Sweet - Level Headed (1978)

Dibbel schreef elf jaar geleden:


Wel hoor, minimaal één: ikke! Vanaf 1975 kwam ik bij een klasgenoot over de vloer. Zijn moeder zat uit school klaar met thee, een koekje én Hilversum 3. Dat laatste deden mijn ouders niet. Zo ontdekte ik popmuziek. Het moet (16?) oktober '76 zijn geweest dat ik van mijn ouders een oud radiootje leende, want van de hitlijst van die week ken ik plotseling véél liedjes met de TROS Europarade als favoriete radioprogramma. Te horen op donderdag met herhaling op zaterdag. Andere tijden...

(The) Sweet leerde ik kennen doordat hun hits uit voorbije jaren veelvuldig op Nêêrlands enige popzender klonken. In 1978 kwam Love Is Like Oxygene in de hitlijst met zijn heerlijke hakkende slaggitaren en prachtige koortjes plus refrein. Instant favoriet.
Nu weet ik dat ze hier voor het eerst zelfstandig opereerden, zonder de invloed van producers Nicky Chinn en Mike Chapman, die hen als popgroep lanceerden en ze vervolgens deden overstappen op scheurende glamrock.
The Sweet werd volwassen en de ontnuchterende conclusie is dat dit slechts één hitsingle opleverde, die ene van dit album.
Geen hits nadien. Op zich nog geen ramp, maar de overstap naar een volwassener albumkopend publiek mislukte met zowel deze elpee als de opvolgers.

Inmiddels heb ik me voorgenomen om die geflopte albums te kopen op vinyl, als ik ze ergens voor een redelijke prijs tweedehands zou tegenkomen. Dat gebeurde voor het eerst 28 juni j.l. in Den Bosch met Level Headed als klaphoes.
Het is moedig hoe The Sweet zijn geluid verbreedde met zelfgeschreven composities en daarin de nodige invloeden uit de symfonische rock van die dagen integreerde. Opener Dream On (nee, niet die van Aerosmith) is al meteen gedurfd: een ballade met piano en strijkers. De oude fan zal zich over het hoofd hebben gekrabd.
Dan komt de single en opnieuw verbaasde ik me op deze zomeravond in 2024: nooit geweten van de albumversie van Love Is Like Oxygene met halverwege die gewaagde, lange brug!

Mijn bewondering voor het lef dat The Sweet toonde moge duidelijk zijn. Wil dat zeggen dat de composities pakkend en van niveau zijn? Mwah. Niet onaardig hoor, wél van het niveau 'keurige 7,5'.
En toch ben ik nieuwsgierig naar de latere platen, al is het maar om het pareltje Fountain dat kant 1 relaxt rockend afsluit met de kenmerkende koortjes en de verrassende klavecimbel van gastmuzikant Geoff Westley. Of het barokke intro en slot van kant 2, Anthem No I en II, of de poprock van Lettres d'amour met z'n sterke melodie én koortjes.

En ik ga eens kijken of het lukt om de hitversie van de groep live te zien, de groep rond gitarist Andy Scott. De huidige en inmiddels al vele jaren zanger Paul Manzi heeft een heerlijke strot! Dat wordt een keertje naar Duitsland, zie ik.