaie (piano)ballad en Fountain is ook een mooi symfopopnummer met op het einde een lange harpsichord solo!.
California Nights had zomaar ook een hit kunnen worden en Lady Of The Lake is weer een prachtige ballad. Silverbird en Lettres D' Amour voldoen ook.
Alleen het funky en met blazers opgeleukte Strong Love staat ze niet en vind ik het enige minpuntje.
Volgens mij verloren ze met dit album een hoop fans en kwamen er geen nieuwe bij.
Maar ik vind het nog steeds een mooie plaat.
Op vinyl en 4 sterren.
0
geplaatst: 1 april 2015, 20:58 uur
Op de markt toen nog eens een laag geprijsde bespeelde casette-tape gekocht met allerlei hits van toen waaronder Queen en Love is like oxygen van The Sweet. Tenminste dat dacht ik. Om de auteursrechten te omzeilen waren alle hits door andere bands ingespeeld haha. Vandaar de lage prijs.
Prima song , dat Love is like Oxygen overigens.
Prima song , dat Love is like Oxygen overigens.
1
geplaatst: 2 september 2024, 20:55 uur
Dibbel schreef elf jaar geleden:
Wel hoor, minimaal één: ikke! Vanaf 1975 kwam ik bij een klasgenoot over de vloer. Zijn moeder zat uit school klaar met thee, een koekje én Hilversum 3. Dat laatste deden mijn ouders niet. Zo ontdekte ik popmuziek. Het moet (16?) oktober '76 zijn geweest dat ik van mijn ouders een oud radiootje leende, want van de hitlijst van die week ken ik plotseling véél liedjes met de TROS Europarade als favoriete radioprogramma. Te horen op donderdag met herhaling op zaterdag. Andere tijden...
(The) Sweet leerde ik kennen doordat hun hits uit voorbije jaren veelvuldig op Nêêrlands enige popzender klonken. In 1978 kwam Love Is Like Oxygene in de hitlijst met zijn heerlijke hakkende slaggitaren en prachtige koortjes plus refrein. Instant favoriet.
Nu weet ik dat ze hier voor het eerst zelfstandig opereerden, zonder de invloed van producers Nicky Chinn en Mike Chapman, die hen als popgroep lanceerden en ze vervolgens deden overstappen op scheurende glamrock.
The Sweet werd volwassen en de ontnuchterende conclusie is dat dit slechts één hitsingle opleverde, die ene van dit album.
Geen hits nadien. Op zich nog geen ramp, maar de overstap naar een volwassener albumkopend publiek mislukte met zowel deze elpee als de opvolgers.
Inmiddels heb ik me voorgenomen om die geflopte albums te kopen op vinyl, als ik ze ergens voor een redelijke prijs tweedehands zou tegenkomen. Dat gebeurde voor het eerst 28 juni j.l. in Den Bosch met Level Headed als klaphoes.
Het is moedig hoe The Sweet zijn geluid verbreedde met zelfgeschreven composities en daarin de nodige invloeden uit de symfonische rock van die dagen integreerde. Opener Dream On (nee, niet die van Aerosmith) is al meteen gedurfd: een ballade met piano en strijkers. De oude fan zal zich over het hoofd hebben gekrabd.
Dan komt de single en opnieuw verbaasde ik me op deze zomeravond in 2024: nooit geweten van de albumversie van Love Is Like Oxygene met halverwege die gewaagde, lange brug!
Mijn bewondering voor het lef dat The Sweet toonde moge duidelijk zijn. Wil dat zeggen dat de composities pakkend en van niveau zijn? Mwah. Niet onaardig hoor, wél van het niveau 'keurige 7,5'.
En toch ben ik nieuwsgierig naar de latere platen, al is het maar om het pareltje Fountain dat kant 1 relaxt rockend afsluit met de kenmerkende koortjes en de verrassende klavecimbel van gastmuzikant Geoff Westley. Of het barokke intro en slot van kant 2, Anthem No I en II, of de poprock van Lettres d'amour met z'n sterke melodie én koortjes.
En ik ga eens kijken of het lukt om de hitversie van de groep live te zien, de groep rond gitarist Andy Scott. De huidige en inmiddels al vele jaren zanger Paul Manzi heeft een heerlijke strot! Dat wordt een keertje naar Duitsland, zie ik.
Volgens mij verloren ze met dit album een hoop fans en kwamen er geen nieuwe bij.
Wel hoor, minimaal één: ikke! Vanaf 1975 kwam ik bij een klasgenoot over de vloer. Zijn moeder zat uit school klaar met thee, een koekje én Hilversum 3. Dat laatste deden mijn ouders niet. Zo ontdekte ik popmuziek. Het moet (16?) oktober '76 zijn geweest dat ik van mijn ouders een oud radiootje leende, want van de hitlijst van die week ken ik plotseling véél liedjes met de TROS Europarade als favoriete radioprogramma. Te horen op donderdag met herhaling op zaterdag. Andere tijden...
(The) Sweet leerde ik kennen doordat hun hits uit voorbije jaren veelvuldig op Nêêrlands enige popzender klonken. In 1978 kwam Love Is Like Oxygene in de hitlijst met zijn heerlijke hakkende slaggitaren en prachtige koortjes plus refrein. Instant favoriet.
Nu weet ik dat ze hier voor het eerst zelfstandig opereerden, zonder de invloed van producers Nicky Chinn en Mike Chapman, die hen als popgroep lanceerden en ze vervolgens deden overstappen op scheurende glamrock.
The Sweet werd volwassen en de ontnuchterende conclusie is dat dit slechts één hitsingle opleverde, die ene van dit album.
Geen hits nadien. Op zich nog geen ramp, maar de overstap naar een volwassener albumkopend publiek mislukte met zowel deze elpee als de opvolgers.
Inmiddels heb ik me voorgenomen om die geflopte albums te kopen op vinyl, als ik ze ergens voor een redelijke prijs tweedehands zou tegenkomen. Dat gebeurde voor het eerst 28 juni j.l. in Den Bosch met Level Headed als klaphoes.
Het is moedig hoe The Sweet zijn geluid verbreedde met zelfgeschreven composities en daarin de nodige invloeden uit de symfonische rock van die dagen integreerde. Opener Dream On (nee, niet die van Aerosmith) is al meteen gedurfd: een ballade met piano en strijkers. De oude fan zal zich over het hoofd hebben gekrabd.
Dan komt de single en opnieuw verbaasde ik me op deze zomeravond in 2024: nooit geweten van de albumversie van Love Is Like Oxygene met halverwege die gewaagde, lange brug!
Mijn bewondering voor het lef dat The Sweet toonde moge duidelijk zijn. Wil dat zeggen dat de composities pakkend en van niveau zijn? Mwah. Niet onaardig hoor, wél van het niveau 'keurige 7,5'.
En toch ben ik nieuwsgierig naar de latere platen, al is het maar om het pareltje Fountain dat kant 1 relaxt rockend afsluit met de kenmerkende koortjes en de verrassende klavecimbel van gastmuzikant Geoff Westley. Of het barokke intro en slot van kant 2, Anthem No I en II, of de poprock van Lettres d'amour met z'n sterke melodie én koortjes.
En ik ga eens kijken of het lukt om de hitversie van de groep live te zien, de groep rond gitarist Andy Scott. De huidige en inmiddels al vele jaren zanger Paul Manzi heeft een heerlijke strot! Dat wordt een keertje naar Duitsland, zie ik.
1
geplaatst: 2 september 2024, 21:38 uur
Het is naar Sweet-maatstaven inderdaad een pretentieus album dat richting symforock gaat met strijkers en piano. Toch een sterk album die de veelzijdigheid van deze band bewijst en niet alleen de hitsingle Love Is Like Oxygen (hun laatste). Of dit album succesvol was weet ik niet, wel dat frontman Brian Connolly nadien opstapte wegens alcoholproblemen. Dit werd een zware aderlating want alle volgende albums flopten genadeloos.
1
geplaatst: 12 juli, 19:27 uur
LucM schreef:
Het is naar Sweet-maatstaven inderdaad een pretentieus album dat richting symforock gaat met strijkers en piano. Toch een sterk album die de veelzijdigheid van deze band bewijst en niet alleen de hitsingle Love Is Like Oxygen (hun laatste). Of dit album succesvol was weet ik niet, wel dat frontman Brian Connolly nadien opstapte wegens alcoholproblemen. Dit werd een zware aderlating want alle volgende albums flopten genadeloos.
Als de zanger vertrekt uit de band is net als een stekker die 3/4 uit het stopcontact hangt. De opvolger dient hem er weer in te drukken maar is nooit gebeurd, de stekker is er uitgevallen. Eind jaren tachtig begin jaren negentig heb ik de Sweet gezien op Goud van Oud live met een andere zanger. Echt vreselijk de singels werden allemaal om zeep geholpen. De Sweet was Brian Connoly PUNT!!!! een andere zanger prima maar wel een goede zanger. De opvolger(s) wisten dat niveau van Connoly niet te halen. Achteraf hadden ze na Level Headed moeten stoppen. Tot slot circuleert er ook een you-tube filmpje rond van de laatste jaar of maanden van Brian Connoly. Dat is me toch heftig. Het flamboyante is er helemaal af, brood mager en een wrak persoon dat zich door het leven worstelt. Reactie op dit album -lees sluitstuk- komt nog, even wat meer draaiuren maken!!!!!!Het is naar Sweet-maatstaven inderdaad een pretentieus album dat richting symforock gaat met strijkers en piano. Toch een sterk album die de veelzijdigheid van deze band bewijst en niet alleen de hitsingle Love Is Like Oxygen (hun laatste). Of dit album succesvol was weet ik niet, wel dat frontman Brian Connolly nadien opstapte wegens alcoholproblemen. Dit werd een zware aderlating want alle volgende albums flopten genadeloos.
0
geplaatst: 18 juli, 20:38 uur
RonaldjK schreef:
Dibbel schreef elf jaar geleden:
Wel hoor, minimaal één: ikke! Vanaf 1975 kwam ik bij een klasgenoot over de vloer. Zijn moeder zat uit school klaar met thee, een koekje én Hilversum 3. Dat laatste deden mijn ouders niet. Zo ontdekte ik popmuziek. Het moet (16?) oktober '76 zijn geweest dat ik van mijn ouders een oud radiootje leende, want van de hitlijst van die week ken ik plotseling véél liedjes met de TROS Europarade als favoriete radioprogramma. Te horen op donderdag met herhaling op zaterdag. Andere tijden...
(The) Sweet leerde ik kennen doordat hun hits uit voorbije jaren veelvuldig op Nêêrlands enige popzender klonken. In 1978 kwam Love Is Like Oxygene in de hitlijst met zijn heerlijke hakkende slaggitaren en prachtige koortjes plus refrein. Instant favoriet.
Nu weet ik dat ze hier voor het eerst zelfstandig opereerden, zonder de invloed van producers Nicky Chinn en Mike Chapman, die hen als popgroep lanceerden en ze vervolgens deden overstappen op scheurende glamrock.
The Sweet werd volwassen en de ontnuchterende conclusie is dat dit slechts één hitsingle opleverde, die ene van dit album.
Geen hits nadien. Op zich nog geen ramp, maar de overstap naar een volwassener albumkopend publiek mislukte met zowel deze elpee als de opvolgers.
Inmiddels heb ik me voorgenomen om die geflopte albums te kopen op vinyl, als ik ze ergens voor een redelijke prijs tweedehands zou tegenkomen. Dat gebeurde voor het eerst 28 juni j.l. in Den Bosch met Level Headed als klaphoes.
Het is moedig hoe The Sweet zijn geluid verbreedde met zelfgeschreven composities en daarin de nodige invloeden uit de symfonische rock van die dagen integreerde. Opener Dream On (nee, niet die van Aerosmith) is al meteen gedurfd: een ballade met piano en strijkers. De oude fan zal zich over het hoofd hebben gekrabd.
Dan komt de single en opnieuw verbaasde ik me op deze zomeravond in 2024: nooit geweten van de albumversie van Love Is Like Oxygene met halverwege die gewaagde, lange brug!
Mijn bewondering voor het lef dat The Sweet toonde moge duidelijk zijn. Wil dat zeggen dat de composities pakkend en van niveau zijn? Mwah. Niet onaardig hoor, wél van het niveau 'keurige 7,5'.
En toch ben ik nieuwsgierig naar de latere platen, al is het maar om het pareltje Fountain dat kant 1 relaxt rockend afsluit met de kenmerkende koortjes en de verrassende klavecimbel van gastmuzikant Geoff Westley. Of het barokke intro en slot van kant 2, Anthem No I en II, of de poprock van Lettres d'amour met z'n sterke melodie én koortjes.
En ik ga eens kijken of het lukt om de hitversie van de groep live te zien, de groep rond gitarist Andy Scott. De huidige en inmiddels al vele jaren zanger Paul Manzi heeft een heerlijke strot! Dat wordt een keertje naar Duitsland, zie ik.
Dibbel schreef elf jaar geleden:
(quote)
Wel hoor, minimaal één: ikke! Vanaf 1975 kwam ik bij een klasgenoot over de vloer. Zijn moeder zat uit school klaar met thee, een koekje én Hilversum 3. Dat laatste deden mijn ouders niet. Zo ontdekte ik popmuziek. Het moet (16?) oktober '76 zijn geweest dat ik van mijn ouders een oud radiootje leende, want van de hitlijst van die week ken ik plotseling véél liedjes met de TROS Europarade als favoriete radioprogramma. Te horen op donderdag met herhaling op zaterdag. Andere tijden...
(The) Sweet leerde ik kennen doordat hun hits uit voorbije jaren veelvuldig op Nêêrlands enige popzender klonken. In 1978 kwam Love Is Like Oxygene in de hitlijst met zijn heerlijke hakkende slaggitaren en prachtige koortjes plus refrein. Instant favoriet.
Nu weet ik dat ze hier voor het eerst zelfstandig opereerden, zonder de invloed van producers Nicky Chinn en Mike Chapman, die hen als popgroep lanceerden en ze vervolgens deden overstappen op scheurende glamrock.
The Sweet werd volwassen en de ontnuchterende conclusie is dat dit slechts één hitsingle opleverde, die ene van dit album.
Geen hits nadien. Op zich nog geen ramp, maar de overstap naar een volwassener albumkopend publiek mislukte met zowel deze elpee als de opvolgers.
Inmiddels heb ik me voorgenomen om die geflopte albums te kopen op vinyl, als ik ze ergens voor een redelijke prijs tweedehands zou tegenkomen. Dat gebeurde voor het eerst 28 juni j.l. in Den Bosch met Level Headed als klaphoes.
Het is moedig hoe The Sweet zijn geluid verbreedde met zelfgeschreven composities en daarin de nodige invloeden uit de symfonische rock van die dagen integreerde. Opener Dream On (nee, niet die van Aerosmith) is al meteen gedurfd: een ballade met piano en strijkers. De oude fan zal zich over het hoofd hebben gekrabd.
Dan komt de single en opnieuw verbaasde ik me op deze zomeravond in 2024: nooit geweten van de albumversie van Love Is Like Oxygene met halverwege die gewaagde, lange brug!
Mijn bewondering voor het lef dat The Sweet toonde moge duidelijk zijn. Wil dat zeggen dat de composities pakkend en van niveau zijn? Mwah. Niet onaardig hoor, wél van het niveau 'keurige 7,5'.
En toch ben ik nieuwsgierig naar de latere platen, al is het maar om het pareltje Fountain dat kant 1 relaxt rockend afsluit met de kenmerkende koortjes en de verrassende klavecimbel van gastmuzikant Geoff Westley. Of het barokke intro en slot van kant 2, Anthem No I en II, of de poprock van Lettres d'amour met z'n sterke melodie én koortjes.
En ik ga eens kijken of het lukt om de hitversie van de groep live te zien, de groep rond gitarist Andy Scott. De huidige en inmiddels al vele jaren zanger Paul Manzi heeft een heerlijke strot! Dat wordt een keertje naar Duitsland, zie ik.
De plaat en z'n verhaal : de originele album uitvoering van Love is like oxygen heb ik voor het eerst gehoord op één van de verzamelalbums van Rock Ballads. De Rock Ballads serie was en is nog steeds een goeie serie. Op die albums hoor je vaak de albumuitvoeringen. Zo heb ik ook de album uitvoering van Total eclipse of the heart leren kennen van de onlangs overleden Bonny Tyler. En die uitvoering is ook echt KRANKZINNIG goed, die opbouw en die strot. Zeer terecht de vrouwelijke Rod Steward, dit terzijde. De vraag is heeft Brian Connolly van te voren aangegeven dat Level Headed het laatste album was met Connolly als zanger, of was het na dit album?????? Anyway het was voor Connolly stoppen op het hoogtepunt. Level Headed is beduidend een andere album dan wat we van de Sweet normaal gewent zijn. Maar dat wil niet zeggen dat dit slecht is, integendeel. Voor sommige fans zal het wel een hoge drempel zijn. Voor mij echter niet, in die periode leerde ik E.L.O. kennen dus dan is dit album geen hoge drempel. En wat is er tegen een snuifje symphonische Rock. De opener een ballad Dream on dat getuigt van lef het album openen met een ballad. Ik dacht dit is een cover van Aerosmith van 5 jaar daarvoor. Maar dat bleek niet het geval te zijn. En als het om gevoel gaat wint de Sweet dit glansrijk van Aerosmith. Ik moet er wel bij vermelden dat Dream on van Aerosmith ook heel goed is. Love is like oxygen, een nummer met een verhaal. Vele jaren later leerde ik barré akkoorden spelen op de gitaar. Puur toeval sloeg ik een A mineur akkoord in barré aan en schoof het omlaag naar G#/ A flat en tot slot naar G en dacht dit is precies dat intro. Later zag ik Andy Scott precies dezelfde akkoorden spelen en is deze krankzinnige goeie singel opgebouwd in mineur akkoorden als intro. De basritme vind ik ook krankzinnig goed. Muzikaal gezien is Love is like oxygen wel het interessantste van dit album het middenstuk, de outro muzikale hoogstandjes. De nummers er na doet niet echt veel onder. Slecht wordt het niet, Level Headed is voor Brian Connolly een zeer waardig afscheid. Daarna zal een lijdensweg voor hem volgen van maar liefst 19 jaar tot 10 februari 1997 waarbna hij de eeuwige rust heeft gevonden. De Sweet, Slade en Mud zal nooit verdwijnen in m'n herinneringen. Leavel Headed een dikke 4.5!!!!!
0
geplaatst: 18 juli, 22:36 uur
Satriani/vai, mooie overpeinzingen! Wat betreft
De vraag is heeft Brian Connolly van te voren aangegeven dat Level Headed het laatste album was met Connolly als zanger, of was het na dit album?????? Anyway het was voor Connolly stoppen op het hoogtepunt.
Zoals je weet, kon de man geen 'nee' zeggen tegen alcohol. Daar heb je als medebandleden uiteraard last van en de druppel alcohol die de emmer deed overlopen, was toen hij met dronken kop met een geweer over de heren heen schoot. Had last van vogels ofzo. De overige Sweets voelden zich letterlijk niet veilig: exit Connolly.
0
geplaatst: 19 juli, 19:30 uur
RonaldjK schreef:
Satriani/vai, mooie overpeinzingen! Wat betreft
Satriani/vai, mooie overpeinzingen! Wat betreft
(quote)
Zoals je weet, kon de man geen 'nee' zeggen tegen alcohol. Daar heb je als medebandleden uiteraard last van en de druppel alcohol die de emmer deed overlopen, was toen hij met dronken kop met een geweer over de heren heen schoot. Had last van vogels ofzo. De overige Sweets voelden zich letterlijk niet veilig: exit Connolly. Reactie priveafdeling!!!!
1
geplaatst: 20 juli, 06:38 uur
Gitarist Andy Scott blikt terug in Guitar World, waardoor het ook over zijn stijl en apparatuur gaat; zie hier.
Het schietincident tijdens de opnamen van Cut Above the Rest en Connolly's ontslag blijven niet ongenoemd, net als dat ene Ronnie James Dio wel wilde bijspringen.
Het schietincident tijdens de opnamen van Cut Above the Rest en Connolly's ontslag blijven niet ongenoemd, net als dat ene Ronnie James Dio wel wilde bijspringen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.