Sweet - Level Headed (1978)

Zeer pretentieuze laatste oprisping van het kwartet. Maar wel een mooie manier om te gaan. 'Dream On' is een van de gevoeligste rockballads ooit gemaakt.

Het blijft me verbazen hoe Sweet wordt onderschat. Prachtige zaken hebben ze gemaakt.

Wel moet ik zeggen dat dit album wat minder is dan de rest.

De hoes die je hierboven ziet is de rechterkant van de opengeklapte klaphoes van de LP.
Wat oudere lezertjes en luisteraartjes zullen hier het binnenwerk van een cassetterecorder in herkennen.
De voorkant van de hoes van mijn LP is gewoon een groepsfoto in zwart/wit.
Ik heb hem weer naar onder gehaald en ga hem weer eens draaien.

De hoes hierboven is die van de Amerikaanse versie en deze LP kwam in bv. Duitsland al in 1977 uit, maar het zal verder allemaal wel.

Eerste album voor het nieuwe label Polydor.
En hier is de hardrock dus zowat helemaal weg.
Behoorlijk pretentieus album dit, met regelmatig symfo-invloeden en dikwijls mooie samenzang.
Hier staat ook hun laatste hit op (Love Is Like Oxygen in de lange uitvoering) die voorjaar 1978 nog de Top 20 haalde. Blijft een mooi nummer.
Heel mooi is ook Air On A Tape Loop dat als Anthem No. II met strijkers nogal klassiek begint, maar dan overgaat in een prachtig symfo nummer waarbij ik regelmatig aan Pink Floyd moet denken (ja, echt waar).
Dream On is een zeer fraaie (piano)ballad en Fountain is ook een mooi symfopopnummer met op het einde een lange harpsichord solo!.
California Nights had zomaar ook een hit kunnen worden en Lady Of The Lake is weer een prachtige ballad. Silverbird en Lettres D' Amour voldoen ook.
Alleen het funky en met blazers opgeleukte Strong Love staat ze niet en vind ik het enige minpuntje.

Volgens mij verloren ze met dit album een hoop fans en kwamen er geen nieuwe bij.
Maar ik vind het nog steeds een mooie plaat.
Op vinyl en 4 sterren.

Op de markt toen nog eens een laag geprijsde bespeelde casette-tape gekocht met allerlei hits van toen waaronder Queen en Love is like oxygen van The Sweet. Tenminste dat dacht ik. Om de auteursrechten te omzeilen waren alle hits door andere bands ingespeeld haha. Vandaar de lage prijs.
Prima song , dat Love is like Oxygen overigens.

Dibbel schreef elf jaar geleden:


Wel hoor, minimaal één: ikke! Vanaf 1975 kwam ik bij een klasgenoot over de vloer. Zijn moeder zat uit school klaar met thee, een koekje én Hilversum 3. Dat laatste deden mijn ouders niet. Zo ontdekte ik popmuziek. Het moet (16?) oktober '76 zijn geweest dat ik van mijn ouders een oud radiootje leende, want van de hitlijst van die week ken ik plotseling véél liedjes met de TROS Europarade als favoriete radioprogramma. Te horen op donderdag met herhaling op zaterdag. Andere tijden...

(The) Sweet leerde ik kennen doordat hun hits uit voorbije jaren veelvuldig op Nêêrlands enige popzender klonken. In 1978 kwam Love Is Like Oxygene in de hitlijst met zijn heerlijke hakkende slaggitaren en prachtige koortjes plus refrein. Instant favoriet.
Nu weet ik dat ze hier voor het eerst zelfstandig opereerden, zonder de invloed van producers Nicky Chinn en Mike Chapman, die hen als popgroep lanceerden en ze vervolgens deden overstappen op scheurende glamrock.
The Sweet werd volwassen en de ontnuchterende conclusie is dat dit slechts één hitsingle opleverde, die ene van dit album.
Geen hits nadien. Op zich nog geen ramp, maar de overstap naar een volwassener albumkopend publiek mislukte met zowel deze elpee als de opvolgers.

Inmiddels heb ik me voorgenomen om die geflopte albums te kopen op vinyl, als ik ze ergens voor een redelijke prijs tweedehands zou tegenkomen. Dat gebeurde voor het eerst 28 juni j.l. in Den Bosch met Level Headed als klaphoes.
Het is moedig hoe The Sweet zijn geluid verbreedde met zelfgeschreven composities en daarin de nodige invloeden uit de symfonische rock van die dagen integreerde. Opener Dream On (nee, niet die van Aerosmith) is al meteen gedurfd: een ballade met piano en strijkers. De oude fan zal zich over het hoofd hebben gekrabd.
Dan komt de single en opnieuw verbaasde ik me op deze zomeravond in 2024: nooit geweten van de albumversie van Love Is Like Oxygene met halverwege die gewaagde, lange brug!

Mijn bewondering voor het lef dat The Sweet toonde moge duidelijk zijn. Wil dat zeggen dat de composities pakkend en van niveau zijn? Mwah. Niet onaardig hoor, wél van het niveau 'keurige 7,5'.
En toch ben ik nieuwsgierig naar de latere platen, al is het maar om het pareltje Fountain dat kant 1 relaxt rockend afsluit met de kenmerkende koortjes en de verrassende klavecimbel van gastmuzikant Geoff Westley. Of het barokke intro en slot van kant 2, Anthem No I en II, of de poprock van Lettres d'amour met z'n sterke melodie én koortjes.

En ik ga eens kijken of het lukt om de hitversie van de groep live te zien, de groep rond gitarist Andy Scott. De huidige en inmiddels al vele jaren zanger Paul Manzi heeft een heerlijke strot! Dat wordt een keertje naar Duitsland, zie ik.

Het is naar Sweet-maatstaven inderdaad een pretentieus album dat richting symforock gaat met strijkers en piano. Toch een sterk album die de veelzijdigheid van deze band bewijst en niet alleen de hitsingle Love Is Like Oxygen (hun laatste). Of dit album succesvol was weet ik niet, wel dat frontman Brian Connolly nadien opstapte wegens alcoholproblemen. Dit werd een zware aderlating want alle volgende albums flopten genadeloos.