Virtuoso - The Final Conflict (2010)

Vroeger viel Virtuoso op in de undergroundscene: een sterke flow, dito delivery en samenwerkingen met onder andere leden van Army of the Pharaohs zorgden ervoor dat de rapper een gevestigde naam werd. Dat de MC nog steeds een goede reputatie in de hiphopwereld heeft, is bij World War III: The Final Conflict af te lezen aan de gastartiesten (Del the Funky Homosapien en Vast Aire), en met producers als Blue Sky Black Death en Snowgoons heeft Virtuoso dit keer ook bekendere topproducers weten te strikken.

De producties zijn dan ook erg sterk. Ze geven de perfecte atmosfeer voor een duistere plaat, met daarbij behorende interludes, die je bij vlagen doen terugdenken aan het betere werk van Jedi Mind Tricks. Het soort hiphop dat sowieso in de buurt komt van de muziek van Virtuoso, vanwege dezelfde kenmerken: brag & boast met losse referenties naar historische figuren, en bij vlagen diepgaande teksten. De beats, die ook zonder raps indruk zouden maken, zijn daarnaast erg aanwezig. Deze gegevens en de prima eerste single The Bay of Pigs, scheppen de verwachtingen voor een plaat die zijn eerdere werk evenaart. De luisteraar komt echter bedrogen uit, en het wordt al snel duidelijk dat de single zo goed klinkt omdat andere artiesten de hoofdrol opeisen.

Markant is dat Virtuoso het voor elkaar krijgt om op bijna elke track negatief op te vallen. De rapper is simpelweg niet (meer) in staat om voor de producties van toegevoegde waarde te zijn. Niet alleen is zijn flow vaak ondermaats, ook vervallen zijn teksten en refreinen herhaaldelijk in clichés. Het dieptepunt wordt bereikt op Catch Me On 2, waar de rapper onophoudelijk matige teksten op de luisteraar afvuurt: "You trying to stop the juggernaut....You're not because I'm the juggernaut, bitch." De teksten van Virtuoso waren vroeger al lastig om intensief te volgen, maar nu zijn ze daar niet eens interessant genoeg voor. De tekstuele schouderklopjes worden slechts zelden aangevuld met teksten die dieper gaan dan gemiddelde battleraps. Vaak zijn dit politiek getinte teksten, die voorspelbaar klinken, en omdat de battleraps overheersen ook nog eens misplaatst aandoen. Hiernaast doen veel keuzes voor de opbouw van de nummers al snel meerdere wenkbrauwen fronsen, zoals de aanwezigheid van de Duitse gastrapper Torch op Wie Kings of het gezongen poprefrein op S.O.S (The System Is Failing).

Geforceerde rijm, tempoversnellingen die niet goed klinken, gastartiesten die de gastheer er met gemak uit rappen: het is tekenend voor een artiest die op zijn werk en reputatie van vroeger leunt. Een andere verklaring waarom hij dit type producties heeft kunnen bemachtigen laat zich namelijk raden. Samengevat zijn het dan ook de instrumentale interludes, de producties en de gastartiesten die het album nog een beetje kunnen redden. World War III: The Final Conflict doet je verlangen naar de tijd dat Virtuoso minutenlang op een track kon doorgaan zonder te vervelen. Misschien is het maar beter als hij na het afsluiten van de World War-trilogie er ook zelf mee ophoudt. Want als je je als MC niet voor zulke producties kunt motiveren en een album als The Final Conflict het beste materiaal is dat je als artiest in zes jaar maakt, dan kan je alleen maar hopen dat de producties de volgende keer naar een andere MC gaan.

http://hiphopleeft.nl/
Met een fout erin, Goons hebben dus niet geproduceerd.