Sweet - Waters Edge (1980)
mijn stem
11 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Polydor
-
Sixties Man (4:12)
-
Getting in the Mood for Love (3:04)
-
Tell the Truth (3:34)
-
Own Up (3:19)
-
Too Much Talking (3:57)
-
Thank You for Loving Me (3:43)
-
At Midnight (3:20)
-
Waters Edge (2:59)
-
Hot Shot Gambler (3:34)
-
Give the Lady Some Respect (4:30)
-
Tall Girls * (4:30)
-
Oh Yeah! * (2:21)
-
Sixties Man [Single Version] * (3:52)
-
Give the Lady Some Respect [Single Version] * (3:27)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur:
36:12
(50:22)
1
geplaatst: 31 maart, 18:10 uur
De tweede van de voormalige glamrockers Sweet zónder hun zanger Brian Connolly en de derde waarop de stamphardrock was ingeruild voor hardrock. In vergelijking met voorganger Cut Above the Rest valt op dat Waters Edge iets minder prog en iets minder stevig is.
Deze keer klinkt nadrukkelijker een combi van hardrock met kwaliteitspop. Het geluid van E.L.O, of waren de koortjes bij E.L.O. beïnvloed door de Sweet?
Zangers zijn wederom gitarist Andy Scott en bassist Steve Priest, maar de hoes houdt onduidelijk wie welk nummer zingt. In ieder geval wordt op kant 1 Own Up door "de ander" gezongen, waar een iets cleanere stem klinkt ten opzichte van de stem die op de andere nummers is te horen.
Met bescheiden toetsenbijdragen van Australiër Gary Moberley, onder meer sessiemuzikant bij de nodige soulnamen, maar ook bij Foreigner en nadien bij Talk Talk en ABC; zie diens biografie.
Geproduceerd door de groepsleden, zat Pip Williams (bekend van Status Quo's laatste drie albums van de jaren '70) aan de knoppen bij opener Sixties Man en slotnummer Give the Lady Some Respect.
Kant 1 is de sterkste kant. Nummers schrijven konden de drie. Zo zijn daar Sixties Man (al is het qua onderwerp bij het aanbreken van de jaren '80 wellicht niet zo slim gekozen) en Tell the Truth, alsof het één van de beste liedjes is die E.L.O. nooit opnam. Oorwurmpje.
Kant 2 begint met de shuffle van Thank You for Loving Me en via At Midnight doen ze hun glamrock herleven, compleet met pakkende koortjes. Was in 1973 geheid een hit geweest. Een moderner geluid volgt in Waters Edge, de rock 'n' rollers Hot Shot Gambler en Give the Lady Some Respect zijn wat tam. En toch, die koortjes! Ze hebben een sterke 1973-sfeer.
Een album dat groeit bij vaker draaien, waar kant 1 meteen overtuigt en 2 geleidelijk tot leven komt. De plaat flopte: fans verlangden terug naar Connolly en de groep werd geassocieerd met de uit de mode zijnde glamrock. Ik constateer echter opnieuw dat Sweet consistent in kwaliteit was.
Al met al een krappe 8 als schoolcijfer voor Waters Edge. Ten onrechte werd de Sweet na hun hitjaren afgeschreven.
Deze keer klinkt nadrukkelijker een combi van hardrock met kwaliteitspop. Het geluid van E.L.O, of waren de koortjes bij E.L.O. beïnvloed door de Sweet?
Zangers zijn wederom gitarist Andy Scott en bassist Steve Priest, maar de hoes houdt onduidelijk wie welk nummer zingt. In ieder geval wordt op kant 1 Own Up door "de ander" gezongen, waar een iets cleanere stem klinkt ten opzichte van de stem die op de andere nummers is te horen.
Met bescheiden toetsenbijdragen van Australiër Gary Moberley, onder meer sessiemuzikant bij de nodige soulnamen, maar ook bij Foreigner en nadien bij Talk Talk en ABC; zie diens biografie.
Geproduceerd door de groepsleden, zat Pip Williams (bekend van Status Quo's laatste drie albums van de jaren '70) aan de knoppen bij opener Sixties Man en slotnummer Give the Lady Some Respect.
Kant 1 is de sterkste kant. Nummers schrijven konden de drie. Zo zijn daar Sixties Man (al is het qua onderwerp bij het aanbreken van de jaren '80 wellicht niet zo slim gekozen) en Tell the Truth, alsof het één van de beste liedjes is die E.L.O. nooit opnam. Oorwurmpje.
Kant 2 begint met de shuffle van Thank You for Loving Me en via At Midnight doen ze hun glamrock herleven, compleet met pakkende koortjes. Was in 1973 geheid een hit geweest. Een moderner geluid volgt in Waters Edge, de rock 'n' rollers Hot Shot Gambler en Give the Lady Some Respect zijn wat tam. En toch, die koortjes! Ze hebben een sterke 1973-sfeer.
Een album dat groeit bij vaker draaien, waar kant 1 meteen overtuigt en 2 geleidelijk tot leven komt. De plaat flopte: fans verlangden terug naar Connolly en de groep werd geassocieerd met de uit de mode zijnde glamrock. Ik constateer echter opnieuw dat Sweet consistent in kwaliteit was.
Al met al een krappe 8 als schoolcijfer voor Waters Edge. Ten onrechte werd de Sweet na hun hitjaren afgeschreven.
* denotes required fields.
* denotes required fields.