Sweet - Cut Above the Rest (1979)

Op dit album doet de oorspronkelijke zanger, Brain Connolly, niet meer mee, en de plaat is daarom misschien wat meer recht toe recht aan rock, maar in sommige nummers binnen de nummers zelf ook mooie afwisseling, zoals in Mother Earth en Hold me. Ook dit is een prima plaat, luistert goed weg. Alledrie de heren zingen wel een aantal keren als lead. The Sweet stond ook bekend om hun koortjes, en dat blijft overeind staan.

Cut Above the Rest is opvolger van Level Headed, waarop de laatste hit van Sweet in Nederland staat: Love Is Like Oxygene. Een poging om dat nummer te evenaren is opener Call Me. Dat is weliswaar prima, maar zit niet zo sluw-pakkend in elkaar als de hit.
De groep is inmiddels tot een trio gereduceerd doordat de dronkenmansacties van frontman Brian Connolly (onder andere iets met een geweer in het rond schieten) tot diens ontslag leidden. Toch ligt de rauwe zang op Cut Above the Rest niet ver van diens stem. Op de hoes probeer ik te vinden wie dat zingt; de hoes noemt echter alle drie de groepsleden als zanger. Andere bronnen houden het op zanger Andy Scott en bassist Steve Priest.

Ode aan de fans Play All Night is alsof E.L.O. hard ging rocken. Big Apple Waltz is een ballade met piano van sessiemuzikant Geoff Westley, een popnummer zoals die toen modieus waren. Met Dorian Gray volgt uptempo poprock, de toetsen hier zijn van Gary Moberley. De koortjes zijn pakkend. Ouwe trouwe fans zullen verzuchten dat ze Connolly missen, ik heb daar geen last van.
Kant 1 sluit af met het rockende anti-discolied Discophony. Wisten wij veel dat er nadien house en meer dansgenres zouden komen... En dat die soms zouden worden geïntegreerd in rock? Eigenlijk viel die disco best mee, toch? Maar goed, ik weet ook nog hoe saaaaaai ik Hilversum 3 overdag nogal eens vond op de AVRO- en TROS-dagen... Die aversie klinkt pakkend op het nummer.

Eye Games opent akoestisch kant 2 en duurt slechts twee minuten; geinig kampvuurliedje. Het sterke Mother Earth klinkt als een kruising tussen Queen en E.L.O en heeft dankzij de toetsen van Westley een prograndje, Hold Me is ingetogener maar gaat door diverse passages heen die het afwisselend houden. Slotlied Stay with Me begint akoestisch en bouwt op naar een heerlijk Amerikaans aor-geluid; fans van Boston kunnen dit ook waarderen.

Bij het begin van de opnamen zat Connolly nog bij de groep; de versies van Log One (That Girl) en Play All Night met zijn stem erop verschenen in 2021 op Platinum Rare. In 2010 verscheen een cd-bonusversie met andere extraatjes.
De hoes die MuMe toont is de Amerikaanse-Canadese-Engelse. Hier op het Europese continent troffen we deze hoesfoto in de bakken aan, die ik ook heb staan. Dan liever die andere. Voor de muziek echter een krappe 8, die ik in vier sterren uitdruk.

Reparatie van de laatste zin van het eerste deel: niet "Andere bronnen houden het op zanger Andy Scott" maar "op gitarist Andy Scott" als één van de zangers op dit album.

Alle Sweetleden konden aardig zingen. Het is niets voor niets dat die coirtjes ook zo goed klonken.
Hier is het afwisselend Steve Priest en Andy Scott die lead zingen.
Call Me ken ik eigenlijk als enige van dit album, dat was ook een single als ik het goed heb.
Het album werd beschouwd als een mix van hardrock en 10CC/ Electric Light Orchesta (klopt dus wat je hoort RonaldjK).
Klinkt ansich wel interessant, maar zonder frontman Brian Connolly konden ze het succes niet continueren.
Jammer eigenlijk, want dit was een heel goede band, maar wellicht hadden ze niet het juiste antwoord meer.
Tijden waren aan het veranderen en punk en new wave hadden flink terrein gewonnen.
Voor de wat stevigere glamrock bands was weinig plaats meer aan het einde van de 70's.
Pas toen de 80's wat vorderde stonden de glam hairbands op. Een band als Sweet heeft daar zeker invloed op gehad.